فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب پژوهشی در تئاتر معاصر چیکانو و دو نمایش‌نامه

نسخه الکترونیک کتاب پژوهشی در تئاتر معاصر چیکانو و دو نمایش‌نامه به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب پژوهشی در تئاتر معاصر چیکانو و دو نمایش‌نامه

در این کتاب با تاریخچه تئاتر چیکانو در مکزیک و تئاتر معاصر چیکانو که به کوشش هنرمندان مکزیکی تبار مقیم آمریکا پاگرفته است و همجنین با نمایشنامه‌ی "کالاهای فروشی" به عنوان نمونه‌ای از این نوع تئاتر آشنا می‌شوید. در ضمن " در انتظار اتوبوس" نیز که نمایشنامه‌ای است مستقل در این کتاب آورده شده است.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.64 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۰۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب پژوهشی در تئاتر معاصر چیکانو و دو نمایش‌نامه

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

این کتاب ترجمه ای است از:
Contemporary Chicano Theatre
(Roberto J . Garza (Editor

and two plays
Los Vendidos
Luis M. Valdez
Waiting For The Bus
Ramon Delgado

تئاترِ معاصرِ چیکانو

ویراستار: روبرتو جِیْ. گارزا(۱)
پژوهشگر و مترجم: محمد حِفاظی

پیشینه ی تاریخیِ تئاترِ چیکانو

زمان و مکانِ دقیقِ نخستین نمایش به زبان انگلیسی و اجرای آن، در سرزمینی که اکنون ایالات متحده ی آمریکا نامیده می شود، نامشخص است. با این حال، پروفسور جرج سی.دی. اُدِل(۲) در پژوهشِ جامع اش درباره ی «سال نامه ی صحنه ی نمایش در نیویورک» این تاریخ را بین ۱۶۹۹ و ۱۷۰۲ تخمین زده است ( ۱ ).
تا این تاریخ درام اسپانیایی [ یا به زبان اسپانیایی] در سرزمین گفته شده در قالب «تعالیم مذهبی» و «سرگرمی توده ی مردم» ــ هم برای مهاجران (مستعمره نشینان) اسپانیایی و هم برای سرخپوست های بومی ــ رواج یافته بود. درواقع، رَدِ پای نمایش های اسپانیایی را می توان در سده ی شانزدهم یافت. «یکی از کهن ترین کارهای نمایشی به زبان اسپانیایی ــ که بخشی از مراسم بزرگداشت سَن خوان باتیستا(۳) بود ــ در ۲۴ ژوئن ۱۵۶۷، توسط گروه مبلغان مذهبی اسپانیایی در شهر میامی امروز (ایالت فلوریدا) اجرا شد» ( ۲ ). راهب ها و سربازان اسپانیایی که از اعضای همین گروه مبلغان بودند از سرخپوست های آن منطقه دعوت کردند در این جشن مذهبی و سنتی شرکت کنند و اجرای یک نمایش «روستایی ـ شبانی(۴) ـ مذهبی» را، که بیانگر «شیوه ی زندگی مسیحی» بود، تماشا کنند ( ۳ ).
