فیدیبو نماینده قانونی انتشارات درسا و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

نسخه الکترونیک کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

این کتاب حاوی یک قضیه‌ی ثابت شده و ساده است: ما مجبور نیستیم منتظر بمانیم تا در دوران پیری دانا و خردمند شویم. رازهای زندگی را می‌توانیم در هر مرحله‌ی سنی کشف کنیم. هر چه زودتر به این کار موفق شویم، زندگی کامل‌تر و خوشبخت‌تری خواهیم داشت.

ادامه...

بخشی از کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

دیگران درباره ی این کتاب می گویند:

"کتابی ست غنی حاوی داستان های کوتاه از خرد و حکمت که چشم انداز زندگی ات را گسترش می دهد و الزام هر چه بهتر زیستن را در وجودت عمق می بخشد."

براین تریسی
نویسنده و سخنران

"به جای افسوس و حسرت در پایان زندگی که: 'ای کاش آنچه اکنون می دانم را آن وقت می دانستم.' می توانی هم اکنون همه چیز را بدانی! این کتاب در بردارنده ی خرد باور ناکردنی مردمی ست که تجسم و چشم اندازی راستین از زندگی دارند."

مارشال گلداسمیت
نویسنده و استاد مدیریت

"جان ایزو حقایقی بنیادی و کلیدی را درباره ی سالخوردگان آشکار کرده و به شیوه ای جذاب و تکان دهنده ارائه داده است. این اثر تنها یک کتاب ساده ی دیگر در زمینه ی معنای زندگی نیست، بلکه کشف دقیق و پژوهش شده ی جاده ی تکامل است، آن هم در عصری که بیشتر از هر زمان دیگر به آن احساس نیاز می شود. نویسنده دیدگاه شخصی اش را به درون هر بخش از کتاب می دمد، آن گونه که احساس می کنیم همراه با او در راه سفری شخصی هستیم. سفری که شادی بخش، احساسی، گاه غم انگیز و مهیج، ولی پیوسته پرمعنا و هدفمند است."

دکترجانت ای. لپ، روانشناس
نویسنده و سخنران

"آیا هرگز خواسته ای با فردی به راستی خردمند بنشینی و از او درباره ی چند مساله ی بنیادین زندگی مطالبی بپرسی؟ نشستن با بیشتر از ۲۰۰ نفر آدم خردمند را چگونه می بینی؟ این همان کاری ست که جان ایزو انجام داده است. او در اینجا حقایقی را ارائه می دهد که نمی توان نادیده از آنها گذشت. خودت را برای غافلگیر شدن، هیجان زدگی، شور و اشتیاق و تغییری ابدی آماده کن. این کتابی ست که همدم دایمی ات خواهد شد، یادآورنده ای مهربان که می گوید هرگز برای دریافت حقایقی که به خردمندی، توفیق و خوشبختی منتهی می شود، دیر نیست."

دکتر ام.کیث
نویسنده و سخنران

"جان ایزو در این کتاب آنچه آشکار است را می گیرد و به حقیقت واصل تبدیل می کند. اگر پنج راز را بخوانی، دیدگاهی نوین برای بقیه ی عمرت خواهی یافت. و آن دیدگاه را بسیار دوست خواهی داشت."

جوول بارکر
پژوهشگر و نویسنده

"جان ایزو یک راوی چیره دست است. او با درهم آمیختن داستان هایی که بیانگر دیدگاه هایش هستند و ارائه این ترکیب مسحورکننده به ما آموزش می دهد. بگذار این کتاب مشاورت باشد!"

بورلی کی
نویسنده و مشاور بین المللی در مدیریت و مشاغل

"پنج راز که پیش از مردن باید بدانی کتابی ست با محتوای شگفت انگیز: شاعرانه و دریافتنی. جان ایزو با نقل سرگذشت هیجان انگیز و ژرف سالمندان خردمند، از راز زندگی های کامل و پرحاصل پرده برمی دارد. خواندن این کتاب استثنایی شادی بخش است و تجربه ی درس های ژرف و در عین حال ساده ی ارائه شده در آن سروری بسیار بیشتر را در آدمی برمی انگیزد."

جیم کاوزس
نویسنده و پژوهشگر

"درک خرد نهفته در کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی تاثیر و هیجانی ژرف در من به وجود آورد. این کتاب بخش عظیمی از دانش و معرفت گمشده ی بزرگ ترهایمان را آشکار و روشن می کند و راه های عملی برای زیستن پرمعناتر و دقیق تر را پیش پایمان می گذارد. جان ایزو که دلیرانه واژه ی مردن، را در عنوان کتابش می آورد، حکمت و خرد ژرف و ساده ی زیستن و رسیدن به کانون آنچه انسانیت کامل تر معنا می دهد را به ما عرضه می دارد."

دیوید ایروین
نویسنده و آموزشگر مدیریت و رهبری

"آنچه تصور می کنیم می دانیم، به طور معمول همان چیزهایی هستند که لازم است به ما یادآوری شوند. این کتاب سبب می شود تا دیگر بار بر اصولی که یک زندگی موفق و مطلوب را می سازند، تمرکز کنیم."

ماکس وایمن
منتقد و نویسنده

"اگر قرار است امسال تنها یک کتاب بخوانی، پنج راز که پیش از مردن باید بدانی را انتخاب کن. دکتر ایزو با ساختن کلیدهای بنیادی برای یک زندگی مفید و همراه با خوشبختی، خدمتی بزرگ و ماندگار در حق همه ی ما انجام داده است. این کتاب ادبیاتی ممتاز و غیرعادی را از خردمندی و دانایی در بردارد."

