فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم

کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم

نسخه الکترونیک کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم

اختلال اوتیستیک یا اوتیسم، اختلالی است که تقریباً از هر ده‌هزار کودک، ۱۵-۱۰ نفر به آن مبتلا می‌شوند. از آن‌جایی که اوتیسم در حوزه‌های مختلف تکاملی کودک تأثیرگذار است، معمولاً قبل از ۳۰ماهگی علایم خود را آشکار می‌سازد. یکی از مشخص‌ترین علایم اوتیسم، ضعف کودک در برقراری ارتباط و صحبت ‌کردن است و اکثر والدین با مشاهده‌ی این مشکلات تکلمی، برای اولین‌بار جهت تشخیص و درمان به پزشکان مراجعه می‌کنند. بروز اوتیسم در پسران نسبت به دختران، سه ‌برابر است. علت‌شناسی دقیق این اختلال هنوز شناخته نشده است، اما آخرین تحقیقات علمی نشان می‌دهد که در قسمت‌هایی از مغز که مسئول عمل‌کردهای مربوط به درک و تولید زبان و بر‌قراری رفتارها و روابط اجتماعی هستند، اختلال کارکردی وجود دارد. این کودکان در سه جنبه‌ی رفتارهای اجتماعی، ارتباطی و علایق و فعالیت‌ها مشکل دارند. هدف از ارائه‌ی این مجموعه که توسط اساتید و روان‌پزشکان برجسته‌ی کشور تألیف می‌شود، آشنا کردن خانواده‌های عزیز و متخصصانی که به نوعی با این گروه سنی سر و کار دارند با یافته‌های علمی جدید در زمینه‌های مختلف بهداشت روان کودکان و نوجوانان، از جمله فرزندپروری، بیماری‌های مختلف روان‌پزشکی، مشکلات رفتاری و هیجانی و... است.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.61 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۲۳ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



یادداشت

سلامت روان کودکان و نوجوانان و خانواده از ارکان اصلی سلامت هر جامعه ای محسوب می شود. یکی از ابعاد مهم این حوزه ارتقای دانش همگانی و تخصصی در زمینه‎ ی آشنایی با عوامل موثر در شکل گیری سلامت روانی کودکان و نوجوانان و هم چنین عواملی که این سلامت را به خطر می اندازد و راه های پیشگیری و مداخله در این موارد است.
انجمن روان پزشکی کودک و نوجوان ایران در راستای رسالت خود در زمینه ی بالا بردن دانش همگانی و تخصصی و معرفی آخرین دستاوردهای علمی در این زمینه ، اقدام به انتشار سلسله کتاب هایی در زمینه ی بهداشت روان کودکان، نوجوانان و خانواده، کرده است.
هدف از ارائه ی این مجموعه که توسط اساتید و روان پزشکان برجسته ی کشور تالیف می شود، آشنا کردن خانواده های عزیز و متخصصانی که به نوعی با این گروه سنی سر و کار دارند با یافته های علمی جدید در زمینه های مختلف بهداشت روان کودکان و نوجوانان، از جمله فرزندپروری، بیماری های مختلف روان پزشکی، مشکلات رفتاری و هیجانی و... است.
امید است انتشار این کتاب ها ، بتواند گامی هر چند کوچک، در ارتقای سلامت روان فرزندان این مرز و بوم که سازندگان آینده ی کشور خواهند بود، بر دارد.

دکتر مهدی تهرانی دوست
رئیس انجمن روان پزشکی کودک و نوجوان ایران

بخش اول: آشنایی با اختلالات طیف اوتیسم

اختلالات طیف اوتیسم مجموعه ای از اختلالات روان پزشکی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان است که با نقص در سه حوزه ی اساسی عمل کرد همراه است: رفتارهای اجتماعی، ارتباط کلامی و غیرکلامی، فعالیت ها و علایق. افراد مبتلا، در قسمت های مختلفی از این طیف قرار دارند و به درجات متفاوتی در حوزه های نام برده نقصان و اشکال دارند. یکی از شکل های معمولاً شدید ابتلا به این علایم، اختلال اوتیستیک است که شرح کامل آن در این بخش آورده می شود. اشکال نسبتاً خفیف این علایم مربوط به افرادی است که تشخیص اختلال آسپرگر به آن ها تعلق می گیرد. گروهی دیگر از افراد نیز به اختلال اوتیستیک مبتلا هستند اما چون از هوش مناسب برخوردارند و در حوزه ی تکلم اشکالات کم تری دارند واژه ی اوتیسم با عمل کرد قوی یا بالا به آنان اطلاق می شود. دو گروه اخیر معمولاً از نظر تحصیلی و اجتماعی موفق ترند و در بسیاری از موارد ممکن است تشخیص بیماری آن ها با تاخیر صورت بپذیرد، یا اگر توسط متخصصین آگاه ارزیابی نشوند بیماری آن ها تشخیص داده نشود. در این کتاب از اصطلاحات مختلفی مانند اختلال اوتیستیک، طیف اوتیسم، آسپرگر و اوتیسم با عمل کرد بالا استفاده شده است.

