فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب خلق‌شدگان یک روز

کتاب خلق‌شدگان یک روز
و داستان‌های روان‌درمانی دیگر

نسخه الکترونیک کتاب خلق‌شدگان یک روز به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب خلق‌شدگان یک روز

کتاب حاضر یکی از آثار دکتر اروین د. یالوم است که در آن رویکرد مورد استفاده‌ی خود را در حیطه‌ی کاری‌اش، در قالب ده داستان به زیبایی به تصویر می‌کشد، به‌طوری که خواننده (خواه آشنا به حوزه‌ی روان‌پزشکی و خواه ناآشنا به این حیطه) قادر است آن فضا را در ذهن خود متصور و از آن میان با راهکارهای مورد استفاده‌ی او آشنا شود. او در تمام این داستان‌ها، عرضه‌ی خویشتن خویش را مهم‌ترین ابزار می‌داند و با استفاده از ابزار «این‌جا و اکنون» در روند درمان، کارهای اکثر درمان‌گران کنونی را به چالش می‌کشد. او همواره تلاش می‌کند تا تمام ابعاد وجودی انسان ـ ابعاد بیولوژیک، روانی، اجتماعی و معنوی ـ را که شالوده‌ی رویکرد اوست، برجسته کند. چنان‌چه در داستان «سه بار گریستن» هِلنا که خود یک درمان‌گر بود، بعدها با بررسی حرکات و رفتار بیلی (دوست عزیز دوران زندگی‌اش) به این نتیجه می‌رسد که او به اختلال دوقطبی دچار بوده و تمام آن شور و شوق‌ها و سرزندگی‌اش ناشی از شیدایی بوده است، اما دکتر یالوم در این داستان، این کلیشه‌ی از پیش تعیین شده و مدوّن را به چالش می‌کشد و به هِلنا ثابت می‌کند که کارهای بیلی صرفاً ناشی از شیدایی او نبوده است و به این طریق، زندگی گذشته‌ی بیلی را نجات می‌دهد. یا در داستانی دیگر، حتی یک بیمار محتضر نقش خود را در برابر دیگران مفید می‌انگارد و بدین طریق با آغوشی باز به استقبال مرگ می‌رود و...

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.62 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۵۸ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب خلق‌شدگان یک روز

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

درمان معیوب(۱)

دکتر یالوم، من مایلم مشاوره ای با شما داشته باشم. رمان «وقتی نیچه گریست» شما را خوانده ام و می خواستم بدانم آیا شما حاضرید تا با یک همکار نویسنده که دیگر قادر به نوشتن نیست، ملاقات کنید؟