لاری سی. اسپرز
نویسنده و متخصص ارشد مدیریت

۱. Dr. John Izzo
۲. Hofstra
۳. Mc Cormick
۴. Kent
۵. Margaret
۶. Olivia Mc Ivor
۷. Leslie Knight
۸. Theodore Roosevelt
۹. Sophocles
۱۰. Kenya
۱۱. Derek Walcott
۱۲. St.Lucia
۱۳. Leslie
۱۴. Sydney
۱۵. Joseph Campbell
۱۶. Tolstoy
۱۷. Anna Karenina
۱۸. Confucius
۱۹. Irak
۲۰. Bob
۲۱. George Bernard Shaw
۲۲. Henry David Thoreau
۲۳. Elsa
۲۴. George
۲۵. Antony
۲۶. Tom Peters
۲۷. Juana
۲۸. Destino
۲۹. Destiny
۳۰. William
۳۱. Tom
۳۲. Metis
۳۳. Bob
۳۴. Mary
۳۵. Ron
۳۶. Jackie
۳۷. Gus
۳۸. Richard
۳۹. David
۴۰. Bertrand Russell
۴۱. Harriet Beecher Stowe
۴۲. Donald
۴۳. May
۴۴. Paul
۴۵. Ken
۴۶. Waukon
۴۷. Iowa
۴۸. Craig
۴۹. Elsa
۵۰. May
۵۱. Kenny
۵۲. Brown
۵۳. Deena Metzger
۵۴. Dr. David Kuhl
۵۵. Bob
۵۶. Lucy
۵۷. Betty
۵۸. John
۵۹. Leo Buscaglia
۶۰. Dalai Lama
۶۱. Paul
۶۲. Nelson Mandela
۶۳. Lee
۶۴. Pravin
۶۵. Navajo از قبایل سرخپوستان
۶۶. Ken
۶۷. Waukon
۶۸. Iowa
۶۹. Dave
۷۰. Susan
۷۱. Don
۷۲. John
۷۳. Maggie
۷۴. Jim
۷۵. Bansi
۷۶. Cesar Chavez
۷۷. Lea
۷۸. Tich Nhat Hanh
۷۹. Thoreau
۸۰. Max
۸۱. Joel
۸۲. Seneca
۸۳. Molly
۸۴. Bill
۸۵. Martin Luther King
۸۶. Jack
۸۷. Dallas
۸۸. Mother Teresa
۸۹. Gandi
۹۰. Victor Frankl
۹۱. Antony
۹۲. Morrie
۹۳. Kenny
۹۴. George
۹۵. Jim
۹۶. Dick
۹۷. New Orleans
۹۸. Donald
۹۹. Bill
۱۰۰. Harvey
۱۰۱. Chief Ralph
۱۰۲. Vancouver
۱۰۳. Salmon
۱۰۴. Susan
۱۰۵. Juana
۱۰۶. Lena
۱۰۷. Mark Twain
۱۰۸. David Starr Jordan
۱۰۹. Ron
۱۱۰. Bryan
۱۱۱. Nathan
۱۱۲. Marshall Goldsmith
۱۱۳. Joel
۱۱۴. Lea
۱۱۵. Jim
۱۱۶. David Kuhl
۱۱۷. Bob
۱۱۸. Tom
۱۱۹. Elsa
۱۲۰. Dick
۱۲۱. Elsa
۱۲۲. Derek Walcott
۱۲۳. St. Lucia
۱۲۴. Jack
۱۲۵. Ron
۱۲۶. John
۱۲۷. John Milton
۱۲۸. Ron
۱۲۹. Don
۱۳۰. John
۱۳۱. Toronto
۱۳۲. Bill
۱۳۳. Baltimore
۱۳۴. Don Klein

۱. چرا برخی از مردم معنای زندگی را می یابند و خوشبخت می میرند؟

نه دهم خردمندی، خردمند شدن به موقع است.
تئودور روزولت(۸)

خردمندی ارزشمندتر از هر ثروت است.
سوفوکلس(۹)

چرا برخی از مردم معنای زندگی را می یابند و خوشبخت می میرند؟ رازهای یافتن خوشبختی و زندگی خردمندانه کدامند؟ عوامل مهم برای داشتن یک زندگی شایسته ی بشری چیست؟ اینها پرسش هایی هستند که کتاب حاضر در پی پاسخگویی به آنهاست.
برای دستیابی به یک زندگی خردمندانه باید وجود دو واقعیت بنیادین را در زندگی بشر تشخیص بدهیم. واقعیت اول اینست که فرصتی محدود و به مدت نامشخص در اختیار داریم ـ شاید ۱۰۰ سال، شاید ۳۰ سال و شاید...؟
واقعیت دوم اینکه در آن وقت محدود و مدت نامشخص، گزینه های بی شمار برای استفاده از وقت مان موجود است ـ فعالیت هایی که برمی گزینیم، بر آنها فکر و حواسمان را متمرکز می کنیم و در انجامشان انرژی مان را مصروف می داریم ـ و این گزینه ها در نهایت زندگی مان را مشخص می کنند. وقتی زاده می شویم، هیچ گونه راهکار و رهنمودی را به دستمان نمی دهند و از لحظه ی ورودمان به این دنیا شمارش ثانیه های عمر آغاز می شود.
واژه های «مردن» و «مرگ» را دوست نداریم. بسیاری از فعالیت های بشری به گونه ای طراحی شده اند که همچون پوششی ما را از حقیقت زندگی، یعنی اینکه زندگی محدود است، اینکه دست کم در اینجا، وقت ابدی نداریم، دور نگه می دارند. شاید بعضی از شما در انتخاب کتابی با واژه ی «مردن» بر عنوانش، تردید داشته باشید. نکند تشخیص فناپذیری شخصی رویدادی بد را فرا خواند، یا حتی هم اکنون که این گونه واژه ها را می خوانید، شاید اندکی ناآرام شوید و بخواهید شتابان از آنها بگذرید و به مطلبی دیگر بپردازید.
با همه ی اینها، حقیقت اینست که ما می میریم، که وقت مان محدود است و همین مساله به یافتن رازهای زندگی اهمیت می بخشد. اگر برای همیشه زنده می ماندیم، شتابی کمتر برای کشف جاده های راستین خوشبختی و هدف زندگی وجود می داشت، چون با برخورداری از نعمت جاودانگی به یقین دور یا زود با آن جاده ها روبه رو می شدیم. این نعمتی ست که از داشتنش محرومیم. در هر سنی که هستیم، مرگ در نزدیکی مان نشسته است. شاید در دوران جوانی احساس کنیم مرگ واقعیتی است که در دوردست قرار دارد. ولی پس از برگزاری مراسم یادبود آدم ها در رده های سنی مختلف، از جمله یکی از دوستانم که به تازگی و در سن ۳۳ سالگی ضمن انجام مسافرتی در کنیا(۱۰) از میان ما رفت، بر این باورم که مرگ همیشه در فاصله ای نزدیک به ما حضور دارد و کنار آمدن با زندگی را گوشزد می کند.
دِرِک والکت(۱۱)، شاعری اهل سینت لوچیا(۱۲) برنده ی جایزه ی نوبل، زمان را «آفت عزیز» نامیده است. از سویی می دانیم که زمان آفت است، زیرا همه ی آنچه برایمان اهمیت دارد را، دست کم در زندگی کنونی، از ما خواهد گرفت و از سوی دیگر زمان «عزیز» است، زیرا درست همین فناپذیری ماست که به زندگی ضرورت و هدف می بخشد. وقت مان محدود است و باید خردمندانه از آن بهره برداری شود.

