فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هنر‌درمانی خلاق

کتاب هنر‌درمانی خلاق
نظریه و کاربست در روان‌درمانی هنری

نسخه الکترونیک کتاب هنر‌درمانی خلاق به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب هنر‌درمانی خلاق

در طول دو دهه‌ی گذشته که آسایشگاه‌ها بسته شد و فرصت‌های شغلی جدید ایجاد شدند، هنردرمان‌گران کارشان را در حیطه‌های جدید توسعه دادند و متون در دسترس به صورت چشمگیری افزایش یافت. کتاب‌های مربوط به هنردرمانی هم افزایش یافته هرچند بیش‌تر این کتاب‌ها برای متخصصان نوشته شده است تا برای خوانندگان معمولی. هدف این کتاب هم مانند دیگر مجموعه کتاب‌های منتشر شده در زمینه‌ی «درمان‌های خلاقانه‌ی عملی»، ارائه‌ی متنی واضح، قابل استفاده و آموزنده‌ در هنردرمانی است، به شیوه‌ای که نیاز به دانش اولیه در این رشته ندارد. ضمن این‌که امیدوارم این کتاب برای درمان‌گرهای هنری در انگلستان و جاهای دیگر مؤثر واقع شود، در اصل برای دانشجویان، درمان‌گران و دانش‌آموختگان رشته‌های مرتبط، مراجعان آتی و هر کسی که ممکن است علاقه‌مند به کشف استعداد هنردرمانی برای افزایش رشد شخصی خود باشد، نوشته شده است.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 2.2 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۰۴ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب هنر‌درمانی خلاق