پاول اَندروز

شکی نداشتم که پاول اَندروز با ارسال چنین ایمیلی سعی داشت توجهم را جلب کند، و موفق هم شد: من هرگز دست یک همکار نویسنده را که از من کمک می خواهد، رد نکرده ام. برای من مایه ی بسی خوش‎وقتی بود که تا حالا با چنین مشکلی روبه رو نشده بودم و اما مشتاق شدم برای مقابله با این مشکل، به او کمک کنم. پاول ده روز بعد به دیدن من آمد. با دیدن وضع ظاهری او بسیار متعجب شدم. بنا به دلایلی من انتظار داشتم که با یک نویسنده ی میان سال روبه رو شوم که بسیار سختی کشیده و در عین حال شادابی اش را حفظ کرده است. اما کسی که وارد مطبم شد پیرمرد لاغر و نحیفی بود با صورتی پر از چین و چروک و پشتش طوری خمیده بود که گویی زمین را وجب می زد. درحالی که او به آرامی از راهروی مطبم وارد می شد، من در این فکر بودم که او چگونه خود را به مطب من در بالای «راشیان هیل» رسانده است. تقریباً می توانستم صدای تق وتق مفصل هایش را بشنوم. کیف کهنه ی سنگین او را از دستش گرفتم و به او کمک کردم تا روی صندلی اش بنشیند.
«متشکرم، متشکرم مرد جوون، و شما چند سال‎تونه؟»
پاسخ دادم: «هشتاد سال.»
«اه، دوباره هشتاد سال.»
«و شما چند سال دارین؟»
«هشتادوچهار سال، بله درسته، هشتادوچهار سال. می دونم که شما متعجب شدین، بیش تر آدم ها فکر می کنن که من سی ساله هستم!»
نگاهی محبت آمیز به او کردم و برای چند لحظه نگاه مان به یک دیگر گره خورد. چشمان شیطنت آمیز و لبخند لطیفی که بر روی لبانش نقش بسته بود مرا به خود جذب کرد. درحالی که لحظاتی در سکوت نشسته و به یک دیگر نگاه می کردیم، با خود فکر می کردم که ما از زمان های بسیار دور هم دیگر را می شناسیم. گویی مسافران یک کشتی بودیم که پس از گفت وگویی در یک شب سرد مه آلود بر روی عرشه ی کشتی، فهمیده بودیم در همسایگی هم بزرگ شده و نشو و نما کرده بودیم. ما بلافاصله با هم آشنا شدیم: والدین مان از افسردگی شدیدی رنج می بردند، ما شاهد مبارزات افسانه ای و معروف بین «دی ماجیو و تد ویلیامز»(۲) بودیم، کوپن های کره و نفت و تمام شدن جنگ جهانی دوم در هشت می ۱۹۴۵، رُمان «خوشه های خشم»(۳) اثر جان اشتاین بِک، و کتاب «استودز لانیگن»(۴) اثر فارل را به یاد داشتیم. نیازی نبود تا درباره ی هر یک از آن ها بیش تر صحبت کنیم، این خاطرات مشترک هردوی ما بود، و احساس کردیم ارتباط مان به حدی مستحکم هست که کارمان را شروع کنیم.
«پس پاول، ما می تونیم یک دیگر رو به اسم کوچک صدا کنیم؟»
او با تکان سر تایید کرد: «بله، البته.»
«تمام اطلاعاتی که من از تو دارم به ایمیل کوتاهی خلاصه می شه که تو برام فرستادی. در اون نوشته بودی که نویسنده هستی، و رُمان "وقتی نیچه گریست" من رو خوندی و در حال حاضر توانایی نوشتن رو از دست دادی.»
«بله، و گفتم تقاضای یک جلسه مشاوره دارم. همه‎ش همین. من درآمد ثابتی دارم و از عهده ی هزینه ی بیش از یک جلسه برنمی‎آم.»
«هر اون چه از دستم بربیاد انجام می دم. پس بیا بدون معطلی به کارمون برسیم و از وقت مون به نحو احسن استفاده کنیم. هر نکته ای رو که من درباره ی این عدم توانایی تو باید بدونم، برای من تعریف کن.»
«اگه از نظر تو اشکالی نداره، من کمی از زندگی شخصیم برات بگم.»
«عالیه.»