اختلال اوتیستیک

اختلال اوتیستیک یا اوتیسم، اختلالی است که تقریباً از هر ده هزار کودک، ۱۵-۱۰ نفر به آن مبتلا می شوند. از آن جایی که اوتیسم در حوزه های مختلف تکاملی کودک تاثیرگذار است، معمولاً قبل از ۳۰ماهگی علایم خود را آشکار می سازد. یکی از مشخص ترین علایم اوتیسم، ضعف کودک در برقراری ارتباط و صحبت کردن است و اکثر والدین با مشاهده ی این مشکلات تکلمی، برای اولین بار جهت تشخیص و درمان به پزشکان مراجعه می کنند. بروز اوتیسم در پسران نسبت به دختران، سه برابر است. علت شناسی دقیق این اختلال هنوز شناخته نشده است، اما آخرین تحقیقات علمی نشان می دهد که در قسمت هایی از مغز که مسئول عمل کردهای مربوط به درک و تولید زبان و بر قراری رفتارها و روابط اجتماعی هستند، اختلال کارکردی وجود دارد. این کودکان در سه جنبه ی رفتارهای اجتماعی، ارتباطی و علایق و فعالیت ها مشکل دارند.

۱ـ رفتارهای اجتماعی

فعالیت های اجتماعی این کودکان متناسب با هم سن و سالان آنان نیست و درک مناسبی از رفتارهای غیرکلامی ندارند. رفتارهای غیرکلامی به دسته ای از رفتارها گفته می شود که به وسیله ی آن ها انتقال پیام، بیش تر از طریق نگاه کردن، حالت های صورت، حرکات دست و پا، و شکل دادن به بدن صورت می پذیرد، یعنی فرد بتواند منظور خود را با تغییر دادن نوع نگاه یا حالت چهره و حرکات بدن به طرف مقابل بفهماند یا منظور دیگران را به همین ترتیب متوجه شود، بدون این که از کلام استفاده کند یا این که نگاه، حالت چهره، و حرکات بدن خود را متناسب با کلام گفته یا شنیده شده تغییر دهد.
این کودکان معمولاً:

● تماس چشمی کمی دارند.
● مفهوم و منظور حالت های صورت دیگران را متوجه نمی شوند و به حرکت هایی که معنای اجتماعی دارند مثل: دست تکان دادن (بای بای کردن) و اشاره کردن پاسخ نمی دهند.
● نمی توانند با هم سن و سالان خود ارتباط برقرار کنند.
● نسبت به سایرین بی تفاوت هستند و تنهایی را ترجیح می دهند.
● اطرافیان را به عنوان ابزاری برای رسیدن به خواسته ها به کار می برند، یعنی دست طرف مقابل را به سمت وسیله ای که می خواهند به آن برسند، هدایت می کنند.
● مهارت های بازی یا شروع آن را ندارند.

کودکان مبتلا به طیف اوتیسم معمولاً در دوران شیرخوارگی نمی توانند مثل سایرین «دالی موشه» بازی کنند. وقتی مادر یا مراقب در رفت و آمد است، نمی توانند با حرکت چشم او را دنبال کنند. بسیاری از آنان وقتی بزرگ تر می شوند نسبت به غریبه ها اضطرابی نشان نمی دهند و از دور شدن مادر یا مراقب اصلی نیز احساس نارضایتی نمی کنند. آنان ممکن است نسبت به سایرین علاقه ی بیش از حد یا کم تر از حد معمول نشان دهند، به صورتی که رفتارهایی مبنی بر وابستگی شدید یا بی تفاوتی نسبت به اطرافیان از آن ها سربزند.

