فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب خانه‌ی اشباح
داستان‌های اشباح از نویسندگان جهان

نسخه الکترونیک کتاب خانه‌ی اشباح به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب خانه‌ی اشباح

وقتی که برای کامل کردن آشنایی طولانی‌مان، من پیشنهاد دوباره‌ی او را درباره‌ی ازدواجمان پذیرفتم که او به‌طور شوخی‌آمیزی مطرح کرد، می‌دانستم که انتظارِ داشتن عکسی از او بی‌نتیجه است و به همین دلیل من هم از دادن عکس خودم به او خودداری کرده ‌بودم. به هر حال، سرانجام عکس او را با کیفیت عالی به دست آوردم و سر بخاری گذاشتم، جایی که هر وقت دوستم آمد تا به من تبریک بگوید، بتواند از نزدیک آن را ببیند. او در این باره فکر می‌کرد که دوستم را دعوت کرده‌ام تا او را تعقیب کند. او خودسری‌اش را کنار گذاشته ‌بود ـ یعنی دوستم هم خودسری‌اش را کنار می‌گذاشت؟ او هم باید به من به خاطر نامزدی‌ام هدیه‌ای می‌داد ـ یعنی او به من هدیه‌ای نمی‌داد؟ او خندید و سرش را تکان داد؛ آن را طوری تکان داد که حرکتش به نظر می‌رسید خیلی تندتر از نسیمی بود که گل را تکان می‌دهد. آن قطعه‌ی مکمل عکس شوهر آینده‌ی من، همان عکس زن آینده‌ی او بود که آن زن جای او را گرفته‌ بود ـ و می‌توانست از آن جدا شود به همان کمی که می‌توانست آن را شرح دهد. او تعصب داشت و قول داده ‌بود بی‌آن‌که عکسی بگیرد، زندگی کند و تا وقت مرگ هم حاضر نبود عکسی بگیرد. اکنون، او هم در آن حال تنها بود: و این چیزی بود که او دوست داشت ...

ادامه...

  • ناشر: نشر قطره
  • تاریخ نشر:
  • زبان: فارسی
  • حجم فایل: 1.76 مگابایت
  • تعداد صفحات: ۳۷۶صفحه
  • شابک:

چند صفحه از کتاب خانه‌ی اشباح



خانه ی اشباح

(داستان های اشباح از نویسندگان جهان)

تامس بورک - اچ. جی. ولز -  سامرست موآم 

مترجم: منصوره شریف زاده





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است



این کتاب ترجمه ای است از:

A Haunted House

English Ghost Stories

English Short Stories 1888-1937

سامرست موآم

ویلیام سامرست موآم (somerset Maugham  (۱۸۷۴-۱۹۶۵.
موآم یکی از نویسندگان مشهور انگلیسی است. او ابتدا به تحصیل طب پرداخت و پزشک شد اما به نویسندگی روی آورد. مدتی بعد، در پاریس به تئاتر گرایش پیدا کرد و با نمایش نامه ی «خانم فردریک» (۱۹۰۷) به موفقیت دست یافت و به شهرت رسید.
او رمان های بسیار نوشته است که اغلب آن ها به فیلم درآمده اند. از رمان های مشهور او «اسارت انسان» (۱۹۱۵)، «لبه ی تیغ» (۱۹۴۴) و «حاصل عمر» (۱۹۳۸) را می توان نام برد.
موآم علاوه بر نوشتن داستان و نمایش نامه، در چارچوب نثری بسیار ساده و بیانی پر طنز، دقایق و نکات هنری «رمان» و «داستان کوتاه» را مورد بحث قرار داده و نقد و بررسی کرده است.