«باید به روزهای فارغ التحصیلی خودم برگردم. من در دانشگاه پرینستون در رشته ی فلسفه تحصیل می کردم و داشتم تِز دکترام رو می نوشتم که درباره ی عدم تطابق نظرات نیچه درباره ی جبرگرایی، و طرفداریش از تحول درونی خود بود؛ اما نتونستم اون رو تموم کنم و مرتباً چیزهایی نظیر مکاتبات خارق العاده ی نیچه، به خصوص نامه های او به دوستان و همکاران نویسنده ش نظیر استریندبرگ(۵)، رشته ی افکارم رو پاره می کرد. او به تدریج جذابیتش رو به ‎عنوان یک فیلسوف در نظر من از دست می داد و بیش تر به عنوان یک هنرمند بهش بها می دادم. از اون پس من نیچه رو به چشم شاعری نگاه می کردم که قدرت بیان خارق العاده ای برای روایت تاریخ داشت، چنان قدرت جادویی‎ای که ایده های فلسفیش رو تحت الشعاع خود قرار می داد. طولی نکشید به این نتیجه رسیدم که باید موضوع دکترام رو از فلسفه به ادبیات تغییر بدم. سال ها پشت ‎سر هم می گذشت، پروژه ی تحقیقی من به خوبی پیش می رفت، و من فقط نمی تونستم بنویسم، و بالاخره به این نتیجه رسیدم که یک هنرمند تنها از طریق هنر خود می تونه بدرخشه، بنابراین کلاً پروژه ی پایان نامه م رو متوقف کردم و تصمیم گرفتم به‎جاش رُمانی درباره ی نیچه بنویسم، اما عدم تواناییم در نوشتن، حتی با تغییر موضوع پروژه م، نه دچار تحول شد و نه از بین رفت، بلکه همانند یک کوه، بسیار مستحکم، قدرتمند و غیرقابل حرکت باقی موند. دیگه امکان هیچ پیشرفتی وجود نداشت و این طور شد که مشکل من تا حالا ادامه پیدا کرد.»
من شگفت زده شدم. پاول هم اکنون هشتادوچهار ساله بود. او می بایست حدود بیست‎وپنج سالگی روی این پروژه کار کرده باشد، یعنی شصت سال قبل. من قبلاً چیزهایی درباره ی دانشجویان حرفه ای شنیده بودم، اما شصت سال؟ یعنی زندگی او مدت شصت سال در یک نقطه ی ثابت مانده بود. نه، امیدوار بودم که چنین نباشد، نمی توانست این گونه باشد.
«پاول سعی کن از اون روزهای دانشکده به من اطلاعات بیش تری بدی.»
«حرف بیش تری برای گفتن ندارم. البته سر آخر، دانشگاه به این نتیجه رسید که من بیش از زمان مقرر اون جا مونده بودم، و زنگ رو به صدا درآوردن، و به دوران دانشجویی من خاتمه دادن. اما من علاقه ی وافری به کتاب داشتم، اون ها به جانم بسته بودن، هرگز نمی تونستم از اون ها فاصله بگیرم. رفتم و در یک دانشگاه دولتی به حرفه ی کتابداری مشغول شدم و تا زمان بازنشستگیم اون جا بودم. در تموم اون سال ها تلاش هام برای نوشتن ناموفق بود. همه ش همین بود. دوران زندگی من.»
«بیش تر برام بگو. درباره ی خونواده ت یا کسانی که در زندگیت بودن.»
پاول ناآرام و بی قرار به نظر می رسید و به سرعت شروع به صحبت کرد: «من هیچ خواهر و برادری ندارم، دو بار ازدواج کردم، دو بار طلاق گرفتم. خوشبختانه ازدواج های من کوتاه بودن و خدارو شکر بچه ای هم ندارم.»
با خودم گفتم موضوع کم کم عجیب می شود. در ابتدا پاول با صراحت حرف می زد، اما حالا به نظر می رسید که او قصد دارد تا جایی که ممکن است به من اطلاعات کم تری بدهد. موضوع چه می تواند باشد؟ تلاش کردم تا گفت وگو را با جدیت ادامه دهم: «تصمیم تو این بود که رُمانی درباره ی نیچه بنویسی، و ایمیل تو حاکی از این بود که رُمان "وقتی نیچه گریست" من رو خونده بودی. می تونی اطلاعات بیش تری در این مورد به من بدی؟»
«سوالت رو متوجه نمی شم.»
«احساست درباره ی رُمان من چه بود؟»