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

مقدمه

امروزه حرفه ی هنردرمانی یا روان درمانی هنری نسبت به سال ۱۹۸۲ که من وارد این حرفه شدم، تغییرات قابل توجهی داشته است. در آن زمان اکثر هنردرمان گران در آسایشگاه های بزرگ واقع در حومه ی شهرهای بزرگ کار می کردند و تعلیم هنردرمانی در آغاز راه دراز خود بود. وانگهی در آن زمان هنوز در انگلستان هنردرمانی به عنوان یک حرفه ی کاملاً رسمی و مورد تایید سازمان بهداشت جهانی شناخته نشده بود و هیچ نوع قانون یا سیاست مشخصی برای هدایت هنردرمان گران در کار وجود نداشت. دستیابی به نظارت بالینی با مشکل مواجه بود و پیشرفت های حرفه ای مداوم و اقدامات مبتنی بر شواهد، در آن زمان هنوز تاثیر و کارکرد امروزی را نداشتند. در اوایل دهه ی ۱۹۸۰ متون به چاپ رسیده در این زمینه بسیار اندک بود و کتاب های مربوط به هنردرمانی در اصل مربوط به آمریکای شمالی بود و دسترسی به آن ها دشوار. در واقع سال ۱۹۸۴ بود که برای اولین بار کتابی در انگلستان به چاپ رسید و چشم انداز امروزی را در زمینه ی هنردرمانی ارائه کرد، (دالی(۱) ۱۹۸۴).
در طول دو دهه ی گذشته که آسایشگاه ها بسته شد و فرصت های شغلی جدید ایجاد شدند، هنردرمان گران کارشان را در حیطه های جدید توسعه دادند و متون در دسترس به صورت چشمگیری افزایش یافت. کتاب های مربوط به هنردرمانی هم افزایش یافته هرچند بیش تر این کتاب ها برای متخصصان نوشته شده است تا برای خوانندگان معمولی. هدف این کتاب هم مانند دیگر مجموعه کتاب های منتشر شده در زمینه ی «درمان های خلاقانه ی عملی»، ارائه ی متنی واضح، قابل استفاده و آموزنده در هنردرمانی است، به شیوه ای که نیاز به دانش اولیه در این رشته ندارد. ضمن این که امیدوارم این کتاب برای درمان گرهای هنری در انگلستان و جاهای دیگر موثر واقع شود، در اصل برای دانشجویان، درمان گران و دانش آموختگان رشته های مرتبط، مراجعان آتی و هر کسی که ممکن است علاقه مند به کشف استعداد هنردرمانی برای افزایش رشد شخصی خود باشد، نوشته شده است.
در فصل یک به پرسش ساده و فریبنده ی «هنردرمانی چیست؟» پرداخته می شود. در این فصل به توضیح این موضوع می پردازم که هنردرمانی چه چیزی است و چه چیزی نیست. هم چنین به طور خلاصه مطرح می کنم که هنردرمانی منحصراً چه چیزی را باید ارائه کند، کجا و با چه کسی تمرین می شود. در فصل دوم و سوم به تاریخ و روند توسعه ی این حرفه پرداخته می شود. در ابتدای این فصول ریشه و خاستگاه آن دسته از عقایدی مطرح می شود که باعث توسعه ی هنردرمانی شده اند، ازجمله پیشرفت هنرهای بصری، روان پزشکی و روان کاوی. فصل سوم به صورت تخصصی تر به توسعه ی حرفه ی هنردرمانی در انگلستان می پردازد. فصل چهارم به اکتشاف اساس نظریه ی هنردرمانی پرداخته و توجهی ویژه به رویکردهایی دارد که نظریه ها از آن ها نشئت گرفته اند. از تحلیل های روانی برای کمک به هنردرمان گران جهت درک و شناخت بهتر روند درمان و تصاویری که مراجعان خلق کرده اند، استفاده شده است. در فصل پنجم به بررسی مجموعه ای از موضوعات مرتبط با اقدامات بالینی در هنردرمانی پرداخته می شود که شامل ارزیابی، هنردرمانی فردی و گروهی، استفاده از شواهد و نتیجه گیری هاست. در فصل ششم به شرح آموزش هایی که هنردرمان گران در انگلستان دریافت می کنند، پرداخته شده است. موشکافی این موضوع بررسی روش های سازماندهی آموزش های مربوط به هنردرمانی است به همراه پرسش هایی از قبیل این که چه کسی آموزش می بیند تا یک هنردرمان گر شود و چرا. فصل هفتم به شرح زیرساخت های حامی حرفه ی هنردرمانی در انگلستان می پردازد، و به موضوعاتی مانند ثبت هنردرمان گران، اصول و قوانین، اقدامات حرفه ای، نظارت، تحقیقات و پیشرفت های دایمی این حرفه توجه ویژه ای می شود. از آن جا که هنردرمانی مصادیق متعددی دارد، فصل آخر، یعنی فصل هشتم، چشم اندازی جهانی از هنردرمانی عرضه می کند. در این فصل شمایی کلی از توسعه ی حرفه ی هنردرمانی در اروپا، ایالات متحده، کانادا و استرالیا ارائه می شود. در این کتاب عکس ها و موارد اصولی برای توصیف شیوه ی هنردرمانی مورد استفاده واقع می شود. برای حفظ رازداری اسامی مراجعان تغییر داده شده و جزئیات موارد با جرح و تعدیل بیان شده است.
زمانی که نوشتن درباره ی هنردرمانی را با چشم اندازی گسترده انتخاب کردم، کاملاً از محدودیت های موجود بر سر راه این کتاب آگاه بودم. با توجه به ماهیت کارم که اساساً در مورد سلامت روان بزرگ سالان بوده، موارد مورد بحث شامل کودکان، سالخوردگان یا مراجعینی که دچار مشکلات یادگیری یا دیگر ناتوانی ها بوده اند، نمی شود. به علاوه با در نظر گرفتن هدف این کتاب همیشه این امکان وجود نداشته که توجه زیادی را که موضوع کتاب می طلبیده به آن مبذول داشت. بنابراین با هدف کمک به خواننده دو ضمیمه فراهم کرده ام تا بتواند هرگونه شکاف قابل درک در متن را برای خود پر کند. اولین ضمیمه فهرست کتاب های مقدماتی است. این فهرست به علاوه ی مرجع اکثر مشارکت های مهم اخیر در مورد مقالات مربوط به هنردرمانی خصوصاً در انگلستان بسیاری از حوزه های تخصصی ای را که هنردرمان گران امروزه در آن مشغول به کار هستند، پوشش می دهد. در ضمیمه ی دوم منابع اطلاعاتی به روز شده با استفاده از اینترنت در زمینه ی هنردرمانی و موضوعات مرتبط ازجمله سازمان ها و آموزش های حرفه ای ارائه شده است.

