فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب درباره عشق

کتاب درباره عشق

نسخه الکترونیک کتاب درباره عشق به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب درباره عشق

احتمالاً در جهان جديد مهم‌‌ترين تحولی كه در قلمرو عشق‌‌شناسی رخ داده است غلبه عشق مجازی بر عشق حقيقی است. عشق‌‌شناسی قدما عموماً «عشق حقيقی» يا «عشق الهی» را بر صدر می‌‌نشاند، و عشق مجازی را به ديده تحقير می‌‌نگريست، يا صرفاً آن را وسيله‌‌ای (ولو ارزشمند و حتی جايگزين‌‌ناپذير) می‌‌دانست برای نيل به عشق حقيقی. اما در عشق‌‌شناسی جهان مدرن، عشق حقيقی همان است كه در چشم پيشينيان مجازی تلقی می‌‌شد. اين كتاب مشتمل بر ترجمه‌ی پاره‌‌ای مقالات فلسفی مهم در خصوص عشق يا به بيان دقيق‌‌تر، «عشق مجازی»، يعنی عشق رمانتيک يا اروتيک ميان انسان‌‌هاست. نويسندگان اين مقالات از جمله فيلسوفان صاحب‌‌نام در سنت فلسفه معاصر هستند، و هريک می‌‌كوشد تجربه عشق انسانی را از زاويه‌‌ای خاص مورد تحليل و بررسی فلسفی قرار دهد.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.94 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۷۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب درباره عشق