«در ابتدا سرعت خوندن من کم بود، اما بعد موتورم روشن شد. علی رغم زبان به کار رفته‎ی رسمی و خشک و مکالمه با سبک خاص و عجیب، روی هم رفته مطالعه ی خسته کننده ای نبود.»
«نه، نه، منظورم این بود که وقتی تو خودت تصمیم گرفتی راجع به نیچه بنویسی، این کتاب چه تاثیری بر روی تو داشت، بایستی احساسی رو در درونت برانگیخته باشه.»
پاول سرش را تکان داد، گویی که نمی خواست با این سوالات آزرده خاطر شود. من درحالی که دیگر نمی دانستم چه کاری باید بکنم، ادامه دادم: «به من بگو چه طور شد پیش من اومدی؟ آیا به دلیل رُمان من، منو برای مشاوره انتخاب کردی؟»
«خب، حالا دلیل هرچی که بود، ما الان این جا هستیم.»
با خود فکر می کردم با گذشت هر لحظه، اوضاع عجیب تر می شود، اما اگر قرار باشد من مشاوره ی سودمندی به او بدهم، قطعاً باید اطلاعات بیش تری در مورد او داشته باشم. من با مراجعه به سوال قابل اعتماد همیشگی که از طریق آن مطمئناً می توانستم به اطلاعات کلیدی دست یابم، پرسیدم: «پاول، من باید درباره ی تو اطلاعات بیش تری داشته باشم. من معتقدم اگه تو این اطلاعات رو با جزئیاتش برای من تعریف کنی، به کار امروز ما واقعاً کمک می کنه. جزئیاتی از گذران یک روز زندگی تو، یک بیست‎وچهار ساعت کامل، یک روز از اوایل همین هفته رو انتخاب کن و برام تعریف کن از صبح، وقتی که از خواب بلند می شی، چه کارهایی می کنی.»
من در یک مشاوره، تقریباً همیشه این سوال را مطرح می کنم، زیرا جواب این سوال اطلاعات ذی قیمتی را درباره ی بسیاری از جوانب زندگی بیمار ـ کیفیت خواب، رویا و الگوهای کاری او ـ در اختیارم قرار می دهد، اما مهم تر از همه آن است که می فهمم زندگی بیمار چگونه می گذرد. من در اشتیاق سهیم شدن با پاول شکست خورده بودم، او در جواب سوالم فقط سرش را به‎آرامی تکان می داد، گویی که می خواست اصلاً آن سوال را نادیده بگیرد.
او گفت: «موضوعات مهم تری هم وجود دارن که ما می تونیم راجع به اون ها بحث کنیم. من چندین سال با استاد راهنمای خودم پروفسور کلود مولر(۶) مکاتبات زیادی داشتم، با کارهای او آشنایی داری؟»
«خب، من با بیوگرافی‎ای که او از نیچه نوشته آشنا هستم، واقعاً شگفت انگیزه.»
پاول کیف دستی اش را برداشت و از درون آن پوشه ی قطوری بیرون آورد و گفت: «خوبه، خیلی خوبه که تو این طور فکر می کنی. من مکاتباتم رو به همراه خودم آوردم، و مایلم تو هم اون ها رو بخونی.»
«کِی؟ منظورت همین حالاست؟»
«بله، در این جلسه ی مشاوره چیزی مهم تر از خوندن اون ها نیست.»
من به ساعتم نگاه کردم: «اما ما فقط همین یک جلسه رو وقت داریم و خوندن این نوشته ها یک یا دو ساعت زمان می خواد و خیلی بهتره که ما...»
«دکتر یالوم، به من اعتماد کن، من خودم می دونم که از شما چی می خوام، لطفاً شروع کن.»
من گیج شده بودم. چه باید می کردم؟ او واقعاً مصمم بود. من محدودیت زمانی را به او یادآوری کرده بودم و او کاملاً آگاه بود که فقط همین یک جلسه مشاوره را می تواند داشته باشد. از طرف دیگر، شاید او می داند چه می کند، شاید او معتقد است که این مکاتبات تمامی اطلاعاتی را که من از او می خواهم، تامین می کند. بله، بله. هرچه بیش تر به آن فکر می کنم مطمئن تر می شوم، مسئله بایستی همین باشد.
«پاول، من از حرف های تو چنین برداشت می کنم که این نوشته ها اطلاعات لازم رو در موردت به من می‎دن.»