۲ـ ارتباط کلامی

کودک مبتلا به طیف اوتیسم در کمیت و کیفیت گفتار مشکل دارد. به عبارت دیگر، گفتار این کودکان نه تنها معمولاً با تاخیر همراه است بلکه چگونگی کاربرد کلمات و جملات آن ها نیز نامناسب و غیرطبیعی است. اختلالات کلامی در کودکان مبتلا به طیف اوتیسم می توانند شامل موارد زیر باشند:

● تکرار طوطی وار کلمات یا عبارات دیگران (مثلاً وقتی کودک از شما تقاضایی دارد، می گوید «چه می خواهی؟»)
● آهنگ یک نواخت گفتار، بدون تغییر در زیر و بمی یا بلندی و کوتاهی اصوات و کلمات.
● فقدان بازی های خیالی و خودبه خودی.
● استفاده ی نادرست از ضمایر (مثلاً به جای این که بگوید «من آب می خواهم» می گوید «تو آب می خوای؟»)
● مغایرت بین زبان درکی و بیانی (کودک طبیعی بیش تر از آن چه می گوید، درک می کند ولی این کودکان ممکن است بدون این که درکی از گفتار داشته باشند، واژه ها را به صورت تقلیدی یا از روی حافظه به کار برند).
● اشکال در درک مفاهیم انتزاعی مثل خطر، عدالت و...

تقریباً ۴۰% این کودکان نمی توانند صحبت کنند و قادر نیستند از حرکات یا حالت های صورت برای برقراری ارتباط استفاده کنند. آن دسته ای هم که صحبت می کنند، از مهارت های گفتاری به طور مناسب بهره نمی گیرند.
کودک مبتلا به طیف اوتیسم، ممکن است در زمان شیرخوارگی کاملاً ساکت باشد یا آواسازی و گریه ی مناسبی نداشته باشد. او ممکن است نتواند از طریق آواسازی یا حرکات، با دیگران ارتباط برقرار کند و در تقلید صداها یا واژه ها، ناتوان باشد.
وقتی کودک بزرگ تر می شود ممکن است لغت هایی را که قبلاً به کار می برده است فراموش کند. بسیاری از والدین شکایت می کنند که کودک شان تا ۵ /۲-۲ سالگی کلمات و جملات زیادی به کار می برده اما پس از این زمان به تدریج یا به شکل ناگهانی توانایی های کلامی خود را از دست داده است.

۳ـ فعالیت ها و علایق

کودکان مبتلا به طیف اوتیسم معمولاً:

● الگوهای حرکتی تکراری و کلیشه ای مثل: دست زدن، توجه کردن به دست، خیره شدن، تکان دادن بدن، شکلک درآوردن، ضربه زدن، صدا درآوردن از خود (آواسازی) و... دارند.
● در برابر تغییر، واکنش شدید نشان می دهند و تمایل زیادی به یک سان ماندن محیط دارند.
● با اسباب بازی ها به شیوه ای مناسب بازی نمی کنند و تنها به بخشی از اسباب بازی توجه نشان می دهند (مثلاً فقط به چرخ های ماشین).
● حواس پنج گانه در این کودکان، ممکن است دست خوش تغییراتی بشود و این حس ها کندتر یا قوی تر از حد معمول عمل کنند. به عنوان مثال وقتی حس شنوایی بیش از حد قوی باشد، ممکن است این کودکان نتوانند صداهای زمینه ای را حذف کنند یا در برابر صداهای محیطی، وحشت زده از جا بپرند؛ مثلاً: با شنیدن صدای هواکش، جاروبرقی یا صدای پارس یک سگ یا بوق ماشین، دچار بی قراری شوند یا قشقرق به پا کنند. وقتی این حس کند است، ممکن است کودک به نظر ناشنوا برسد. قوی تر یا ضعیف تر بودن این حواس، می تواند منجر به بروز رفتارهایی متفاوت با رفتارهای طبیعی بشود. به عنوان مثال: کودک از خوردن غذا با طعم های مختلف خودداری می کند یا به انواع نورها خیره می شود. رفتارهایی مثل: ردیف کردن اسباب بازی ها و شکل ها، منظم کردن بیش از حد اشیا، چیدن الگوها، اعداد و حروف، از این قبیل رفتارها است. وقتی کودک بزرگ تر می شود ممکن است به جای بازی کردن با اسباب بازی ها، با تحریک قسمت های مختلفی از بدن خود، خود را سرگرم کند و از احساس ایجاد شده لذت ببرد.

کودکان مبتلا به طیف اوتیسم از جهات زیادی به یک دیگر شبیه هستند. آن ها در بعضی حوزه های رشدی ضعف نشان می دهند ولی در برخی دیگر پیشرفت زیادی دارند. اما هر کودک متفاوت و منحصر به فرد است و این خرده مهارت ها در همه ی این کودکان یک سان نیست. هرچند وجود تک تک این علایم برای تشخیص اوتیستیک بودن یک کودک کافی نیست، اما هرکدام از آن ها می تواند بخشی از این اختلال باشد و اگر این خصوصیات به اندازه ی کافی وجود داشته باشد، برای کودک تشخیص اوتیسم مطرح می گردد.