دیوید ادواردز

پیش درآمد

ارزش ممتاز و متمایز انسان و اکسیر شفابخش او، در آفرینندگی و تخیل خلاق اوست؛ ساحتی که هنر به سادگی در آن ورود می کند و به خلق و آفرینش می پردازد. هنر زبان خیال و تصور خلاق است که تفکر و الهام با بال و پر آن پرواز می کند و خود را گسترش می دهد. هنردرمانی نیز تنها شیوه ی درمان گری است که حضور خیال و احساس را به سرحد انگیزش، ایده و الهام می رساند، از این رو ست که روان تحلیل گران هنر را پلی بین هشیار و ناهشیار می دانند و عصب شناسان آن را نیروی یکپارچگی عملکرد نیمکره ی راست و چپ مغز می شناسند و هنر درمان گران وحدت مدار نیز هنر را برانگیزاننده توجه و اتصالی عاشقانه برای حضور وحدانی می دانند. در مجموع هنر درمانی روشی برای انطباق، سازگاری و گسترش ایده خلاق و فعال حسی و حرکتی برای مواجه با مشکلات و اختلالات فردی با استفاده از ابزار تصویری و تصوری است.

درآمد

نیاز به هنر امری همگانی است و همه ی افراد با هر ویژگی نیاز به آن دارند تا خیال خود را از آشفتگی و فشار زندگی روزمره به آرامش و اتصال برسانند و از نیروی والایش گر و شفابخش آن بهره گیرند، هر کس لازم است با ظرافت خو بگیرد تا در هنگام نیاز با آن ارتباط برقرار کند، آن چنان که یونگ دوره ای را برای تسکین و تحلیل خود هر روز به ساحل دریا می رفت و با استفاده از گل، آب و سنگ ریزه ماندالا می ساخت و بین خود و تصاویر گفت وگویی شکل می داد و مسائل درونی خود را آشکار و بازنمایی می کرد و تصورات درونی خویش را ترسیم، نقاشی و مجسمه سازی می کرد و این روش را به مراجعان خود نیز توصیه می کرد. هر کس می تواند یونگی برای خود باشد و هر جا که به ابراز احساسات، بازگویی تالمات و باز توانی حسی و حرکتی نیاز دارد به هنر رجوع کند، احساس خود را ملایم و مثبت کند. در هرجایی که نیازی سریع باشد هنر انگیزشی بی مانند و والایش گری سریع است.گستره ی کاربرد و ارتباط با رسانه های هنر چنان وسیع است که به هر شخص از کودک تا سالمند و از متفکر تا عامی با هر سطح فکر و نیاز و نگرشی پاسخ می دهد. هم برای کسانی که در پی زبان و مفهومی متعالی هستند و می خواهند ذوق خود در جهت تعالی ترغیب و تذهیب کنند و هم برای کسانی که به دنبال بیان و حظی نازلند و می خواهند هیجان سطحی خود را با التذاذی ابتدایی سرگرم و سبک کنند.

آواز

تاریخ و علاقه ی ایرانی بی تردید پیش از هر چیز به آثار و توجهی هنری شناخته می شود، طبع و سرشت شیدایی وجود ایرانی پر از شور و نشاط تخیل و توجه وحدانی است که محیط و درون پر تلاطم خاطر ایرانی را تسکین و اعتلایی خلاق بخشیده است. آثار گوناگون در شعر و ادب و عرفان و هنر ثمره و تجلی حال ایرانی است. ادبیات عرفانی و هنر ایرانی شفابخش و درمان گر است و دل را خشنود و ذهن را متصل می سازد. ایرانی چشمه ای از تخیل خلاق در خود دارد که مترصد فرصت است که چون به این فرصت نایل آید ذوق خود را متجلی می کند.

چهارمضراب

نکته ی شگفت انگیز این است همه ی پدیده های جهان تبلور و بیانی هنری چه تلخ و درام و چه پرشور همراه با پیامی خلاق و رهگشا در خود دارد.هر جز جهان تابلوی تصور و تخیل آدمی است، به هر سو که بنگری او را می بینی و اگر نیک بنگری در او رفت و آمد می کنی. کار هنردرمان گر پرورش روحیه و نگاه زیباشناختی مراجع است تا تغییری در توجه و دقت، ارتباط و همدلی، سازگاری و بهبود او بگذارد به بیان دیگر در همه ی کثرت هایی که زندگی وحدت آن را کشف کند و با آن هماهنگ و همراه شود و به سازگاری و سبکبالی و اعتماد به خویشتن رسد و حضور پیوسته و مثبت در این جا و اکنون را در خود خلق کند و ببیند.لذا با کمک هنردرمان گر می توان با ابراز هنری احساسات و دلهره ها و نگرانی ها فهم تازه ای از خود و زندگی بدست آورد و خویش را گسترش داد و راه حل های مناسب را کشف کرد.

