فیدیبو نماینده قانونی نشر بیدگل و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب ویوپوینت

کتاب ویوپوینت

نسخه الکترونیک کتاب ویوپوینت به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب ویوپوینت

جامعه تئاتری ایران در پی آشنایی هرچه بیشتر با جنبش‌های نوین تئاتر در جهان امروز است تا برای آفریدن آثار تازه و پربار خود از دیدگاه‌ها و تجربه‌های مدرن بهره گیرد.
امروزه یکی از شناخته‌شده‌ترین و کاربردی‌ترین روش‌های تمرین تئاتر و بازیگری در سرتاسر جهان روش ویوپوینت است که بی‌شمار هنرمند تئاتر در فرایند تمرین و اجرای اثر از آن استفاده می‌کنند. در طول سی سال گذشته این روش تخیلات بازیگران، کارگردانان، طراحان، دراماتورژها و نویسندگان را به پرواز درآورده و جرقه‌ی الهام آنها بوده، حال‌آنکه تئوری‌ها و دستورالعمل‌های آن به‌ندرت شکل مکتوبی به خود گرفته است.
کتاب حاضر که نتیجه‌ی تلاش‌های دو کارگردان معاصر امریکاست می‌کوشد تا ضمن آشکارسازی فلسفه‌ی درونی این روش، دستورالعمل گام‌به‌گام و دقیقی را برای استفاده از تکنیک‌های آن در تمرین، پیش روی کوشندگان عرصه‌ی تئاتر بگذارد.
آن بوگارت کارگردان تئاتر، دانش‌آموخته‌ی دانشگاه نیویورک در رشته‌ی مطالعات اجرا و درام و اکنون استاد رشته‌ی کارگردانی در دانشگاه کلمبیاست. تینا لاندو نیز نویسنده، کارگردان و آموزگار آزاد تئاتر، دانش‌آموخته‌ی کارشناسی دانشگاه ییل و کارشناسی ارشد دانشگاه هاروارد است.

ادامه...
  • ناشر نشر بیدگل
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 1.47 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۵۶ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب ویوپوینت