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

مقدمه

داستان عشق عرفانی در فرهنگ اسلامی با شور عاشقانه زنی آغاز شد که شوریده وار در میانه بازار می دوید: در یک دست مشعلی افروخته داشت و در دست دیگر کوزه ای پر آب؛ بی خودانه می رفت تا با یکی دوزخ را فروبنشاند و با دیگری بهشت را بسوزاند، به این امید که آدمیان از آن پس خداوند را نه از سر بیم وآز که از سر شوق ناب بخوانند. عشق شوریده وار او در میانه آن بازار نماند، آتشی شد که شعله های دامنگیرش در طول تاریخ عرفان اسلامی رفته رفته عالمگیر شد. میراث رابعه عدویه در دستان عارفانی چون احمد غزالی، عین القضات همدانی، روزبهان بقلی، و سعدی ورزیده شد، و در اندیشه های بلند مولانا و هنر سحرآمیز حافظ به اوج شکوفایی رسید. در فرهنگ اسلامی ـ ایرانی، عالی ترین دقایق عشق شناسانه را در اندیشه ها و تعالیم این آموزگاران می توان یافت.
نظریه عشق عرفانی برآیند تنش و هم کنشی میان دو نوع عشق بوده است: «عشق حقیقی» یا «عشق جان» از یک سو، و «عشق مجازی» یا «عشق صورت» از سوی دیگر. تلقی عارفان مسلمان از عشق، خواه حقیقی و خواه مجازی، علاوه بر تجربه های شخصی ایشان، خصوصاً از دو ریشه فرهنگی و تاریخی مهم سیراب می شد: ریشه نخست قرآن بود، و سرچشمه دیگر، حکمت یونان.
* * *
بدون تردید قرآن یکی از مهم ترین سرچشمه های الهام بخش عارفان مسلمان در قلمرو عشق شناسی بوده است. البته تعبیر «عشق» در قرآن نیامده است، اما جلوه هایی از تجربه های عاشقانه را به روشنی می توان در متن قرآن بازیافت. در قرآن به ویژه می توان سه نوع تجربه عاشقانه را از یکدیگر متمایز کرد.
نخستین نوع تجربه عاشقانه را می توان در داستان یوسف و زلیخا یافت. در این داستان، زلیخا هوسناکانه دلباخته زیبایی ظاهری یوسف می شود. به تعبیر قرآن، زلیخا در جست وجوی تن یوسف بود، و این نکته ای است که یوسف خود به آن تصریح می کند: «قال هی راودتنی عن نفسی» (یوسف/۲۶): (گفت او بود که از من کام خواست)؛ و زلیخا نیز سرانجام قبول می کند که «انا راودتّه عن نفسه» (یوسف/۵۱): (من بودم که از او کام خواستم). لحن قرآن درباره عشق هوسناک زلیخا آشکارا نکوهش آمیز است.
تجربه عاشقانه دوم در داستان زندگی موسی آمده است. مطابق نقل قرآن، موسی که مردی را به تصادف کشته بود، از شهر و دیار خود گریخت و به جانب مَدین روانه شد. در کناره چشمه یا چاه مدین، در جایی که مردم گوسفندان خود را آب می دادند، دو دختر جوان را دید که در پس جمعیت به انتظار نوبت خود ایستاده بودند. موسای جوان از ایشان پرسید که این جا در انتظار چه هستید؟ دختران گفتند که در انتظاریم تا چوپانان بازگردند و بعد گوسفندان خود را آب دهیم. اما درعین حال، فراموش نکردند که به او یادآور شوند که از خانواده ای شریف اند («پدر ما پیری بزرگوار است!») موسی هم که جوانی نیرومند بود پا پیش نهاد و گوسفندان آن دو دختر را آب داد و «به سایه بازگشت». دختران که آشکارا تحت تاثیر جلوه نمایی موسی قرار گرفته بودند، نزد پدر خود بازگشتند و یکی از آن ها پدر را ترغیب کرد که موسی را به استخدام درآورد. دختر در توصیف موسی، او را مردی «نیرومند» و «امین» خواند؛ صفت «نیرومندی» به جذابیت جسمانی او اشاره داشت، و صفت «امانت» ناظر به زیبایی شخصیت او بود. دختر که آشکارا دلبرده موسی بود، سرانجام پدر را قانع کرد تا موسی را به استخدام درآورد. سپس به سوی موسی بازگشت، در حالی که «با شرم و حیا» گام برمی داشت. در آیه بعدی درمی یابیم که آن دو با یکدیگر ازدواج کرده و صاحب فرزند شده اند! (قصص/ ۲۲ به بعد). از بیان قرآن برمی آید که سرچشمه دلباختگی در این جا هم زیبایی ظاهری (جمال) بوده است و هم زیبایی باطنی (کمال). قرآن که ماجرای این عشق رمانتیک را به ظرافت و در پرده تصویر کرده است، نگاهی تصویب آمیز به این تجربه عاشقانه دارد.
تجربه سوم هم رابطه مهرآمیز میان خداوند و انسان است. «عشق» از منظر حکیمان مسلمان، «حبّ مفرط» یا «دوستی شدید» است، و قرآن آشکارا از رابطه مهرآمیز میان خداوند و انسان سخن می گوید: «یحبّهم و یحبّونه» (مائده/۵۴)، و در جای دیگر، یکی از اوصاف مومنان را مهر شدید ایشان نسبت به خداوند می داند: «والذّین امنوا اشدّ حبّاً لله» (بقره/۱۶۵). این تصویر که خداوند موجودی است که مهر می ورزد و نیز مورد مهر واقع می شود، ویژگی خاص خدای ادیان توحیدی است.
* * *
درک عارفان و حکیمان مسلمان از ماهیت و مراتب عشق، از حکمت یونانی و به ویژه آرای افلاطون متاثر بوده است. افلاطون در رساله فایدروس(۱)، لوسیس(۲)، و خصوصاً مهمانی(۳) به تفصیل درباره چیستی عشق سخن می گوید. از این میان، رساله مهمانی یک سره درباره عشق است. از میان خطابه هایی که در این رساله درباره عشق بیان شده است، دو خطابه خصوصاً بر اندیشه عشق شناسانه عارفان مسلمان موثر بوده است: خطابه سقراط، و خطابه آریستوفان. در این دو خطابه دو مدل متفاوت از ماهیت عشق عرضه شده است، و تنش میان این دو مدل حتی در تلقی امروزین ما از عشق نمایان است.
مدل سقراطی عشق یا آن چه گاه به «عشق افلاطونی» مشهور است، بیش تر در تلقی عارفان مسلمان از «عشق حقیقی» موثر بوده است. سقراط این تلقی خاص از عشق را از قول زنی حکیم به نام دیوتیما نقل می کند. مدل سقراطی دیوتیمایی بر چند اصل مهم بنا شده است:
اصل اول؛ موضوع عشق، زیبایی یا حسن است. انسان فقط به امر زیبا یا تجلیات آن عشق می ورزد. پژواک این اصل در اندیشه عارفان مسلمان آشکار است. برای مثال، مولانا می گوید:

عاشقان را شد مدرّس حسن دوست
دفتر و درس و سبقشان روی اوست

حافظ نیز در این باره می گوید:

در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

اصل دوم؛ انسان در مقام عشق ورزی به امر زیبا مایل است امر زیبا را از آن خود کند.
اصل سوم؛ امر زیبا همانا امر نیک است. در فرهنگ ایرانی ـ اسلامی رابطه این همانی زیبایی و نیکی در واژه «حسن» جلوه گر است؛ واژه ای که هم به معنای زیبایی ظاهری است و هم به معنای زیبایی باطنی. درواقع، عاشق امید می برد که از طریق تملک حسن، نیکبخت و بهروز شود، گویی سعادت و بهروزی خود را در گرو تملّک حسن می بیند.
بر مبنای این چند اصل است که سقراط سلسله مراتب عشق یا «نردبان عشق» را بنا می نهد:
مرتبه نخست این نردبان که پایین ترین مرتبه آن است، عشق به یک فرد به واسطه زیبایی های جسمانی اوست (عشق به جمال یا زیبایی ظاهری). از منظر سقراط، این عشق بسی ناپایدار است، زیرا زیبایی جسمانی پایدار نیست و به مرور زمان رنگ می بازد. درواقع آن کس که دیگری را تنها به سبب زیبایی های ظاهری اش دوست می دارد، دیر یا زود درمی یابد که اولاً دیگرانی غیر از محبوب او هم از این زیبایی، حتی گاه به مراتب بیش تر، بهره مند هستند؛ و ثانیاً زیبایی جسمانی ـ ظاهری اگرچه دلرباست، اما در برابر انواع برتری از زیبایی رنگ می بازد. به محض آن که فرد درمی یابد که زیبایی ظاهری یا جمال زوال پذیر است و زیبایی هایی بس والاتر نیز در این عالم وجود دارد، دیر یا زود ترجیح خواهد داد که سعادت خود را با این امر فانی شونده و فروپایه پیوند نزند بلکه از نردبان عشق پله ای بالاتر بیاید و به زیبایی برتر و ماندگارتری دل ببندد.
مرتبه دوم، عشق به فضائل و مکارم اخلاقی و عقلی (یعنی عشق به زیبایی باطنی یا کمال) است. فضائل اخلاقی و عقلی به مراتب از زیبایی های جسمانی ماندگارتر و ارزشمندتر تلقی می شوند، اما حتی در این مقام هم فرد هوشمند دیر یا زود درمی یابد که این زیبایی های باطنی هم به مرور زمان، گیرم با شتابی کم تر از زیبایی های ظاهری، زوال می پذیرند. آدمیان می میرند و دیر یا زود، زیبایی های باطنی شان هم با مرگ شان از میان می رود. پس این نوع زیبایی ها هم در معرض آفت فنا هستند و درنتیجه زوال می پذیرند.
مرتبه سوم عشق اما عشق به امر پایدار و باقی است. در مدل سقراطی ـ دیوتیمایی، عشق حقیقی آن است که به خود حسن مطلق تعلق می گیرد. جلوه ها و مصداق های امر زیبا زوال می پذیرند، اما اصل یا ایده زیبایی برقرار می ماند. از این منظر، زیبایی های این عالم پرتو یا سایه ای از ایده زیبایی یا حسن (مطلق) است. زیبایی های عالم حس یک سره عاریتی است، امور زیبای این جهان از آن رو زیباست که از آن ایده یا حقیقت مطلق بهره مند شده است. ایده مطلق زیبایی یا حسن مانند نور خورشید است که بر موجودات این عالم می تابد، و اشیاء این عالم تا آن جا که از آن نور بهره مند ند دیده می شوند. اگر خورشید غروب کند تمام آن چه پیش تر نورانی می نمود تاریک و تیره می شود.
بنابراین، از منظر افلاطون، عشق حقیقی آن است که به اصل و مبدا زیبایی های این جهان که در عالم ماورای حس است، تعلق می پذیرد.
مدل سقراطی ـ دیوتیمایی چند مدلول مهم دارد:
نخست آن که، در این تصویر گویی فرد محبوب هیچ اهمیت ذاتی ندارد. او صرفاً پنجره ای به حقیقت است، و تا آن جا اهمیت دارد که آن حقیقت را از ورای خود می تاباند. محبوب واقعی این شخص خاص نیست بلکه آن حقیقت کلی و مطلق است. بنابراین، به نظر می رسد که در چارچوب این مدل، عاشق می تواند (و چه بسا می باید) محبوب خود را با فرد دیگری که آن حقیقت را بهتر بازمی نمایاند (مثلاً زیباتر است) تاخت بزند.
دوم آن که، در این مدل گویی جسمانیت تحقیر می شود. مطلوب اصلی امری ماورای عالم حس است. بنابراین، تعلقات حسی که مانع و حجاب آن حقیقت عالی است، باید زدوده شود. از همین روست که عشق به اصطلاح افلاطونی فارغ از تمایلات و کشش های جسمانی تصویر می شود.
همان طور که پیش تر اشاره شد، مدل سقراطی ـ دیوتیمایی از ارکان مهم عشق شناسی عارفان مسلمان بود و درک ایشان را از عشق حقیقی تا حد زیادی تحت تاثیر قرار می داد.
برای مثال، مولانا در داستان پادشاه و کنیزک در مقام توضیح ماهیت عشق، همانند افلاطون، انواع عشق را برمبنای موضوع آن تقسیم بندی می کند. در این داستان، عشق کنیزک به زرگر نمادی از عشق های هوسناکانه تلقی می شود که در پله اول نردبان سقراطی عشق دست می دهد، زیرا موضوع آن چیزی نیست جز زیبایی زوال پذیر ظاهر. از همین روست که وقتی سرانجام طبیب الهی در خفا شربتی مسموم به زرگر می خوراند و زرگر در پیش روی کنیزک رفته رفته رنگ ورو می بازد، عشق کنیزک هم نسبت به زرگر زوال می پذیرد:

بعد از آن از بهر او شربت بساخت
تا بخورد و پیش دختر می گداخت

چون ز رنجوری جمال او نماند
جان دختر در وبال او نماند

چون که زشت و ناخوش و رخ زرد شد
اندک اندک در دل او سرد شد

(مثنوی، ۱/ ۲۰۲-۲۰۴)

در این جاست که مولانا داوری خود را درباره عشق های هوس آلودی بازمی گوید که تنها بر زیبایی های ظاهری بنا شده است:

عشق هایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود

(مثنوی، ۲۰۵)

زآن که عشق مردگان پاینده نیست
زآن که مرده سوی ما آینده نیست

عشق زنده در روان و در بصر
هر دمی باشد ز غنچه تازه تر

عشق آن زنده گزین کو باقی است
کز شراب جان فزایت ساقی است

عشق آن بگزین که جمله انبیا
یافتند از عشق او کار و کیا

(مثنوی، ۱/ ۲۱۷-۲۲۰)

اما چرا عارف عشق مجازی را کم بها می داند؟ پاسخ عارفی مانند مولانا بسیار شبیه پاسخ افلاطونی است: موضوع عشق های مجازی زیبایی های زوال پذیر و عاریتی است، و به تعبیر سعدی «آن چه نپاید دلبستگی را نشاید». عشق واقعی به صورت نیست، به ماورای صورت است:

این رها کن، عشق های صورتی
نیست بر صورت نه بر روی ستی

آن چه معشوق است صورت نیست آن
خواه عشق این جهان خواه آن جهان

آن چه بر صورت تو عاشق گشته ای
چون برون شد جان چرایش هشته ای

...
پرتو خورشید بر دیوار تافت
تابش عاریتی دیوار یافت

بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم
وا طلب اصلی که تابد او مقیم

(مثنوی، ۲/ ۷۰۲ به بعد)

البته عارفان مسلمان میان دو نوع «عشق مجازی» تمایز نهاده اند:
نوع اول، عشق های هوس آلود یا به اصطلاح «زلیخایی» است. انگیزه و داعیه اصلی این نوع عشق ها کشش جنسی و خواهش تن است. تقریباً تمام عارفان این نوع عشق های اروتیک را مانع سلوک معنوی و از آفات طریق دانسته اند؛ همان عشق هایی که مولانا «عشق های رنگی» می خواند. دقیقاً به همین دلیل است که مولانا «نظربازی» و «صحبت احداث» را در میان صوفیه به شدت درخور نقد و طعن می داند، و آن را بیش تر سرپوشی بر هوسرانی های متصوفه می شمارد.
نوع دوم، عشق های مجازی مُجاز و قابل قبول است، مانند عشق رمانتیکی که در داستان موسی و دختر شعیب آمد. از نظر عارفان، این تجربه عاشقانه می تواند ارزش سلوکی داشته باشد. ریشه تلقی عارفان از این نوع عشق مجازی مُجاز را می توان تا حکمت یونانی و مدل آریستوفانی پی گرفت.
آریستوفان تلقی خود را از عشق در قالب داستانی نمادین بیان می کند. مطابق این داستان اسطوره ای، در بدو آفرینش، آبای ما انسان ها موجوداتی کروی و کامل بودند، اما خدایان از قدرت ایشان بیمناک شدند و سرانجام زئوس تصمیم گرفت برای مهار آن ها هر یک از ایشان را به دو نیمه کند. از آن پس هر نیمه دیوانه وار به این سو و آن سو می دود تا نیمه گمشده خود را بیابد، به آن بپیوندد و کمال ازکف رفته خود را بازیابد.
مطابق این مدل، عشق همان شوق بازپیوستن و یکی شدن با محبوب یا آن نیمه گمشده است. در این میان، شور جنسی هم جایگاه مهمی می یابد و تا اندازه ای ترجمان جسمانی آن شوق روحی تلقی می شود. از منظر آریستوفانی، عشق لذت بخش و آرامش آفرین است، زیرا فرد از طریق بازیافتن نیمه گمشده اش کمال می یابد و سرگشتگی هایش پایان می پذیرد. بنابراین، عشق آریستوفانی دست کم دو ویژگی مهم دارد:
نخست آن که، مطابق این تلقی، فرد محبوب موضوعیت و اهمیت ویژه دارد. هر کسی را نمی توان نیمه گمشده خود تلقی کرد. تنها یک فرد خاص است که می تواند آن نقش را ایفا کند و به فرد کمال خاص او را ببخشد. بنابراین، برخلاف مدل سقراطی ـ دیوتیمایی (یا دست کم بر مبنای تلقی شایع از آن مدل)، در این جا نمی توان هیچ کس دیگری را جایگزین محبوب کرد.
دوم آن که، اتحاد جسمانی که در مناسبات جنسی دست می دهد، درواقع نمادی از اتحاد روحی و وجودی عاشق و معشوق است. بنابراین، عشق آریستوفانی را نمی توان از امر جنسی مستقل دانست. البته عشق آریستوفانی ـ رمانتیک به هیچ وجه به کشش ها و تمایلات جنسی فروکاسته نمی شود، اما در چارچوب آن، مناسبات جسمانی هم به دیده تحقیر نگریسته نمی شود.