دانش در برابر خرد

برای آگاهی بر اینکه چگونه باید از این یگانه فرصت زندگی به طور کامل استفاده کرد، خرد بیشتر از دانش مورد نیاز است. خرد با دانش تفاوت دارد و به گونه ای بنیادین از دانش مهم تر است. ما در عصری به سر می بریم که دانش بشر (شمار واقعیت های علمی) هر شش ماه یک بار دو برابر می شود، ولی خرد موجود اندک است. دانش عبارتست از انبوه واقعیت ها و ساخته ها، درحالی که خرد توانایی تشخیص موارد مهم از موارد بی اهمیت است. تا زمانی که نتوانیم آنچه به راستی مهم است را کشف کنیم، نخواهیم توانست معنای راستین زندگی را بیابیم.
نخستین شغلم همکاری با هیئت های کلیسایی بود. وقتی در سال های بیست عمر به سر می بردم، این فرصت را داشتم که مدتی را با افرادی که به بیماری های درمان ناپذیر دچار و رو به مرگ بودند، بگذرانم. از طریق آن تجربیات بود که فهمیدم افراد بشر به صورت های بسیار گوناگون می میرند. پاره یی از مردم پس از سپری کردن یک زندگی هدفمند و جهت دار با حسرت و افسوس اندک می میرند. اینان با احساس ژرف پشت سر گذاشتن یک زندگی کامل انسانی به پایان زندگی شان می رسند. دیگران با نگاهی تلخ به گذشته و با نارضایی باطن از آنچه به راستی اهمیت داشته و از دست داده اند، از دنیا می روند. با اینکه در سنین جوانی بودم، متوجه شدم برخی از مردم اسرار زندگی را می یافتند و برخی دیگر به این کار موفق نمی شدند.
از دیدگاه من، مرگ هرگز مفهومی خالی از کیفیات واقعی نداشته است. پدرم تنها ۳۶ سال داشت که مُرد. او روزی در جریان یک گردش دسته جمعی از جایش برخاست و در همان لحظه از دنیا رفت. زندگی اش با کامل بودن فاصله ی بسیاری داشت و در آن لحظه همه چیز به پایان رسید. بازگشت هم وجود نداشت. در سن ۲۸ سالگی ده ها مراسم تدفین را پشت سر گذاشته و در کنار بسیاری از افرادی که روزهای پایانی زندگی شان را می گذراندند، نشسته بودم. من داشتن این رابطه ی نزدیک با فناپذیری را یک هدیه ی بزرگ می دانم. شاید به دلیل همین تجربیات بود که پیوسته در جستجوی «رازهای» یک زندگی هدفمند و کامل بودم و به عنوان یک مرد جوان آرزو می کردم وقتی پایان عمرم فرا برسد، با تاسف و حسرت به گذشته و زندگی ای که می توانستم داشته باشم، نگاه نکنم.
همسرم پرستار است، او نیز از سال های نوجوانی شاهد حقیقت فناپذیری مان بوده است. وی در اتاق جراحی، در بخش سرطان کودکان و در اتاق فوریت های پزشکی کار کرده است. ما با هم پیوسته درباره ی مرگ صحبت می کنیم و می کوشیم با آگاهی از حضور مرگ زندگی کنیم.
لزلی(۱۳)، همسرم، چند بار در طول زندگی اش در دو قدمی مرگ قرار گرفت. او با قلبی نارسا به دنیا آمده و تاکنون چند عمل جراحی عمده، نخستین بار زمانی که نوزادی چند روزه بوده، را پشت سر گذاشته است، ولی سه سال پیش اتفاقی افتاد که بار دیگر شکنندگی زندگی را به ما یادآوری کرد.
قرار بود همسرم برای یک عمل جراحی عادی و نه خطرناک به بیمارستان برود. به یاد می آورم در آن روز دخترم سیدنی(۱۴) که ده ساله بود، گفت: "مامان، تو در واقع به آن عمل جراحی نیاز نداری، مگر نه؟" لزلی به او بار دیگر اطمینان خاطر داد و بامداد روز بعد برای عمل جراحی در بیمارستان بستری شد.
آنچه در طول ۷۲ ساعت بعد رخ داد، هنوز هم برایم در هاله ای از ابهام قرار دارد. عمل جراحی به خوبی انجام گرفت، همسرم گیج و بدحال بود. بچه ها و من آن شب بر بالینش در بیمارستان ماندیم. روز بعد حالش اندکی بهتر شد و من در اوایل شب اتاقش را ترک گفتم تا بتواند استراحت کند، در ضمن یادآور شدم که برای انجام پاره ای کارها به دفترم می روم و روز بعد نزدیکی های ظهر به نزدش بازخواهم گشت. حدس می زدیم که او در ظرف یک روز آینده بتواند به خانه بازگردد.
صبح روز بعد در حدود ساعت یازده به بیمارستان تلفن کردم و همسرم شروع به پرت و پلاگویی کرد. او حرف هایی می زد که قابل درک نبود. شتابان به بیمارستان رفتم و به زودی دریافتم که وی در نیمه های شب گذشته با ۳۷ سال سنی که داشت به یک حمله ی قلبی دچار شده بود. او همه چیز را سه گانه می دید. او را به بخش مراقبت های ویژه منتقل کردند. ساعاتی بعد در همان روز متخصص اعصاب از من خواست که دشوارترین تصمیم زندگی ام تا آن زمان را بگیرم. "همسر شما به یک حمله ی قلبی دچار شده است و ما علت آن را نمی دانیم. اکنون باید تصمیم بگیریم که آیا برای او داروی رقت خون تجویز کنیم یا خیر. این اقدام ممکن است جانش را از مرگ نجات بدهد و یا بسته به علت بروز حمله ی قلبی، به خونریزی بیشتر منجر شود. تصمیم گیری با شماست." با توجه به اطلاعاتی که در اختیارم قرار گرفته بود، تصمیم گرفتم رضایت خودم را مبنی بر استفاده ی همسرم از آن دارو اعلام کنم. روزهای بعد با دلواپسی و وحشت سپری شدند.
هنگامی که یک چنین رویدادی رخ می دهد، هر یک از ما داستان خودش را دارد. من نمی توانم از سوی همسرم درباره ی آنچه بر او گذشته بود، سخن بگویم، ولی برای من در ماه های بعد از آن اتفاق، توفانی از هیجان و اضطراب برپا شده بود. زندگی ام پرمشغله بود و آکنده از فعالیت و دیدارهای گوناگون. حتی در مدتی که لزلی دوران نقاهتش را در خانه می گذرانید، من به بسیاری از آن فعالیت ها ادامه می دادم و اکنون در نگاهی به گذشته می بینم در آن روزها بدان گونه که دلم می خواست، در کنار همسرم حضور نداشتم. همواره از خود می پرسیدم: آیا به راستی در راه درست زندگی گام برمی دارم؟ در راستای همانچه که به راستی مهم است؟
همچنانکه همسرم اندک اندک بهبود می یافت و من با چشمانی اندوهبار شاهد مبارزه ی روزانه اش برای بازیافتن توانایی انجام کارهایی ساده بودم که او روزی به راحتی و به گونه ای بدیهی از عهده ی انجامشان برمی آمد، با اندیشیدن درباره ی بقیه ی دوران زندگی ام در کشمکش بودم. آن حمله ی قلبی برای هر دو نفرمان یادآور این بود که زندگی شکستنی است، ولی در عین حال فریادی هشداردهنده نیز بود.
در پایان آن سال لزلی تا اندازه ی زیادی به وضع جسمانی عادی اش بازگشته بود و من بسیار شکرگزار بودم. احساس می کردم مهلت و یا تخفیفی به ما بخشیده شده است، ولی به هرحال مورد بررسی و بازبینی قرار گرفته ایم. با این تجربه باورمان درباره ی اطمینان به تندرستی و به زندگی درهم شکسته شد. زندگی کوتاه بود و من از خود پرسیدم: آیا به راستی فهمیده ام چه چیز اهمیت دارد؟ اگر اکنون زمان مرگ من فرا برسد، آیا خواهم توانست بگویم که به اسرار زندگی پی برده ام؟ با نزدیک شدن به سن ۵۰ سالگی و بهبودی همسرم از آن حمله ی قلبی، پا در راه سفری گذاشتم که در این کتاب می آید، سفر کشف «رازها».
آفرینش این کتاب از اشتیاقم برای درک آنچه در زندگی اهمیت دارد، کشف اسرار خوشبختی و زندگی هدفمند ناشی شد. با بالا رفتن سن خودم را با احساس فوریت و ضرورتی بزرگ تر رو در روی این پرسش ها که در تمام دوران زندگی ام حضور داشته اند، یافتم. چه چیز مهم است؟ در پایان زندگی به چه چیز خواهم اندیشید؟ از آنجا که تنها زمانی محدود در اختیار دارم، استفاده ی خردمندانه از این مهلت محدود چگونه است؟ اسرار خوشبختی و هدف زندگی چیست؟