تصنیف

امروزه هنر درمانی به شکل فزاینده ای به مانند روان درمانی به کار برده می شود؛ هنردرمان گران توانسته اند زبان هنر که جلوه شهود و ناخوداگاه و تخیل خلاق ذهن آدمی است را با ابزار و رسانه ی هنری مانند نقاشی، کلاژ، نمایش، ترانه و شعر و موسیقی به طور مستقل در شکل هنری و هم تلفیقی با رویکرد های روان درمانی از جمله روان تحلیلی، رفتاری، انسان گرا، شناختی، تحولی، سیستمی، روایتی، راه حل محور و وحدت مدار یکپارچه سازند و بکار گیرند.هم اکنون حضور هنردرمان گران در بیمارستان ها، مدارس، مراکز درمانی، و زندان ها ضرورتی کاملا شناخته شده و رایج است و استفاده از آن برای مراجعان با سنین مختلف کودکی و بزرگ سالی با اختلالات روان شناختی و روان پزشکی و همه ی بیماری های جسمی هم کاملا تجربه و تایید شده است. هرچند از عمر رشته ی هنردرمانی در دانشگاه های جهان بیش از نیم قرن می گذرد اما عدم وجود این رشته در دانشگاه ایران غفلت بزرگی است در کشوری که هنر خیز است. آن چه که در حال حاضر در کشور ما تحت عنوان هنردرمانی انجام می شود کارهای تجربی علاقه مندان و اندک دانش آموختگان این رشته است. فقر بسیار جدی در ترجمه و تالیف کتب هنردرمانی وجود دارد و چون تجربه ی دانشگاهی وجود ندارد آموزش و پژوهش نیز اندک است. متون علمی و تجارب دانشگاهی به چند کتاب و چندین رساله دانشگاهی محدود می شود؛ با این وصف اشتیاق و علاقه دانشجویان به شناخت و استفاده از این رشته فوق العاده است و به بهانه های مختلف در صددند که پایان نامه های خود را در این موضوع بردارند.

فرود

کتاب حاضر به اختصار و دقت تاریخچه و سیر هنردرمانی را در کشورهای پیشرو و همینطور تحول هنردرمانی را از آغاز تا کنون پی گرفته و مهمتر از آن فرایند هنردرمانی خلاق و روان درمانی هنری را با مثال هایی روشن توضیح می دهد؛ هم چنین آدرس و سایت انیستیتوها، انجمن ها و نشریات علمی معتبر هنردرمانی در این کتاب معرفی شده اند. این کتاب مختصر و مفید، بنیادی و کاربردی است و بخشی از خلا و کمبود جدی در ترجمه ی کتب هنردرمانی را تامین می کند. روان شناس و هنردرمان گر آقای سعید دهنوی و همکاران خوش ذوقش با حس و درکی قوی کتاب حاضر را با نیازی اندک به ویرایش ترجمه کردند که یکدست و روان است.سعید دهنوی با ذوقی فطری وطبعی هنری که در او سراغ دارم در جای اصیل و واقعی خود ایستاده و طی مسیر می کند.

دکتر علی زاده محمدی (دانشیار دانشگاه شهید بهشتی)