«حدود سی سال بعد ــ ۳۰ آوریل ۱۵۹۸ ــ این بار در منطقه ی جنوبِ غربی آمریکا یک کار نمایشی دیگر به زبان اسپانیایی اجرا شد» ( ۴ ). این کار نمایشی مناسبتِ مذهبی نداشت بلکه دارای جنبه ی تاریخی با اهمیتی بود؛ «به این صورت که در چنین روزی (۳۰ آوریل ۱۵۹۸) خُوان دو اوناته(۵) و سپاه اسپانیایی او از رودخانه ی بزرگ(۶) گذشتند و پا به ناحیه ای گذاردند که همین اِل پاسو(۷) در ایالت تکزاسِ امروزی است» ( ۵ ).
اوُناته و سربازان او در ساحل ریوگرانده ــ که ریو براوو هم گفته می شود ــ برای مدتی کوتاه، لشگرکشی دور و درازشان به نیومکزیکو را به تعویق انداختند تا نمایشی را که یکی از افسران به نام مارکوس فارفان دو لوس گودوس(۸) نوشته بود و توسط چند تن از سربازان اجرا می شد تماشا کنند. «این نمایش که از نوع فارس بود انگیزه ای شد جهت فتح نیومکزیکو به دست اوناته» ( ۶ ).
چند ماه بعد که اوناته و سربازان او به نیومکزیکو رسیدند بی درنگ ساختن نخستین دهکده (یا شهر) اسپانیایی ـ مکزیکی را در بخش جنوب غربی آغاز کردند. «این دهکده که سَن خوان دو لوس کاوایروس(۹) نام داشت امروزه سنتافه(۱۰) نامیده می شود» ( ۷ ). در آغاز پاییز ۱۵۹۸ اسکان مهاجران (مستعمره نشینان) جدید اسپانیایی صورت گرفت و همان طور که سی سال پیش در فلوریدا نیز انجام شده بود اوناته و مهاجران اسپانیایی او از روسای قبایل سرخپوست آن نواحی دعوت کردند در مراسم هم زیستی مسالمت آمیز در دهکده ی نوبنیاد شرکت کنند.
جشن و مراسم آن روز با آیین شکرگزاری(۱۱) به درگاه خداوند آغاز شد و سپس سربازان اسپانیایی در تمامی طول روز مهمانان سرخپوست بومیِ خود را «با جنگ های نمایشی خنده دار، مسابقه های نیزه بازی در حالِ اسب سواری و سوارکاری هایِ بسیار شگفتی برانگیز سرگرم کردند» ( ۸ ). هنگام غروب و پیش از پایانِ جشن، مهاجرانِ اسپانیایی کارهایی نمایشی برای مهمانان اجرا کردند که در واقع نمایشی حماسی بود به نام Morerias در رابطه با «ستیز و کشاکشی طولانی بین مسیحیان و موروها(۱۲) که از ۷۱۱ تا ۱۴۹۲ (نزدیک به ۷۸۰ سال) به درازا کشید. این نمایش شاید نخستین اجرای یک نمایش(نامه) در جنوب غربی آمریکا بود» ( ۹ ). (این نمایش نامه به عنوان سندی از سنّت های اسپانیایی ها در جنوب غربی به جا ماند و بعدا با نام «موروها علیه مسیحیان»(۱۳) اجرا شد.)
دیرتر، مردمی که «ایندو ـ هیسپانو»های جنوب غرب نامیده می شدند در حالی که مناطق مهاجرنشین جدیدی را به وجود آوردند و گسترش دادند، به توسعه ی «سُنّت غنی و پربار اجرایِ نمایش های مذهبی و غیردینی» نیز پرداختند ( ۱۰ ). دکتر آرتور اِل. کامپا(۱۴) می گوید:

مستعمره نشینان اسپانیاییِ جنوب غربی آمریکا شاید وفادارانه تر از هر قوم و گروه دیگرِ ساکنِ ایالات متحده، که به زبان دیگر سخن می گفتند، سنّت های شان را توسعه داده اند. امروزه از درّه ی سَن لوئیس در کلُرادو تا درّه ی ریوگرانده در تگزاس می توان تاثیرات هنرهای عامیانه ی (فولکوریک) سده ی شانزدهم و هفدهم را یافت ( ۱۱ ).

تعینِ زمانِ دقیقِ نوشته شدن نمایش نامه های مذهبی توسط «سرخپوست ها ـ اسپانیایی ها» (ایندو ـ هیسپانوس) دشوار است، اما «از آن جا که اقتباسی هستند از آثار اسپانیایی، نظر به شکلِ و زبان آن ها، به احتمال زیاد متعلق به سال های آغازین سده ی هفدهم اند» ( ۱۲ ).
این نمایش های روستایی ــ Pastorelas، Posadas و Sacramentales ــ تشکیل دهنده ی دو دسته یا دو مجموعه (cycle) از نمایش های عامیانه ی مذهبی اند. نخستین مجموعه بر اساس تورات (عهد قدیم) نوشته شده است و شامل دو نمایش نامه به نام های «آدم و حوا» و «هابیل و قابیل» است. دیرتر، نمایش نامه ی دیگری با نام طویل «آیین مسیحی شدن و غسل تعمید چهار پادشاه تلکسکالا(۱۵) در اسپانیایِ جدید» توسط دکتر اس. ای. کاستانِدا(۱۶) کشف شد. «دوّمین مجموعه بر اساس انجیل (عهد جدید) نگاشته شده است که با نمایش نامه ی سَن خوزه(۱۷) آغاز می شود و در پی آن به ترتیب هشت نمایش نامه ی مستقل با عنوان کلی Las Posadas شامل چند نمایش نامه ی روستایی و نمایش نامه هایی به نام های «پادشاهان مجوس»، «بچه ی گم شده» و «شور و عشق» می آید( ۱۳ ).
دسته ی سوّمی که می توان به این تقسیم بندی افزود نمایش نامه های کهن تر است، «از جمله نمایش نامه ی تاریخی (Los Comanches (۱۸ که بر اساس شکستِ «کوئِرنو وِردِ(۱۹)» در نقطه ای از کلُرادو، که امروزه گرین هورن نامیده می شود، نوشته شده است ( ۱۴ ).
نیو مکزیکو پیشگامِ گسترشِ هنری نمایشی در ایالت های جنوبی آمریکا بود. ادبیات این ایالت نشانگر این است که پیش از آغاز سده ی هجدهم گروه های نمایشی ای وجود داشتند که به شهرهای منطقه مسافرت و نمایش(نامه)هایی مذهبی اجرا می کردند. با گذشت زمان این گروه ها کاملاً حرفه ای شدند که نتیجه ی آن تشکیل گروه های ثابتِ محلی بود؛ هر چند که گرایشِ جدید به ساختن تماشاخانه خیلی زود به سفرِ گروه های سیار پایان داد.
اگرچه درام دیرتر به ایالت کالیفرنیا رسید اما هُنرهای ئتاتری در آن جا نیز شکوفا شد. اسناد بیانگر این است که در آغاز سده ی نوزدهم، تئاتر در آن منطقه بسیار رونق داشت و این در حالی است که در گزارش دیگری آمده است که «در مونتِری(۲۰) (مرکز پاسیفیک قدیم) اسپانیایی ها ـ کالیفرنیایی ها در زمان استقرار آمریکایی ها در ۱۸۴۸ هنوز در کارِ بیانِ غرایزِ دراماتیک خود به روشی زنده و پرشور بودند» ( ۱۵ ).
از چند و چون فعالیت های تئاتری این دوره در بیرون از نیومکزیکو و کالیفرنیا اطلاعات کمی در دست است؛ اما می دانیم که در نیمه ی دوّم سده ی نوزدهم گروه های نمایشی سیار مکزیکی ــ که به نام های کارپا(۲۱) و تاندا(۲۲) شناخته شده اند ــ ساکنان «مکزیکی ـ آمریکایی» در کرانه های رودخانه ی ریوگرانده را سرگرم می کردند ( ۱۶ ). کارپا نمایشی بود همانند وودویل(۲۳). مکان اجرای این نمایش، که زاییده ی آگاهیِ ناسیونالیستی و پرولتاریایی ناشی از انقلاب مکزیک بود [دهه ی ۱۹۱۰]، عبارت بود از:

چادر یا خیمه ای کرباسی که دیوارهای آن از تخته های چوبیِ جُداشدنی بود؛ صحنه ای کوچک و پُر زینت و زَرق و برق، با پرده های منقّش عجیب و غریب، که تنها با یک لامپِ برقیِ پرنورِ بدون پوشش روشن می شد. موسیقی را ارکستری سودازده می نواخت و سازها عبارت بودند از یک پیانوِ ایستاده (دیواریِ) قدیمی، یک شیپور، یک ویولُن باس و چند تیمپانی. در محل نشستنِ تماشاچی چند ردیف نیمکتِ دست سازِ خانگیِ مستحکم قرار داشت که به طور معمول تماشاگرانی از هر نوع و طبقه بر آن ها می نشستند...( ۱۷ ).

نظرات کاربران درباره کتاب پژوهشی در تئاتر معاصر چیکانو و دو نمایش‌نامه