نظرات کاربران درباره کتاب درباره عشق

ببخشید مقدمه ی کتاب, نمونه ی کتاب محسوب نمیشه لطفا برای نمونه از صفحات اصلی کتاب بذارید ممنون
در 2 سال پیش توسط naj...aki
عشق = بدبخبتی + افسردگی + جدایی
در 2 سال پیش توسط مصطفی .م
من این کتاب رو خریدم به امید اینکه مطالب خوبی رو درباره عشق دریافت کنم، یاد بگیرم. ولی متاسفانه توجه نکردم که این کتاب، ترجمه شده است و با تاسف بیشتر اینکه مترجم اصلا نتونسته مطلب رو به خوبی منتقل کنه، از کلمات سخت و پیچیده استفاده کرده، جملات نامفهوم و مطالب در قسمت های مختلف بی خودی تکرار شده. به نظر من بهترین کتاب ها، کتاب هاییه که از ذهن خود نویسنده بر روی کاغذ نوشته بشه، اگر هم ترجمه بشه، حداقل مترجم مطلب رو نباید کپی کنه؛ برای مثال کتاب ملت عشق یک رمان یا داستان ترجمه شده است که خیلی هم خواننده داره، پر فروش ترین کتابه! ولی توی این کتاب من حدس میزنم خود مترجم هم دقیق نفهمیده چی ترجمه کرده! به هر حال این متن حداقل کاری بود که از دست من بر میومد تا تجربه ام رو به شما دوستان عزیزم منتقل کنم؛ امیدوارم خودتون به درستی تصمیم بگیرید. من فقط نظرم رو در مورد کتاب و ترجمه اش گفتم و هیچ گاه به کسی نمیگم و نخواهم گفت که این کتاب رو نخرید. حتی از بدترین کتاب ها هم میشه درس هایی گرفت، ولی اولا وقت ما انسان ها محدوده و عمرمون کوتاهه، و دوما ما بتونیم کتاب های برتر نوشته شده در دنیا یا کشورمون رو بخونیم، شاهکار کردیم، دیگه کتاب های دیگه پیشکش! ایشالا که نظرم براتون مفید بوده باشه دوستان امیدوارم همیشه شاد باشید، کمی هم عاشق!
در 9 ماه پیش توسط hes...200
با سلام وخسته نباشید .من کتاب درباره عشق را خریدم .اما نمی تونم کتاب را دانلود کنم.لطفا راهنمایی بفرمایید
در 11 ماه پیش توسط محمد محمد
مارتا نوسبام فیلسوف اخلاقی معاصر ، دکتر آرش نراقی فیلسوف اخلاق به شایستگی تألیف و ترجمه کردند ، کتاب دیگر خانم نوسبام «ارسطو» هم در مبانی اخلاق قابل بررسی است
در 4 ماه پیش توسط امیر هاشمی
من این کتاب رو خریدم ولی چرا باز نمیشه برام؟؟
در 11 ماه پیش توسط mel...r98