مهارت های ارتباطی

به آن دسته از مهارت ها گفته می شود که از طریق آن ها، پیامی از گوینده به شنونده منتقل می شود. مثلاً وقتی شما یک تابلوی راهنمایی و رانندگی را می بینید به شما پیامی منتقل می شود یا حتی نوع نگاه طرف مقابل می تواند مفهومی را به شما برساند. این مهارت های ارتباطی از همان اولین روزهای تولد، شروع به رشد می کند. وقتی کودک گرسنه می شود گریه می کند. این گریه، ابزاری است برای انتقال پیام «من گرسنه ام». مادر این پیام را دریافت و نیاز کودک را برطرف می کند. به این ترتیب کودک یاد می گیرد که با علایم مختلف خواسته اش را به دیگران بفهماند. مثلاً، کودک با خنده به شما نشان می دهد که از کار شما خوشش آمده و ابراز تمایل می کند تا کار خود را ادامه دهید، یا حتی تغییر حالت صورت شما را متوجه می شود و به آن عکس العمل نشان می دهد. وقتی با ناراحتی نگاهش می کنید او این ناراحتی را درک می کند و به آن پاسخ می دهد (گریه می کند، قهر می کند و...).
راه های متفاوتی برای انتقال پیام وجود دارد که در زیر به برخی از آن ها اشاره می کنیم.
حرکاتی مانند:



● دست درازکردن (دستش را به طرف شما دراز می کند تا اسباب بازی را که پشت خود پنهان کرده اید، بگیرد).
● لمس کردن (برای عذرخواهی از شما، صورت تان را لمس می کند).
● اشاره کردن (انگشت خود را به سمت شیء مورد نیاز نشانه می رود).
● هل دادن (شما را به سمت در هل می دهد، یعنی از اتاق من برو بیرون).
● دست تکان دادن (به علامت خداحافظی، دست را تکان می دهد).
● خندیدن (برای نشان دادن تمایلش به ادامه ی کار، می خندد).
● سر تکان دادن (به علامت تایید و جواب مثبت، سر را تکان می دهد).
● آواسازی (منظور صداهایی هستند که کودک آن ها را تولید می کند مثل «دَ دَ دَ...» «هَ هَ هَ...» ولی کلمه نیستند).
● گریه کردن، داد زدن (برای ابراز مخالفت، گریه می کند یا داد می زند).
● غرغرکردن و صداسازی (برای نشان دادن خستگی اش، غر می زند).
● تولید صداها و حرف های متفاوت (مثلاً برای نشان دادن عصبانیت می گوید «اَه...»، یا به جای واژه ی «بده» می گوید «بِ»)
زبان بدن.
● گرفتن دست یک شخص و بردن او به جایی (مثلاً برای نشان دادن چیزی خوشایند یا درخواست کردن).
● دور شدن یا نزدیک شدن نسبت به یک شخص (تغییر فاصله) (مثلاً نزدیک شدن برای ایجاد حس امنیت یا دور شدن برای نشان دادن تنفر یا خشم).
● حالت های صورت (مثل اخم کردن، ابرو بالا انداختن برای مخالفت).
● تماس چشمی (به چشم طرف مقابل نگاه کردن، برای فهم بهتر کلام و منظور او).
● استفاده از ابزاری که بتواند معنی را منتقل کند (مثلاً در را نشان می دهد تا به شما بگوید می خواهد بیرون برود).
● دادن یا نشان دادن شیء (لیوان را به شما نشان می دهد یا به دست شما می دهد، تا بگوید «تشنه است»).
● استفاده از عکس (عکس پارک را نشان می دهد تا بگوید «من را پارک ببرید»).
● استفاده از شیء (شلوارش را برای شما می آورد تا بگوید «من را بیرون ببرید»).
● استفاده از کارت های نوشته شده (کارتی را که روی آن واژه ی «شکلات» نوشته شده به شما نشان می دهد تا بگوید «من شکلات می خواهم»).



رفتارهایی که کم تر شرح داده می شود مانند:

● هل دادن به یک طرف.
● گازگرفتن.
● لگد زدن.
● نیشگون گرفتن.
● پرت کردن.
● چنگ انداختن.
● اوقات تلخی کردن.
● خودآزاری کردن.

نظرات کاربران درباره کتاب نکته‌های آموزشی برای والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم

چرا با اینکه کتاب را خریداری کردم اما برایم کتاب را باز و قابل خواندن نمی کند.
در 1 سال پیش توسط inb...esm