آنچه بشر بیشتر از هر چیز دیگر خواهانش است

به نظر من دو خواسته وجود دارد که ما افراد بشر بیشتر از هر چیز دیگر در طلب شان هستیم. فروید در فرضیه اش می گوید، نخستین خواسته های بشر جستجوی لذت و دوری از درد بوده است. ولی نتیجه ی یک عمر زندگی ام که نه با بیماران روانی، که در دیدار با هزاران نفر از ساکنان چند قاره ی جهان و گوش سپردن به داستان زندگی شان گذشته است، مرا به این باور می رساند که فروید سخت در اشتباه بود، بسیار سخت.
به تجربه ی من آن دو نکته ای که بیشتر از هر چیز دیگر مورد نظر بشر است، یافتن خوشبختی و معنای زندگی است. «خوشبختی» در بیشتر اوقات همچنانکه در عبارت «بی خیال، خوش باش» (به مفهوم خوشی و بی خبری) می آید، به صورت واژه ای پوچ و بی پایه تلقی می شود. همچنین ممکن است خوشبختی را یک احساس خوش و گذرا که از لذت هایی چون خوردن غذایی خوشمزه و یا برخورداری از یک رابطه ی جنسی ناشی شود، بدانیم.
منظور من از عبارت «یافتن خوشبختی» بدین معناست که هر موجود بشری می خواهد شادمانی و احساس ژرف خرسندی را تجربه کند. ما می خواهیم بدانیم که یک زندگی کامل را سپری و آنچه به معنای یک موجود بشری بودن است را تجربه کرده ایم. ژوزف کمپبل(۱۵) در این باره چنین می گوید: "تصور می کنم آنچه در جستجویش هستیم، تجربه ای از زنده بودن است، به گونه ای که تجربیات زندگی مان در سطح فیزیکی صرف انعکاس هایی در عمق وجودمان و در واقعیت داشته باشد، آن گونه که در واقع وجد و شعف زنده بودن را احساس کنیم."
این به معنای احساس خوشی و سعادت همیشگی و پایدار نیست، بلکه خرسندی روز به روز و شادمانی است که آنچه خوشبختی می نامیم را می آفریند. ما در پایان هر روز و در پایان زندگی مان همانچه پدربزرگم «خستگی خوب» می نامید را خواهانیم.
با این همه، به عنوان یک موجود بشری خوشبختی را برای خود کافی نمی دانیم. به باور من، ما در جستجوی معنا نیز هستیم. اگر خوشبختی تجربه ی خرسندی و شادمانی روز به روز است، معنا، حس تشخیص هدف در زندگی آدمی است.
ما می خواهیم بیشتر از هر چیز دیگر بدانیم که بودنمان در این دنیا اهمیت دارد تا دلیلی برای زنده بودن بیابیم. برخی این را حس تشخیص هدف زندگی می نامند. دیگران ممکن است آن را بر جا گذاشتن میراثی و یا یافتن فراخوانی بدانند. به عقیده ی من، «معنا» ارتباط با چیزی است بیرون از وجود خودمان. معنا یعنی تنها نبودن، زیرا اگر زندگی من معنا دارد، با چیزی یا کسی در ماورای وجود خودم مرتبط است.
خوشبختی در لحظه های زندگی مان است. معنا در حس ارتباط ماست. شاید اگر فناپذیر نبودیم، خوشبختی کافی می بود. ولی فناپذیری مان سبب می شود که بخواهیم در ارتباط باشیم تا بدانیم که بودنمان در دنیا اهمیت داشته است.
حال چگونه به رازهای خوشبختی و معنا پی ببریم؟ چگونه رازهای زندگی کردن خوب و خوشبخت مردن را پیدا کنیم؟
بسیاری از ما در سفر زندگی دچار لغزش می شویم، همچنانکه پیش می رویم، می آموزیم تا سرانجام آنچه مهم است را کشف کنیم. در بیشتر موارد، در زمان پیری به خرد و معرفت دست می یابیم، زمانی که بیشترین بخش زندگی را پشت سر گذاشته ایم، آنگاه که دیگر برای عمل کردن به آنچه آموخته ایم، خیلی دیر شده است. چرا نتوانیم رازهای یک زندگی خوشبخت و پرمعنا را پیش از آنکه پیر شویم، بدانیم؟
تصور نمی کنم برای رسیدن به خرد و حکمت باید منتظر شویم تا به سن پیری برسیم. به نظر من رازهای زندگی در اطرافمان و به صورت شواهدی در زندگی دیگران وجود دارند، در زندگی آنانکه آنچه ما در جستجویش هستیم را یافته اند.
این کتاب از پنج راز سخن می گوید که باید پیش از مردن درباره ی زندگی بدانیم. این رازها بنیان یک زندگی کامل و هدفمندند. رازها هدیه ای از سوی آنانکه زندگی خردمندانه ای را سپری کرده اند به آن گروه از ماست که هنوز در حال صعود به قله هستیم.

آیا آنها به راستی رازند؟

چرا آنها را «رازهای» کشف شدنی می نامم؟ به طور معمول درباره ی راز به عنوان چیزی فکر می کنیم که شماری اندک از مردم می دانند، ولی به احتمال زیاد وقتی این پنج راز را می خوانی، احساس خواهی کرد که بر آنها از پیش آگاهی داشته ای. البته رازها خبرهایی گیج کننده و شگفت آور نخواهند بود. راز را فرهنگ لغت «قاعده یا نقشه ای رمزی که تنها افراد محرم و یا شماری اندک از افراد می دانند» معنی می کند. گرچه ممکن است این مطالب را از پیش شنیده باشی، ولی آنچه از این پنج نکته «راز» می سازد، اینست که تنها شمار کمی از مردم بدان گونه زندگی می کنند که انگار رازها واقعیت دارند. راز در این نیست که این نکته ها تازه و جدیدند، بلکه بیشتر در اینست که آنها در سراسر دنیا و در میان گروه های گوناگون مردم مشترکند، مردمی که دیگران می گویند به خوشبختی و هدف زندگی دست یافته اند.
تولستوی(۱۶) در کتاب آنا کارنینای(۱۷)ی خود می نویسد: «همه ی خانواده های خوشبخت شبیه به هم هستند، ولی هر خانواده ی بدبخت به شیوه ی خودش بدبخت است.» آنچه من در مصاحبه ها کشف کردم اینست که همه ی مردم خوشبخت هر پنج راز را در شرایطی که زندگی شان را می گذرانیدند، می دانستند. مطلب مهم تر اینکه، آن مردم نه تنها بر این رازها آگاهی داشتند، بلکه آنها را در زندگی شان به کار بسته بودند.
دانستن رازها کافی نیست. همه ی ما چیزهایی می دانیم که به عمل در نمی آوریم: ورزش برای حفظ سلامت مان سودمند است، رعایت یک رژیم غذایی متعادل می تواند سلامت بدن را تامین کند، سیگار کشیدن زیان آور است، روابط دوستانه مهم تر از مسایل مادی ست و... با این همه، بسیاری از ما زندگی روزانه مان را در خلاف جهت «خردمندی»ای که از آن برخورداریم، سپری می کنیم. در این کتاب بر آنم که به دو پرسش پاسخ بدهم: چه چیز در زندگی اهمیت دارد ـ رازهای یک زندگی کامل و هدفمند چیست؟ چگونه این رازها را در زندگی مان به کار گیریم و راه درست زندگی را دنبال کنیم؟ من به این نکات به عنوان علم و عمل می نگرم. دانستن ضروری است، ولی کافی نیست.
پیش از اینکه آن پنج راز و به کار بستن شان در زندگی مان را با تو در میان بگذارم، به شرح روشی می پردازم که به وسیله ی آن رازها را کشف کردم.

۲. چرا با سلمانی های شهر (و ۲۰۰ نفر افراد دیگر بالای ۶۰ سال) درباره ی زندگی گفتگو کردم

سه راه برای آموختن خرد و معرفت وجود دارد:
اول تفکر که اصیل ترین است. دوم تجربه که تلخ ترین است و سوم تقلید که سهل ترین است.