سوداگر بزرگ

هیچ کس بهتر از او نمی دانست که مرد مهمی بود. در اصل، مرد شماره ی یک مهم ترین شعبه ی بزرگ ترین تجارتخانه ی انگلیس در چین بود. او در کار تجاری اش مهارت بسیاری کسب کرده بود و وقتی به عقب نگاه می کرد، به کارمند تازه کاری که سی سال پیش به چین آمده بود، با رضایت لبخند می زد. زمانی را به یاد می آورد که خانه ی کوچکش را ترک کرده بود. خانه ی قرمز کوچکی در کنار یک ردیف طولانی از خانه های قرمز کوچک در «بارنز» که در حومه ی شهر بود و به شخصیتش لطمه می زد و او را به دیوانگی می کشاند. آن را با عمارت سنگی مجلل اش مقایسه کرد. عمارتی با ایوان و اتاق های بزرگ که در عین حال، دفتر کمپانی اش هم بود. با رضایت لبخند می زد. سپس، به سال های پیش تر فکر کرد. به شامش فکر کرد و چای جوشیده ای که وقتی از مدرسه (او در مدرسه ی سنت پاول درس می خواند.) به خانه برمی گشت با پدر و مادر و دو خواهرش می نوشید. و همین طور، به آن تکه گوشت سرد و مقدار زیادی نان و کره و شیر زیاد در چایش... هر کسی به فکر خودش بود. بعد، او به مکانی فکر کرد که حالا شامش را می خورد. همیشه لباس پوشیده و مرتب بود و چه تنها بود و چه نبود، سه پیشخدمت کنار میزش می ایستادند. پیشخدمت شماره ی یک به خوبی می دانست که چه غذاهایی را دوست دارد و خودش را با توضیح اضافه به دردسر نمی انداخت. همیشه برای شام، سوپ و ماهی، خوراک پس از ماهی، کباب، شیرینی و یا دسری خوش نمک سرو می شد، طوری که اگر حتی در آخرین لحظات هم تصمیم می گرفت کسی را دعوت کند، می توانست. او غذایش را دوست داشت و نمی فهمید که چرا هنگام تنهایی، غذایش کم تر از مواقعی که مهمان داشت، خوب بود.
در واقع از وطنش خیلی دور شده بود و به همین دلیل هم حالا دیگر نمی خواست برگردد. ده سال می شد که به انگلستان برنگشته بود و وقتی مطمئن شد که می تواند دوستان قدیمی اش را در ساحل چین ملاقات کند، ژاپن یا ونکوور را ترک کرد. او در وطنش کسی را نداشت. خواهرانش در محل سکونتشان ازدواج کرده بودند. شوهرانشان کارمند بودند و پسرانشان هم کارمند بودند. هیچ رابطه ای هم میانشان نبود. آن ها حوصله اش را سر می بردند. او با فرستادن قواره ای پارچه ی ابریشمی با گلدوزی ظریف و یا جعبه ای چای در هر کریسمس، رابطه اش را با خویشاوندانش حفظ می کرد. آدم خسیسی نبود و تا زمانی که مادرش زنده بود، مقرری اش را می فرستاد. اما وقتی به سن بازنشستگی رسید، هیچ قصدی برای برگشتن به انگلستان نداشت. البته، مردان زیادی را دیده بود که این کار را انجام می دادند، اما به نظرش اشتباه بود. او در نظر داشت که خانه ای نزدیک میدان اسب دوانی شانگهای بگیرد، تا با بریج بازی و بازی گلف و یا اسب های مسابقه اش باقی عمرش را در راحتی به سر برد، ولی سال های خوش بسیاری مانده بود تا به دوران بازنشستگی اش فکر کند. در پنج یا شش سال بعد، هیجینز به خانه اش می رفت و سرپرستی اداره ی مرکزی در شانگهای را به عهده می گرفت. در ضمن، از جایی که بود رضایت زیادی داشت و می توانست پول فراوانی جمع کند ـ کاری که در شانگهای میسر نبود ـ و از معاملاتی که انجام می داد، روزگار خوشی داشته باشد. این مکان امتیاز دیگری هم بر شانگهای داشت. او برجسته ترین آدم جامعه اش بود و هر چه می گفت، انجام می شد. حتی کنسول مراقب بود که طرف او را بگیرد.
یک بار که هر دو رو در رو قرار گرفتند، این کنسول بود که شکست خورد. به محض این که سوداگر بزرگ خطر را حس می کرد، نیشش را جنگجویانه فرو می برد.