«خب، اگه نیازه که من نظرت رو تایید کنم تا این نوشته ها رو بخونی، پس جوابم مثبته.»
چه قدر غیرعادی ا ست! در حرفه ی من گفت وگو باید صمیمانه باشد، حیطه ی کاری ام چنین است، موقعیتی که من همیشه در آن احساس راحتی می کنم، اما در این گفتمان هیچ چیزی سر جای خود قرار ندارد، همه چیز مختل است، شاید می بایستی من این سماجت ها را کنار گذاشته و با روند گفت وگو پیش روم. به هرحال، این وقت متعلق به او بود و در قبال آن هزینه پرداخت می کرد. من کمی احساس سردرگمی می کردم، اما موافقت کردم که آن دست نوشته ها را بخوانم و به او کمک کنم. هنگامی که پاول سه زونکن حجیم را به دستم داد، گفت که آن ها در طول چهل‎وپنج سال نوشته شده و با مرگ پروفسور مولر در سال ۲۰۰۲ پایان یافته است. من برای شروع، ابتدا فقط نوشته ها را ورق زدم تا با مطالب آشنا شوم ـ دقت زیادی برای گردآوری این پوشه صرف شده بود. به نظر می رسید که پاول هر آن چه را که بین شان ردوبدل شده بود، اعم از یادداشت های غیر مهم یا نوشته های مفصّل و بی نتیجه، نگه داشته، فهرست بندی کرده و تاریخ شان را ثبت کرده بود. نامه های پروفسور مولر به‎طور مرتبی تایپ شده بود و انتهای آن با امضای بسیار ریز و متداول روز خاتمه می یافت، درحالی که نامه های پاول، هم نسخه های کاربنی اولیه و هم فتوکپی های آخرش، فقط با حرف «P» خاتمه می یافت. پاول با سر به من اشاره کرد: «لطفاً شروع کن.»
من چند نامه ی اول را خواندم و متوجه شدم که این مکاتبات بسیار مودبانه و دل پذیر است. اگرچه پروفسور مولر احترام زیادی برای پاول قایل بود، اما او را به دلیل این که شیفته ی بازی با کلمات [لفاظی] بود، سرزنش می کرد... او در اولین نامه گفت: «آقای اَندروز، می بینم که شما عاشق بازی با کلمات هستید، شما از خرامیدن با آن ها لذت می برید، اما واژه ها فقط نت های موسیقی هستند، این افکار و اندیشه است که یک آهنگ شیرین را خلق می کند. اندیشه و افکار ماست که ساختار زندگی مان را بنا می کند.»
در نامه ی بعدی پاول در جواب گفت: «من به جرمم اعتراف می کنم، من کلمات را نمی خورم و هضم شان نمی کنم، من عاشق رقصیدن با کلمات هستم. بسیار امیدوارم که همواره جرمم ارتکاب به چنین گناهی باشد.»
علی رغم موقعیت های شغلی و نیم قرن جدایی، آن ها در چند نامه ی بعدی شان، استفاده از القاب رسمی مانند «آقا» یا «پروفسور» را کنار گذاشته و از اسامی کوچک شان «پاول» و «کلود» استفاده می کردند.
در نامه ی دیگری، چشمم به یک جمله از پاول افتاد: «من هرگز در سردرگم کردن اطرافیانم شکست نمی خورم.»
پاول افزوده بود: «از این رو من همواره تنهایی را می پذیرم. می دانم این اشتباه من است که فکر می کنم دیگران هم مثل من تمایل به استفاده از کلمات قصار دارند و آگاهم که تمایلاتم را به آن ها تحمیل می کنم. می توانید تصور کنید چه طور تمام موجودات وقتی به آن ها نزدیک می شوم، از من می گریزند و دور می شوند.»
من فکر کردم که این نکته‎ی حایز اهمیتی است. تنهایی و انزوایِ او، احساسی به ظاهر زیباست که او به آن جامه ی شاعرانه می پوشاند، اما من گمان می کنم که او درواقع پیرمرد بسیار تنهایی است. و سپس در چند نامه ی بعدی، به مطلبی برخورد کردم که مطمئن شدم سرِنخ حل این مشاوره ی عجیب و سخت را به من خواهد داد.