کنفوسیوس(۱۸)

تصور کن برای گذراندن تعطیلات در کشوری بیگانه و پر از راز و رمز در حال برنامه ریزی هستی و در طول مدت عمرت پولی اندوخته ای تا بتوانی به آن سرزمین مسافرت کنی. آنجا مقصدی است با گزینه های گردشگری نامحدود و انتخاب آن گزینه ها بستگی به این دارد که چگونه بخواهی وقتت را صرف کنی. در ضمن می دانی که وقت کافی برای استفاده از همه ی آن موقعیت ها نداری. همچنین می دانی که دیگر هرگز سفر دومی به آن مقصد نخواهی داشت و این یگانه فرصتی است که در اختیار داری.
اکنون در نظر آور شخصی اطلاع می دهد چند نفر از همسایگانت در آن کشور اقامت داشته اند و از همه ی نقاطش بازدید کرده اند. برخی از آنان از سفرشان لذت برده اند و با افسوس و حسرت اندک بازگشته اند. برخی دیگر آرزو می کنند با اطلاعاتی که اکنون درباره ی آنجا دارند، سفری دوباره به آن دیار داشته باشند. آیا این همسایگان را برای شام به خانه ات دعوت می کنی و از آنان می خواهی عکس هایی که در آنجا گرفته اند را همراهشان بیاورند، داستان سفرشان را می شنوی و به توصیه هایشان گوش می دهی؟ ممکن است با اعمال سلیقه ی شخصی و آنچه خود ترجیح می دهی در تجربیات آنان تغییراتی به وجود آوری، ولی نادانی است که نخواهی داستان سفرشان را بشنوی.
زندگی مانند یک چنین سفری است. تنها یک بار فرصت داریم به سفر زندگی برویم، دست کم به صورت موجود (و تا آنجا که می دانیم). مدت زمانی نامشخص و محدود در اختیار داریم و همچنانکه بسیاری از مردم در پایان سفر به شیوه ی برگزاری سفرشان با آه و افسوس و ندامت می نگرند، بسیاری نیز با احساس ژرف خوشبختی و خرسندی به آن نگاه می کنند. چرا نباید به گفته ی آنان که پیش از ما به این سفر رفته اند و می توانند آنچه را آموخته اند به ما بگویند، گوش فرا دهیم؟ فرضی که در پس نوشتن این کتاب وجود داشت، ساده بود: اگر بتوانیم آدم هایی را شناسایی کنیم که عمر طولانی داشته و خوشبختی را یافته اند، به کشف رازهایی که پیش از مردن باید بدانیم، موفق خواهیم شد.
یکی از بزرگ ترین موهبت هایی که به من اعطا شده، اینست که همیشه زندگی دیگران مورد توجه و علاقه ام بوده است. آدم های به کلی بیگانه، در بیشتر موارد پس از یک آشنایی کوتاه، داستان زندگی شان را با من در میان می گذارند. تصور می کنم دلیلش اینست که من دارای ویژگی داوری نیستم و نیز معتقدم شنیدن داستان زندگی دیگران به ما خرد و دانایی می بخشد. می گویند: "خردمندی پاداشی است که به خاطر یک عمر گوش دادن در زمانی که ترجیح داده ای حرف بزنی، می گیری."