اما لبخند زد، چون حسابی خوش خلق شده بود. او قدم زنان از ناهار عالی در هُنگ کنگ و بانک شانگهای به دفتر کارش برمی گشت. آن ها آدم را خیلی خوب تحویل می گرفتند. غذا درجه ی یک بود و لیکور زیادی سرو می شد. اول با یک جفت کوکتل شروع کرده بود. بعد، یک خوراک خوش نمک عالی خورده بود و با دو لیوان پورت و مقداری براندی کهنه تمامش کرده بود. احساس خوبی داشت و وقتی آن جا را ترک کرد، کاری را انجام داد که از او بعید بود: پیاده به راه افتاد. باربرهایی که تخت روانش را حمل می کردند، چند قدم عقب تر می آمدند تا هر وقت خسته شد، روی آن بنشیند، ولی او از پیاده روی لذت می برد. این روزها، به اندازه ی کافی ورزش نکرده بود و برای حمل خیلی سنگین به نظر می رسید. ورزش کردن هم برایش مشکل بود، ولی می توانست خرسواری کند. همین که در آن هوای عطرآگین به گردش پرداخت، به مسابقات بهاری فکر کرد. دو تا پادوی تازه وارد داشت که بهشان امیدوار بود و یکی از بچه هایی که در دفترش بود، سوارکار خوبی شده بود. (باید مراقب بود تا قُرش نزنند، هیجینز پیر پول هنگفتی برای به دست آوردنش در شانگهای داده بود.) و فکر کرد اقلاً در دو یا سه مسابقه برنده می شد. به خودش دلخوشی داد که بهترین اصطبل را در شهر دارد. سینه اش را مثل کبوتر جلو داد. روز قشنگی بود و برای زنده ماندن هم روز خوبی بود.
وقتی به گورستان رسید، توقف کرد. گورستان تمیز و مرتب، نشانه ی آشکار تمول جامعه ی آن جا بود. هیچ وقت از گورستان نمی گذشت، بدون این که با غرور نیم نگاهی به آن جا نیندازد. از این که مردی انگلیسی بود به خودش می بالید. آخر گورستان در زمان انتخابش در جای بی ارزشی واقع شده بود اما وقتی جمعیت شهر رو به افزایش گذاشت، زمین های آن قیمت زیادی پیدا کرد. به او پیشنهاد کرده بودند که گورها را به نقطه ی دیگری انتقال دهد و زمین هایش را ساختمان سازی کند اما افکار عمومی مخالف این طرح بود. سوداگر بزرگ از این فکر که مردگان آن ها در بخش ارزشمند جزیره دفن شده بودند، احساس رضایت می کرد. تُف بر پول! وقتی نوبت به «چیزهای با اهمیت» (این عبارتِ محبوب سوداگر بزرگ بود.) می رسد، خوب، آدم به یاد می آورد که پول همه چیز نیست.
وحالا، فکر می کرد که گشتی آن جا بزند. به گورها نگاه کرد. تمیز بودند و علف های هرز میانشان را کنده بودند و منظره ی خوشی داشتند. همان طور که قدم می زد، اسامی روی گورها را می خواند. در جایی، سه گور کنار هم دید. کاپیتان، همسر اول و همسر دوم روسی اش، ماری باکستر که همه در توفان ۱۹۰۸ کشته شده بودند. آن حادثه را به خوبی به خاطر می آورد. گروه کوچکی از دو مُبَلّغ مذهبی با زن ها و بچه هایشان، که در طوفان باکسر قتل عام شدند. چه اتفاق تکان دهنده ای بود! نه این که او به مبلغان مذهبی علاقه داشت، بلکه هیچ کس نمی توانست این قتل عام لعنتی در چین را فراموش کند. سپس او به اسمی رسید که برایش آشنا بود. جوانک خوب، ادواردمالاک، که نتوانست در مقابل لیکوری که به او خوراند، مقاومت کند. آن قدر نوشید تا مرد، شیطان بدبخت در بیست و پنج سالگی مرد. سوداگر بزرگ تعداد زیادی صلیب تمیز با نام مردانی روی آن ها دید که همگی در بیست و پنج، بیست و شش و بیست و هفت سالگی مرده بودند. همیشه همان داستان بود: آن ها به چین آمده بودند. هیچ وقت این همه پول ندیده بودند. آن ها دوستان خوبی بودند و می خواستند با دیگران بنوشند اما ظرفیتش را نداشتند. پس کارشان به آن جا کشیده بود. آدم باید سر قوی و بنیه ی خوبی داشته باشد تا بتواند در ساحل چین بی