این کتاب ترجمه ای است از:
Art Therapy
David Edwards

فصل اول: هنردرمانی چیست؟

پس از این که اصلاحاتی صورت گرفت و بعدها حرفه ی هنردرمانی برای اولین بار در اواخر دهه ی ۱۹۴۰ شکل گرفت، تعاریف متعدد و بعضاً ضدونقیضی از آن ارائه شده است (والر و گیلروی(۲)، ۱۹۷۸). در انگلستان نوعی وفاق جمعی وجود دارد مبنی بر این که هنرمندی به نام آدریان هیل(۳) اولین کسی بوده که از اصطلاح هنردرمانی برای توصیف کاربرد درمانی تصویرسازی استفاده کرده است. هیل که بعد از بهبودی از بیماری سل مزایای درمانی طراحی و نقاشی را کشف کرده بود، ارزش هنردرمانی را در «مشغول کردن کامل ذهن (هم چنین انگشتان)... و در آزادسازی انرژی خلاق بیماری که پیوسته احساسات خود را سرکوب می کند» توصیف کرد (هیل ۱۹۴۸). هیل معتقد بود که این روش بیمار را قادر می کند تا بتواند سد محکمی در برابر بدبیاری هایش، ایجاد کند.
تقریباً در همان زمان روان شناسی به نام مارگارت نامبرگ(۴) نیز برای توصیف کار خود در ایالات متحده شروع به استفاده از اصطلاح هنردرمانی کرد. روش های مدل هنردرمانی نامبرگ بر این اساس مبتنی است:
رها کردن ضمیر ناخودآگاه با ابزار بیان خودانگیخته ی هنر که ریشه های آن در رابطه ی انتقالی میان بیمار و درمان گر و در تشویق به تداعی آزاد است. این موضوع پیوند محکمی با نظریه ی روان کاوی دارد... درمان بستگی به ایجاد رابطه ی انتقالی و تلاش مستمر برای فهمیدن تعبیر خود بیمار از طرح های نمادینش دارد... تصاویر ایجاد شده نشانگر شکلی از ارتباط بین بیمار و درمان گرند؛ این تصاویر گفتار نمادینی بنیان می نهند، (نامبرگ در اولمان ۲۰۰۱).



۱ـ۱ رابطه ی مثلثی

اگرچه رویکردهای مورد استفاده ی هیل و نامبرگ در هنردرمانی کاملاً با هم متفاوت بودند، و روش های پیشرفته ی بعدی در این حرفه جایگزین آن ها شدند، اما کارهای آن ها به عنوان پیشگام بسیار مثمر ثمر بوده است. اساساً کار نامبرگ ممکن است تحت دفاع از کاربرد هنر در درمان تعریف شود، درحالی که هیل هنر را به عنوان درمان در نظر گرفته است. هرچند ممکن است در ابتدا به نظر برسد که این دو تفاوت چندانی با هم ندارند، اما در درک هنردرمانی به صورتی که امروزه اجرا می شود از اهمیتی حیاتی برخوردار است، چرا که هنردرمانی در دو مسیر موازی ایجاد شده است: هنر به عنوان درمان و روان درمانی هنری (والر ۱۹۹۳). رویکرد اول بر توان شفابخشی هنر تاکید دارد، درحالی که شیوه ی دوم بر اهمیت رابطه ی درمانی ایجاد شده میان هنردرمان گر، مراجع و اثر هنری تاکید می ورزد. توافق بر سر این پرسش که تغییرات درمانی یا معالجاتی در کدام قسمت از موقعیت های نسبی هنردرمانی اتفاق می افتد، از اهمیتی اساسی برخوردار است. بدین معنا که آیا این امر اساساً بستگی به خود فرایند خلق، ماهیت رابطه ی ایجاد شده میان مراجع و درمان گر یا آن طور که بسیاری از هنردرمان گران امروزه مطرح می کنند، به تعاملات ظریف و متعدد میان این دو دارد (شاورین ۱۹۹۴، اسکایف(۵) ۱۹۹۵). در هنردرمانی از این پویایی به عنوان رابطه ی سه ضلعی نام برده می شود (کیس ۱۹۹۰، ۲۰۰۰ شاورین ۱۹۹۰،۲۰۰۰ و وود(۶) ۱۹۹۰).
در طول یک جلسه یا به مرور زمان در این رابطه ی سه ضلعی ممکن است روی هر یک از اضلاع تاکید بیش تر یا کم تری شود، (برای مثال بین مراجع و اثر هنری یا بین مراجع و هنردرمان گر.)