چگونه آن خردمندان را برگزیدیم

شاید بنا بر این باور که خردمندی در نتیجه ی گوش دادن به سخنان دیگران حاصل می شود، وقتی تصمیم گرفتم رازهای دانایی و معرفت و برخورداری از یک زندگی کامل و هدفمند را کشف کنم، با شنیدن داستان زندگی دیگران، به این نکته عمل کردم. روش من ساده بود: در آغاز از چندین هزار نفر خواستم تا یک نفر را که عمری طولانی پشت سر گذاشته و آنان معتقد بودند هدف و خوشبختی زندگی را یافته است، شناسایی و توصیف کنند. من به شدت احساس می کردم وقتی مردم خوشبختی و معنا را می یابند، اطرافیانشان متوجه این موضوع می شوند. بر این باور بودم که اگر به جای تعریف معنای هدف، بتوانیم آدم هایی را پیدا کنیم که «آن» را یافته باشند، خواهیم توانست پرده از رازها برداریم. همچنین به نظر می رسید که اگر از مردم بخواهیم تنها یک نفر را که می دانستند یک زندگی طولانی را گذرانیده و معنای زندگی را دریافته است، شناسایی کنند، حاصل این روند، گروهی به راستی بی همتا از مردم خواهد بود و داستان زندگی و اندیشه هایشان می تواند رازهای راستینی را که جستجو می کردم، آشکار کند. انجام این کار را از ۱۵۰۰۰ نفر درخواست کردیم. پیشنهادات و پاسخ هایشان تکان دهنده بود. هر بامداد سیل پیام و ایمیل و نامه درباره ی پدر و مادر، دوستان و بستگانی که می گفتند "عمر طولانی داشته و آنچه در زندگی مهم است را یافته اند" به دفترمان سرازیر بود. با انجام مصاحبه های مقدماتی اسامی برگزیدگان به حدود ۴۰۰ نفر کاهش یافت و پس از گفتگوهای بعدی، سرانجام ۲۳۵ نفر را واجد شرایط تشخیص دادیم.
آنگاه که این افراد انتخاب شدند، به طور حضوری و یا از طریق تلفن و در هر مکانی که بودند به مدت یک تا سه ساعت با آنان مصاحبه کردیم با این هدف که ببینیم از زندگی چه آموخته اند. برای هر یک از آنان پرسش هایی را مطرح کردیم، از جمله: چه چیز برایشان خوشبختی به ارمغان آورده است؟ چه چیز به زندگی شان معنا بخشیده است؟ چه چیز اتلاف وقت بوده است؟ اگر می توانستند یک زندگی دوباره داشته باشند، چه تغییری در زندگی شان به وجود می آوردند؟ رازها چه بودند و آنان چگونه آن رازها را در زندگی خویش به عمل درآورده بودند؟ درباره ی مرگ چه احساسی داشتند؟ راه های عمده ای که به تغییر جریان زندگی شان منجر شد، چه بود؟ بیشتر از همه به چگونگی عملکردهایی که تعیین کننده ی روند زندگی شان بود، گوش می دادیم و می کوشیدیم از لابه لای تجربیات و رویدادها رازها را بخوانیم.
آنچه این کتاب را منحصر به فرد می کند، گفتگوی ما درباره ی زندگی و با شمار زیادی از مردم نیست. تفاوت این کتاب در اینست که این آدم ها از سوی دیگران و بیشتر از سوی کسانی که بسیار جوان تر از آنان بودند، به عنوان افرادی که خوشبختی و هدف زندگی را دریافته اند، شناسایی شدند.
در دوران جوانی، بسیاری از ما بزرگ ترهای خردمندی بر گِردِ خویش داشته ایم. من هم در سال های جوانی، مانند شمار زیادی از شما، با بزرگ ترهای دانایی برخورد کرده ام که بر مطالب و مسایل بیشماری درباره ی زندگی آگاهی داشتند. آنان پدربزرگ و مادربزرگ، عمه و خاله، عمو و دایی و یا معلم و مشاور بودند. همچنانکه برخی اشخاص سالمند نیز در زندگی مان حضور داشتند که احساس می کردیم «آن» را یافته اند. سال های عمر یک چنین زن و یا مردی دانش شان را به گونه ای خردمندی تبدیل کرده بود. برای اینگونه افراد واقعیت های زندگی دیگر دانش صرف نبود. پدربزرگم یکی از همین افراد به شمار می آمد. احساس می کردم که او چیزهایی درباره ی زندگی می داند. او آنچه مهم است را کشف کرده بود.
به نظر من آن «بزرگ ترهای خردمند» در اطرافمان وجود دارند. تنها باید چشمان مان را باز کنیم. این گونه آدم ها چیزهای زیادی می دانند که به ما بیاموزند. پیوند نیرومندی که در بیشتر موارد میان پدربزرگ و مادربزرگ و نوه ها دیده می شود، به احتمال زاییده ی این واقعیت است که کودکان درکی ذاتی از ارتباط بین سن و خردمندی دارند.
البته این واقعیت را نیز در سال های نخستین زندگی مان درمی یابیم که همه ی آدم های مسن خردمند نیستند. گرچه خردمندی و دانایی به طور معمول با عامل سن در ارتباط است، ولی گاه سن بالا را بدون احراز خردمندی می بینیم. بسیاری از ما آدم های مسنی را می شناسیم و شناخته ایم که زندگی تلخی را گذرانیده و به نظر می رسد که در طول سال های عمرشان چیز زیادی نیاموخته اند. با علم به این موضوع، تنها افرادی که عمر طولانی داشته اند را برای گفتگو برنگزیدم، بلکه با کسانی نیز به صحبت نشستم که دیگران نشانه های خردمندی را در آنان دیده بودند، همان نشانه ها و ویژگی هایی که من به عنوان ظرفیت تشخیص آنچه در زندگی به راستی اهمیت دارد و درآمیختن آن با زندگی تعریف و تعبیر می کنم.