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



مقدمه ی مولفان

«چه تعبیری از ویوپوینت می توان داشت؟»
در طول همه ی این سال ها این پرسش همواره از ما پرسیده شده است. وقتی هر یک از ما کلاس، کارگاه آموزشی یا اجرای اثر تازه ای را آغاز می کنیم، دانشجویان چنین پرسش هایی می پرسند: «چگونه می توان از این شیوه در اجرای یک صحنه استفاده کرد؟»، «چگونه می توان از این شیوه در نگارش نمایشنامه استفاده کرد؟»، «هنگام کار با گروهی که هیچ شناختی از تعالیم ویوپوینت ندارد، چه باید کرد؟»، «چه تمرینات دیگری در کار کامپوزیشن وجود دارد؟». هدف از تحریر این کتاب پاسخ گویی به پرسش هایی است که در طول این سال ها از ما پرسیده شد.
مطالب چندانی در مورد ویوپوینت وجود ندارد. فقط چند مقاله در باب این موضوع در دست بوده و تا جایی که ما می دانیم تاکنون کتابی درباره آن نوشته نشده است. هدف ما از نگارش این کتاب فراهم آوردن رویکردی جامع و کاربردی در استفاده از شیوه ی ویوپوینت است. این کتاب کتابی نظریه پردازانه نیست و تنها تلاش می کند به شکلی عملی این شیوه را معرفی کند و نحوه ی کار با آن و به صحنه آوردن آن را پیش روی مخاطب بگذارد.
این کتاب بدین منظور نگاشته شده است تا هر وقت دانشجویان، بازیگران و همکاران تئاتری مایل بودند بتوانند به منبعی درباره ی شیوه ی ویوپوینت مراجعه کنند.
کتاب ویوپوینت کتابی مقدس، قطعی و صدق محض نیست. این کتاب بر اساس تجربیات و باورهای شخصی نگاشته شده است. وقتی هر دوی ما به این باور مشترک رسیدیم که شیوه ی ویوپوینت روش شناسی صرف نبوده و بیشتر تکنیکی اجرایی است، سعی کردیم با تهیه ی این کتاب اشتیاقی میان تئاتری ها برای استفاده ی کاربردی از این شیوه برانگیزیم. خواست ما این نیست که به دیده ی راهنمای دستورالعمل های تجویزی به این کتاب نگاه شود، بلکه هدف بیشتر متوجه کردن خوانندگان به مجموعه ای متفاوت از امکانات موجود در تئاتر است.
به باور ما برای درک کامل ویوپوینت و استفاده ی اصولی از آن در اجرای یک اثر، مراحل و اصول اولیه ای وجود دارد. تلاش ما ارائه ی این مراحل و اصول مقدماتی است.
شیوه ی بسیار آسان و ساده در مورد نحوه ی به کارگیری تعالیم این کتاب، خواندن این تمرین ها و دنبال کردن مکانیکی آن هاست. اما این آن چیزی نیست که مد نظر ما باشد. ما می خواهیم شما، دانشجویان و دست اندرکاران تئاتر، با پرسش های مطروحه در این کتاب کلنجار بروید، درباره ی تمرین ها از خود پرسش کنید و آن ها را با شیوه ی خود سازگار نمایید و درنهایت به کشفیات خود از این روش نائل شوید. امیدواریم این کتاب را بخوانید و از خود درباره ی مطالب آن بپرسید، از نکات آن استفاده کنید و در تمرین به کار بندید و سپس به شیوه ی خود آن را بازنگاری کنید.
این کتاب نتیجه ی ممارست ها و چالش های بسیاری است که ما در کار با یکدیگر با آن ها روبه رو شده ایم. از واژه ی «ما» استفاده کرده ایم چراکه این کتاب دربردارنده ی باورها و یافته هایی است که هر دوی ما مشترکا به آن ها رسیده ایم و هر جا که می خواستیم تجربه ای شخصی ارائه کنیم، از جملاتی چون «وقتی آن بوگارت فلان کار را کارگردانی می کرد...» و یا «وقتی تینا لاندو فلان کار را کارگردانی می کرد...» استفاده کرده ایم.
برای انتخاب مخاطبِ کتاب مشکلات بسیاری در هماهنگ سازی نوشته ها داشتیم. نمی دانستیم چه کسی را مخاطب قرار دهیم: استاد؟ کارگردان؟ بازیگر؟ طراح؟ نمایشنامه نویس؟ رهبر گروه یا شرکت کنندگان؟ در بسیاری از بخش های این کتاب روی سخن با کسی است که رهبری گروه را برعهده دارد: استاد یا کارگردان. برای مثال ممکن است روند تمرین را چنین آغاز کنیم: «از گروه بخواهید در مرکز صحنه جمع شوند و همگی چشمان خود را ببندند..» (اشاره به رهبر گروه)، اما به سرعت روی سخن و مخاطب تغییر می کند: «بازیگران حاضر در پیرامون خود را حس کنید و به صدای نفس ها گوش بسپارید...» (اشاره به شرکت کنندگان).
همچنین خود به این امر آگاهیم که به سبب طبیعت سوژه و واقعیت نگارش دونفره ی کتاب، در برخی موارد، یک سرفصل دو بار یا حتی سه بار مورد اشاره قرار گرفته است. فقط امیدواریم در این تکرارها، خود را در بستری تازه یا با چشم اندازی دیگرگون، تکرار کرده باشیم.
هر یک از ما را شخص دیگری با ویوپوینت آشنا کرد؛ آن بوگارت توسط ماری اورلی۱  در دانشگاه نیویورک و تینا لاندو توسط آن بوگارت در رپرتوار تئاتر امریکا. اما هر دوی ما روند خاص خود را تجربه کردیم: نخست، احساس کردیم دنیا نامی یافته است. حس کردیم برای هر چه تاکنون به شکلی غریزی و کشف و شهودی درگیر آن بودیم، نامی یافته ایم. دوم، مجذوب قدرت، تاثیر و سبک و سیاق سیستم شدیم. سوم، نیاز به بازآزمایی و شکل بخشی دوباره ی این تکنیک را شناختیم تا بتواند بازتاب دهنده ی هیجانات و مشاهدات ما باشد.
امید ما این است که در این کتاب راهی را فراروی شما گذاشته باشیم که خود با تمرین و استمرار آن را آشکار سازید. بنابراین شما را به آزمون و خطا فرا می خوانیم تا خود بهترین نتیجه ی ممکن را به دست آورید. ویوپوینت فرایندی آزاد است و نه تکنیکی انعطاف ناپذیر. امیدواریم برای شما این کتاب نه یک پایان، بلکه آغاز راه باشد.