درباره ی تعریفی از هنردرمانی

به موازات جا افتادن حرفه ی هنردرمانی تعاریف متعددی هم پیرامون آن شکل گرفته است. هنردرمانی از منظر امروزی ممکن است شکلی از درمان تعریف شود که در آن تصاویر و اشیا نقش مهمی در رابطه ی روان کاوانه میان هنردرمان گر و مراجع ایفا می کند. برای مثال انجمن هنردرمان گران انگلستان، هنردرمانی را با عبارات زیر توصیف می کند:
هنردرمانی استفاده از مصالح هنری برای ابراز و بازتاب خود در حضور یک هنردرمان گر آموزش دیده است. مراجعانی که به یک هنردرمان گر ارجاع داده می شوند، لازم نیست که از قبل تجربه یا مهارت هنری داشته باشند، هنردرمان گر اصولاً کاری به ارزیابی تشخیصی یا زیبایی شناختی تصویری که مراجع آفریده است، ندارد. هدف کلی کارورزان این رشته توانایی بخشیدن به مراجعان برای تاثیرگذاری بر روند تغییر و رشد فردی با استفاده از مصالح هنری در یک محیط امن و راحت است.
دیگر انجمن های ملی حرفه ای تعاریف مشابه، اما با اندکی تفاوت ارائه می کنند. انجمن هنردرمانی آمریکا(۷)، هنردرمانی را این گونه تعریف می کند:
کاربرد درمانی هنر در چهارچوب یک رابطه ی حرفه ای توسط افرادی که بیماری، آسیب یا چالش های بزرگ زندگی را تجربه می کنند و هم چنین افرادی که در جست وجوی رشد شخصی هستند، صورت می گیرد. انسان به واسطه ی خلق هنر و تامل در محصولات و فرایندهای هنری می تواند آگاهی اش را، هم نسبت به خود و هم نسبت به دیگران افزایش دهد، با عوارض مشکلات، استرس ها و تجارب آسیب زا راحت تر کنار آید، توانایی های شناختی خود را تقویت کند و از لذت های خلق هنر که موید زنده بودن هستند، سرمست شود، (از وب سایت AATA، ۲۰۰۳).
انجمن هنردرمانی کانادا و انجمن ملی هنردرمانی استرالیا به شیوه ای مشابه هنردرمانی را این گونه تعریف می کنند:
هنردرمانی شیوه ای از روان درمانی است که امکان ابراز هیجانات و معالجه از طریق بیان غیرکلامی را فراهم می آورد. کودکان برخلاف اکثر بزرگ سالان، اغلب به راحتی قادر به توصیف خود به صورت کلامی نیستند. از طرف دیگر بزرگ سالان ممکن است از کلمات برای فاصله انداختن میان خود و هیجانات شان و عقلانی کردن این هیجانات، استفاده کنند. هنردرمانی به مراجعان کمک می کند تا موانع سختی را که در مسیر بیان حال شان وجود دارد، با استفاده از موضوعات هنری ساده از میان بردارند، (از وب سایت CATA، ۲۰۰۳).
[هنردرمانی] نوعی روان درمانی است، یعنی کاری میان رشته ای در زمینه ی پزشکی و سلامتی با استفاده از هنرهای مختلف بصری مانند طراحی، نقاشی، مجسمه سازی و کلاژ... هنردرمانی به طور کلی مبتنی بر اصول روان کاوی یا روان پویشی است، اما تمامی درمان گران آزادند تا از هر نظریه ای که احساس می کنند با آن راحت ترند، استفاده کنند، (از وب سایت ANATA، ۲۰۰۳).
جوهره ی هنردرمانی در رابطه ای نهفته است که ممکن است میان هنر و درمان ایجاد شود. تعریف این که این رابطه ی میان دو شیوه ممکن است پتانسیل متضاد و هم چنین شفابخشی داشته باشد، چنین است: مشارکتی ناراحت، (چمپرنون(۸) ۱۹۷۱). ام. ادواردز(۹) این گونه اظهارنظر می کند:
به نظر می رسد که گاهی اوقات یکی از طرفین دست از کشمکش برمی دارد به نحوی که ما هنر را داریم بدون درمان آن چنانی یا درمان را داریم بدون هنر آن چنانی. در هر یک از این دو حالت مزیت خاص رابطه ی میان این دو شیوه از بین رفته است، (۱۹۸۱).
مهم است که در این جا ذکر کنیم این رابطه در هنردرمانی به طور خاص بر هنرهای بصری (نقاشی های ابتدایی، طراحی و مجسمه سازی) متمرکز است و معمولاً شامل دیگر اشکال هنری مانند موسیقی، تئاتر یا رقص نمی شود. درحالی که ممکن است فصل مشترکی میان این رشته های مختلف وجود داشته باشد، (به هامر ۱۹۹۳، جنینگز و مایند(۱۰) ۱۹۹۵ رجوع شود). در انگلستان کاربرد درمانی این هنرها توسط درمان گرانی که مانند هنردرمان گران از آموزش های تخصصی بهره مند شده اند، تضمین می شود (دارنلی- اسمیت و پاتی ۲۰۰۳، میکامز ۲۰۰۲، ویلکینز(۱۱) ۱۹۹۹). هرچند در بخش های دیگر اروپا وضعیت به این منوال نیست. آن طور که والر (۱۹۹۴) در هلند مشاهده کرده است، این مشاغل تحت عنوان درمان خلاقانه شناخته شده و از نظر آموزش و پیشرفت های حرفه ای با هم ارتباط نزدیک تری دارند (به فصل ۸ رجوع شود).