قدر و ارزش گفتگو با افرد مسن

در جامعه ی ما گفتگو با افراد مسن به منظور یافتن راه زندگی، امری چندان متداول نیست. ما با فرهنگی جوان گرا زندگی می کنیم، فرهنگی که می پندارد آنچه تازه و نو و جاری است (چه یک لپ تاپ باشد، چه یک اتومبیل و یا چه یک آدم)، بالاترین ارج و منزلت را دارا است. بنابراین چرا گوش دادن به صدای پیران این قدر ارزشمند است؟ اگر جوان و یا میانسال هستیم، چرا برای یافتن رازهای زندگی در جستجوی پیران هستیم؟ چرا با افرادی که در بسیاری سنین متفاوت خوشبخت به نظر می رسند، گفتگو نکردیم؟
یک ضرب المثل رومانیایی می گوید: "خانه ای که پیری در آن نیست، باید چنین کسی را برای خود تدارک ببیند. "اینکه فرهنگ های بشری از هزاران سال پیش از دوران ما برای پیران احترام قائل بوده اند، بی دلیل نمی تواند باشد. یک عمر ۷۵ ساله، با ۲۰ سال کمتر یا بیشتر، برای آموختن دانایی و خردمندی از طریق تجربه (راه تلخی که کنفوسیوس به آن اشاره کرده است)، زمانی طولانی نیست.
در سال گذشته موقعیتی نصیبم شد تا مدتی قابل توجه را در چند قبیله ی تانزانیایی سپری کنم. در آنجا، در میان آن طوایف که «ریش سفیدی» را محترم و گرامی می داشتند، برای نخستین بار اجرای طرح حاضر به مغزم راه یافت. در یکی از آن قبایل به نام ایراک(۱۹)، کسی که به سن ۵۰ سالگی می رسد، به شورای سالمندان می پیوندد. در این قبیله شورایی خاص مردان و شورایی ویژه ی زنان وجود دارد. همه ی زندگی گذشته ی شخص برای آماده شدن جهت پیوستن به آن شورا که عبارتست از گروهی که تصمیم گیری های مهم قبیله را بر عهده دارد، می گذرد. با یکی از اعضای قبیله که ۴۹ ساله و همسن خودم بود (یک سال پیش از آنکه ریش سفید شود)، آشنا شدم. او می گفت در آستانه ی ریش سفیدی بودن وضعی «بهتر از خوب» است. به آسانی می شد احساس کرد که او همه ی زندگی اش را وقف آماده شدن برای آن لحظه کرده است.
پس از اینکه اعضای قبیله روند کار را شرح دادند، از ما پرسیدند: "در جامعه ی شما شورای ریش سفیدان چگونه عمل می کند؟" ما، ۱۵ نفر اهالی امریکای شمالی با سن نزدیک به ۵۰ سال و بالاتر، در میان نوعی اضطراب و آشفتگی توضیح دادیم که در جامعه ی ما بیشتر پیران به خانه های سالمندان سپرده می شوند و یا جدا از جوانان زندگی می کنند. ما در جامعه ای زندگی می کنیم که برای جوانان ارزشی بیشتر از پیران قایل می شود.
با شنیدن این مطالب، پیران آن قبیله ی تانزانیایی مبهوت و وحشت زده شدند: چگونه چنین چیزی امکان داشت! آنان پس از گفتگو و مشاوره با همدیگر با تاکید به ما توصیه کردند وقتی به کشورمان بازگردیم، شورایی تشکیل دهیم و "آن جوانان را وادار به گوش دادن کنیم." برای لحظاتی با احساس شجاعتی دروغین و برآمده از نشستن در کوهستان های شرق آفریقا، تصور کردیم که فکر خوبی است. به یاد آوردم که در بیشترین دوران های تاریخ، بشر به طور طبیعی تشخیص داده است که با بالا رفتن سن در بیشتر موارد خردمندی و دانایی که ارزش شنیدن را داشته باشد، بروز می کند. ولی می دانستم که این تجربه در جامعه ی ما از دست رفته است.
نکته ی جالب توجه اینکه مردمان قبیله ی ایراک می گفتند، آنان در بیشتر اوقات مردان و زنان جوان را دعوت می کنند تا به عنوان میهمان در شورا حضور به هم رسانند. زیرا برخی از جوان ترها دانا و باخردند. چه درس بزرگی. سالمندی در بسیاری موارد خردمندی به بار می آورد، در عین حال می توانیم زودتر به خردمندی دست یابیم ـ رازهای زندگی را می توانیم در هر سن و سال کشف کنیم.