آن بوگارت، تینا لاندو
اکتبر ۲۰۰۵

 پی نوشت

1. Mary Overlie

فصل اول: تاریخچه ی روش ویوپوینت و کامپوزیشن

اواسط قرن گذشته در امریکا زلزله ی فرهنگی گسترده ای رخ داد. رویدادهایی همچون اعتراض علیه جنگ ویتنام، راهپیمایی برای کسب حقوق شهروندی و ظهور جریاناتی همچون اکسپرسیونیسم تجریدی۱، پست مدرنیسم و مینی مالیسم ازجمله نشانه های این دگرگونی بود. این انفجار فرهنگی و انقلاب هنری دهه ی ۶۰ قرن بیستم در نیویورک، سان فرانسیسکو و دیگر مراکز شهری آن چنان شتاب یافت تا درنهایت کل کشور را دربرگرفت. این جنبش، سیاسی، زیبایی شناختی و فردی بود و نگرش هنرمندان را نسبت به فرایند، مخاطب و نقششان در دنیا دگرگون ساخت. این انفجار ناگهانی راه استنشاق هوایی تازه را برای بسیاری از جوانان گشود، از جمله گروهی به نام تئاتر کلیسای جادسون۲که در کلیسای جادسون در میدان واشنگتن نیویورک گرد هم می آمدند. نقاشان جوانی به نام رابرت راشنبرگ۳ و جاسپر جانز۴، آهنگ سازانی به نام جان کیج۵ و فیلیپ کرنر۶، فیلم سازی به نام جین فریدمن۷ و اجراگرانی به نام های وُن رینر۸، تریشا براون۹، دیوید گوردن۱۰، لوسیندا چایلدز۱۱ و غیره از جمله اعضای این گروه بودند. اجراگران این گروه با الهام از استاد ترکیب بندی حرکات موزونشان۱۲، رابرت دان۱۳، می خواستند آموزه ها و رویکردهای خود را درباره ی حرکات موزون مورد پرسش قرار دهند. آن ها می خواستند به جای تاثیرات فراگیر اجراگرانی چون جورج بالانچین۱۴، مارتا گراهام۱۵ و دیگرانی چون مِرِک کانینگهام۱۶ که معاصرتر است گزینه های تازه تری را جایگزین سازند. هدف آن ها این بود که طراحی حرکات۱۷ را از بند درام روان شناسانه و قراردادی رها نمایند. پرسش های آن ها عبارت بود از این که حرکات موزون چیست؟ آیا اگر فیل هم گوشش را بجنباند حرکت موزون است؟ آیا اگر شخصی روی صحنه راه برود حرکت موزون اجرا کرده است؟
اجراهای تجربه گرایانه ی بسیاری در پی این رویدادها پدید آمد، از جمله پرفورمنس هایی که روی پشت بام ها اجرا می شد، پرفورمنس هایی که تماشاگران از درون سوراخ کلید ناظر وقایع بودند، اجراهایی که در آن ها اجراگران در هوا معلق بودند یا روی سکوهای مدور به اجرای حرکات موزون می پرداختند. این اجراگران بر پایه ی این اندیشه که هر رخدادی امکان پذیر است، نقش ها و وظایف را دگرگون ساختند. برای نمونه راشنبرگ و جانز، پرفورمنس را طراحی می کردند و خود نیز به اجرای آن می پرداختند. بداهه پردازی۱۸ زبانی متداول و همکاری با یکدیگر رایج گردید.
باور گروه به هنر غیر طبقاتی۱۹ و به کارگیری «زمان واقعی» در کار، یکی از توافقات بنیادینی بود که آن ها را متحد می کرد. گروه برای دسترسی برابر همه ی اعضا به فرصت های اجرا، خواهان عملکردی آزادانه و دموکراتیک بود. به باور آن ها برای آفرینش رخدادی در بداهه پردازی، هر شرکت کننده نیرویی برابر با دیگری داشت و اندیشه ی زیبایی شناسانه غیرطبقاتی بود؛ برای مثال موسیقی بر دیگر گزینه ها برتری نمی یابد و شی ء همان ارزشی را دارد که بدن انسان دارد و گفتار هم پایه ی حرکت و اشاره است. در یک صحنه و مکان، هر ایده به اندازه ی ایده ای دیگر ارزشمند است.
پیشگامان مدرنیسم، قلمرویی را بنا نهادند که اینک ما بر آن ایستاده ایم. آن ها تاکید حرکات موزون مدرن بر پیام های اجتماعی و تکنیک های هنرمندانه را نپذیرفتند و الهامات، ساختارها و قوانین درونی را جایگزین آن کردند. زمینه و تم اثر سازنده ی شکل نهایی حرکات موزون و هر حرکتی که بر اساس این اندیشه ها پدید می آمد خود، هنر بود. این همان فلسفه ای است که در بطن ویوپوینت و کامپوزیشن نیز وجود دارد.
آیلین پَسلُف۲۰ اجراگر، طراح حرکات موزون و معیاری با نفوذ در جنبش کلیسای جادسون، در اوایل ۱۹۷۰ استاد آن بوگارت در کالج بارد۲۱ شد. کلاس های ترکیب بندی حرکات موزون آیلین پسلف تاثیر شگرفی بر بوگارت در آفرینش روش ویوپوینت و کامپوزیشن داشت. در این کلاس ها از دانشجویان خواسته شده بود بر مبنای رویاها، اشیا، آگهی های بازرگانی و هر چیزی که آفرینندگی را برانگیزد، کار کنند. این امر شوری در زندگی کاری بوگارت برانگیخت و او را به سوی استفاده از تئوری های نقاشی، معماری، موسیقی و فیلم در تئاتر سوق داد. همچنین پسلف سبب شد تا بوگارت درباره ی نقش خلاقه ی هر نمایشگر در تئاتر به مطالعه بپردازد.

نظرات کاربران درباره کتاب ویوپوینت

درود خدمت شما. نرم افزار فیدیبو یکی از بهترین نرم افزارهایی ست که در جهت ترویج فرهنگ ارائه شده. متشکرم از تلاش شما.
در 1 سال پیش توسط