اهداف هنردرمانی

هنردرمانی به صورت عملی شامل فرایند و محصولات تصویرسازی (از دست خط های ناخوانا گرفته تا اشکال پیچیده تر توصیفات نمادین) و ایجاد یک رابطه ی درمانی می باشد. در چهارچوب محیط حمایتی فراهم شده توسط رابطه ی درمان گر - مراجع این امکان برای افراد به وجود می آید که تصاویر و موضوعاتی را با هدف مشخص کاوش و به اشتراک گذاردن معانی این تصاویر و موضوعات خلق کنند. توسط این ابزار است که مراجع می تواند به درک بهتری از خود و ماهیت مشکلات یا اضطراب هایش دست یابد. و به تدریج ممکن است منجر به تغییرات مثبت و دیرپا در احساس مراجعان نسبت به خود، روابط فعلی و کیفیت کلی زندگی شان شود. طبق اظهارات استور(۱۲) (۱۹۷۲) خلاقیت ابزارهایی برای سازش یا پیدا کردن راه حل های نمادین برای تنش ها و اضطراب های درونی که تمام انسان ها با درجات متفاوتی از آن ها رنج می برند، ارائه می کند.
اهداف هنردرمانی اغلب بر اساس نیازهای خاص افرادی که هنردرمان گر با آن ها کار می کند متفاوت است. این قبیل نیازها ممکن است به موازات پیشرفت رابطه ی درمانی، تغییر یابند. فرایند هنردرمانی برای یک فرد ممکن است به این صورت باشد که هنردرمان گر او را تشویق به کاوش یک مشکل هیجانی و در میان گذاشتن آن، از طریق خلق تصاویر و مباحثه کند. درحالی که برای مراجع دیگر مستقیماً فرد را نشانه گرفته و به او این توانایی را می بخشد که مداد رنگی را در دست بگیرد و شکلی بکشد، و بدین وسیله شیوه های جدید شکل بخشیدن به احساسات سرکوب شده ی اولیه به وجود می آید. درحالی که اغلب فرض می شود صرفاً افرادی که به لحاظ تکنیکی در زمینه ی هنرهای بصری متخصص و ماهر هستند، قادر به استفاده از هنردرمانی به شیوه ای مفید می باشند، اما این گونه نیست. در واقع ممکن است تاکید بر توانایی هنری - که ممکن است زمانی که هنر مقدمتاً برای اهداف آموزشی یا تفریحی مورد استفاده قرار می گیرد - این موضوع را که هنردرمانی بیش تر در مورد چه چیزهایی به کار می رود، مبهم کند. یعنی در مورد ابراز احساسات نمادین و تجربه ی انسانی از طریق هنر.

نظرات کاربران درباره کتاب هنر‌درمانی خلاق

اصلا کتاب جالبی نبود . بیشتر تاریخچه هنر درمانی بود .حتی به درد تحقیق ساده نمیخوره ،بیشتر بازی با لغات بود
در 2 ماه پیش توسط ماهگل احمدی
کتابیست که برام مفیده و دنبالش بودم
در 12 ماه پیش توسط محمدعلی صفری
به نظرم کتاب خوبی است.
در 2 سال پیش توسط zahra khani
بنظرم روشهای درمانش برایم موفقیت آمیز خواهد بود.
در 1 سال پیش توسط m.s...oor
بنظرم روشهای درمانش برایم موفقیت آمیز خواهد بود.
در 1 سال پیش توسط m.s...oor