مقدمه ی مترجم

کتاب حاضر یکی از آثار دکتر اروین د. یالوم است که در آن رویکرد مورد استفاده ی خود را در حیطه ی کاری اش، در قالب ده داستان به زیبایی به تصویر می کشد، به طوری که خواننده (خواه آشنا به حوزه ی روان پزشکی و خواه ناآشنا به این حیطه) قادر است آن فضا را در ذهن خود متصور و از آن میان با راهکارهای مورد استفاده ی او آشنا شود. او در تمام این داستان ها، عرضه ی خویشتن خویش را مهم ترین ابزار می داند و با استفاده از ابزار «این جا و اکنون» در روند درمان، کارهای اکثر درمان گران کنونی را به چالش می کشد. او همواره تلاش می کند تا تمام ابعاد وجودی انسان ـ ابعاد بیولوژیک، روانی، اجتماعی و معنوی ـ را که شالوده ی رویکرد اوست، برجسته کند. چنان چه در داستان «سه بار گریستن» هِلنا که خود یک درمان گر بود، بعدها با بررسی حرکات و رفتار بیلی (دوست عزیز دوران زندگی اش) به این نتیجه می رسد که او به اختلال دوقطبی دچار بوده و تمام آن شور و شوق ها و سرزندگی اش ناشی از شیدایی بوده است، اما دکتر یالوم در این داستان، این کلیشه ی از پیش تعیین شده و مدوّن را به چالش می کشد و به هِلنا ثابت می کند که کارهای بیلی صرفاً ناشی از شیدایی او نبوده است و به این طریق، زندگی گذشته ی بیلی را نجات می دهد. یا در داستانی دیگر، حتی یک بیمار محتضر نقش خود را در برابر دیگران مفید می انگارد و بدین طریق با آغوشی باز به استقبال مرگ می رود و...
در این کتاب دکتر یالوم اذعان می دارد که طوری این داستان ها را نگارش کرده است که برای همه ی افراد (اعم از متخصص یا بیمار) قابل فهم باشد. بارها به بیمارانش در جلسات یادآوری می کند که هم‎دیگر را با اسم کوچک مورد خطاب قرار دهند. لذا من با رعایت اصول وفاداری به نویسنده و متن اصلی کتاب، سعی کردم تا آن جایی که ممکن است آن را روان و سلیس ترجمه کنم و زبان استفاده شده در متن اصلی را، هرجا که لازم دیدم به زبان محاوره برگرداندم. امید آن دارم که توانسته باشم آن احساس و هدفی را که دکتر یالوم از نگارش این کتاب داشته است، به نحو مطلوبی به خواننده منتقل کنم.

نرگس خوزان
پاییز ۹۴

نظرات کاربران درباره کتاب خلق‌شدگان یک روز

این همون انسان موجودی یک روزه نشر ققنوسه؟
در 2 سال پیش توسط سعید علیزاده
بهتر نبود از اول میگفتید این همان کتاب انسان موجود یک روزه میباشد?اینطوری اعتماد ما رو بیشتر از دست میدهید!
در 1 سال پیش توسط نسرین
منم نمیدونستم این همون موجود یک روزه است اما این ترجمه اش خوب نیس . نشر ققنوس خیلی ترجمه اش روانتره.
در 1 سال پیش توسط آزاده تبریزی
چرا کتاب های تکراری ترجمه میکنین اینکه تو بازار بود از نشر قطره بعیده
در 5 ماه پیش توسط ramtin66
خود کتاب مثل بقیه آثار اروین عالیه.
در 1 سال پیش توسط آزاده تبریزی
کتاب خوبی بود به خصوص برای کسایی که تو زمینه روانشناسی فعالیت میکنند .
در 2 سال پیش توسط ماهی دشتی
چرا کتاب هایش باز نمیشه
در 4 ماه پیش توسط
کتاب خوبیه ولی به قدرت کتابهای دیگه یالوم مثل مامان و معنای زندگی نیست.
در 1 ماه پیش توسط مریم گودرزی