در ضمن اجرای طرح، شانس مصاحبه با شماری از سالمندان بومی را داشتیم. در میان فرهنگ های سکنه ی نخستین و بومیان کانادا و ایالات متحده برخی از سالمندان «مهتران» نامیده می شوند. برخلاف رسم معمول در قبیله ی ایراک، در اینجا عامل سن به تنهایی کسی را «مهتر» نمی کند و هیچ گونه روند نامزدی و یا انتخاباتی نیز در این مورد انجام نمی گیرد. به جای همه ی اینها، در مرحله ای روشن می شود که فردی مشخص خرد و دانایی لازم را یافته است و دیگران بر آن می شوند که او را به عنوان یک «مهتر» به رسمیت بشناسند. در این فرهنگ ها مهتران به خاطر آنچه که می توان از آنان آموخت، تکریم می شوند. این گونه فرهنگ ها روح نیاکان و درگذشتگان را به همین دلیل و برای هدیه ی خرد و دانایی که عرضه داشته اند، مورد تجلیل قرار می دهند.
چه بسیار چشم اندازهای فرهنگی مربوط به نسل های گوناگون در جوامعی گم شده اند که به گونه ای فزاینده در فرهنگ شهرنشینی و جنب و جوش عصر حاضر غرق می شوند. سال ها پیش پسربچه ای را در برزیل ملاقات کردم که به من گفت، بهترین دوستش مردی سالمند است و در خیابانی که او سکونت دارد، زندگی می کند. این گونه دوستی هدیه ای است که از بسیاری جوانان در دنیای به اصطلاح توسعه یافته گاه از سوی جامعه و گاه به خاطر عدم تمایل جوانان به گوش دادن، دریغ می شود. در نگاهی به گذشته ام، یکی از مواردی که می گویم کاش به گونه ای دیگر عمل کرده بودم، اینست که به جای ادعا و اعتقاد همیشگی به آموختن از اشتباهات، خردمندی را در نزد کسانی جستجو می کردم که تجربیات شان بیشتر از من بود. ما در زندگی خویش به مهتران نیازمندیم، مهترانی که یک زندگی طولانی را سپری کرده اند تا خردمند و دانا شوند.
یکی از فرضیه های مقدم بر پژوهش هایم این پذیرش ساده بود: وقتی خرد را می بینیم، آن را بازمی شناسیم. یکی از دوستانم که مورد مصاحبه قرار گرفت، با بسیاری گروه ها از بومیان اصیل کانادا در سطحی گسترده کار کرده است. چند سال پیش یک بار او (که از سکنه ی نخستین آنجا نیست) با یکی از مهتران و اهالی قدیمی یعنی زنی کوچک اندام با قدی حدود یک متر و بیست سانتیمتر، در حال قدم زدن بوده است. پس از لحظاتی آن زن سرش را بلند کرده و با نگاهی به او گفته بود: "می دانید، اگر شما از پیروان فرهنگ ما می بودید، یک مهتر به شمار می آمدید." آن زن با دوستم، باب(۲۰)، فقط قدم زده بود و در ضمن این کار به نوعی دانسته بود که با خرد و دانایی روبه روست. این داستان آینه ای است منعکس کننده ی روندی که برای تهیه ی این کتاب در پیش گرفتیم. ما از مردم خواستیم درباره ی «قدم زدن های زندگی شان» بیندیشند و آن «فردی» را که «بزرگ تر دانا» می نامند به ما معرفی کنند.
سن ۲۳۵ نفر افرادی که با آنان مصاحبه کردیم بین ۵۹ تا ۱۰۵ سال بود. نزدیک به همه ی آنان از اهالی امریکای شمالی بودند و در میانشان گروه های بومی، افرادی با ادیان و فرهنگ های مختلف و ساکن در اوضاع جغرافیایی گوناگون و با موقعیت های حرفه ای متفاوت وجود داشتند. از سلمانی های شهر و معلمان تا بازرگانان و خانه سازان، از روسای سکنه ی نخستین تا هنرمندان، خواستار گرفتن پاسخ به این پرسش ها شدیم: پیش از مردن چه چیز را درباره ی زندگی باید بدانیم؟ آیا آنان که عمری طولانی همراه با خوشبختی سپری کرده اند چه مطالبی را برای آموزش به ما می دانند؟

نظرات کاربران درباره کتاب پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

این کتاب خیلی عالیه محشره.البته من ترجمه حوریا موسایی رو مطالعه کردم خیلی خوب بود اینو حتما بخونین و از پنج تا رازش اطلاع پیدا کنین من که خیلی خوشم اومد دیگه بستگی به دید کسی داره که مطالعه اش میکنه
در 1 سال پیش توسط akbar kh13