وقفه بنوشد. البته، خیلی ناراحت کننده بود اما وقتی سوداگر بزرگ فکر کرد که چه قدر از آن دوستان جوان را مست کرده و روانه ی گور کرده بود، به سختی توانست لبخند نزند. و آن جا مرگی بود که برایش سودمند بود. دوستی در تجارتخانه ی خودش، بالاتر از او و همین طور جوانکی باهوش: حالا اگر هنوز هم آن دوست زنده بود، امکان نداشت او سوداگر بزرگی شود. سرنوشت واقعاً قابل پیش بینی نبود. آه، به گور خانم ترنر کوچک رسید. ویولت ترنر. او موجود کوچک زیبایی بود. با هم سر و سری داشتند و مرگش او را به سختی خرد کرد. به تاریخ تولدش روی سنگ گور نگاه کرد. اگر حالا زنده بود، هنوز جوانی خام بود. و همان طور که به آن مرده ها فکر می کرد، احساس رضایت داشت. او همه شان را به زمین زده بود و حالا آن ها همگی مرده بودند و او زنده بود و به پیغمبر سوگند که بازی را برده بود. چشمانش تمام آن گورهای پرجمعیت را در یک تصویر جمع کرد و به همگی شان لبخند استهزاءآمیزی زد. کم مانده بود دست هایش را هم به هم بمالد.
غرغر کرد: «هیچ کس اصلاً فکر نمی کند احمق باشم.»
از تحقیر آن مرده های خفته در گور خوش خلقی اش را به دست آورد. بعد، همان طور که جلو می رفت، ناگهان به دو گورکن برخورد که گوری را می کندند. تعجب کرد. چون نشنیده بود کسی از آن جماعت مرده باشد.
با صدای بلند داد زد: «آن گور مال کیست؟»
گورکن ها حتی نگاهی به او نینداختند. آن ها سرگرم کار خود بودند. در گور ایستاده بودند و آن را گود می کردند و کلوخ های درشت را بیرون می انداختند. گرچه مدت زیادی بود در چین اقامت داشت اما زبان چینی را یاد نگرفته بود و تا آن روز هم ضرورتی ندیده بود تا آن زبان لعنتی را یاد بگیرد. از گورکن ها به زبان انگلیسی پرسید که آن گور را برای چه کسی می کنند. آن ها نفهمیدند و جوابش را به زبان چینی دادند و او هم به خاطر نفهمی شان فحششان داد. البته می دانست که بچه ی خانم بوروم کسالت دارد و بعید نبود مرده باشد اما اگر مرده بود، حتماً خبردار می شد. به علاوه، آن گور را برای بچه نمی کندند. گور یک مرد بود. آن هم مردی درشت هیکل. به نظرش گور غریبی آمد. فکر کرد کاش به آن گورستان پا نگذاشته بود. با عجله خارج شد و روی تخت روانش نشست. خوش خلقی اش رفته بود و صورتش تو هم بود. لحظه ای که به دفترش برگشت، خدمتکار شماره ی دو را صدا زد: «می گویم پیترز، کی مرده، می دانی؟»
اما پیترز چیزی نمی دانست. سوداگر بزرگ تعجب کرد. یکی از دفتردارهای محلی اش را صدا زد و به گورستان فرستاد تا از گورکن ها بپرسد. بعد به امضا کردن نامه هایش پرداخت. دفتردار برگشت و گفت که گورکن ها رفته اند و کسی نیست تا از او سوال کند. سوداگر بزرگ بی دلیل احساس بدی داشت. او دوست نداشت اتفاقی بیفتد که از آن بی خبر باشد. پسر خودش حتماً خبر داشت. پسرش همیشه از همه چیز خبر داشت . به دنبالش فرستاد اما پسرش از هیچ مرگی در میان آن جماعت خبر نداشت.
سوداگر بزرگ به تندی گفت: «می دانستم کسی نمرده اما پس آن گور مال کیست؟»
بعد، از پسرش خواست که پیش متصدی گورستان برود و از او بپرسد در صورتی که کسی نمرده، پس چرا آن ها دارند گوری را می کنند.
و همین که پسرش خواست اتاق را ترک کند، گفت: «بگذار قبل از رفتن تو، من کمی ویسکی و سودا بنوشم.»
نمی فهمید چرا دیدن آن گور منقلبش کرده بود اما سعی می کرد علتش را در ذهنش جست وجو کند. بعد از این که ویسکی اش را نوشید، حالش کمی بهتر شد و کارش را تمام کرد. بعد به طبقه ی بالا رفت و ورقه های منگنه شده را مرور کرد. چند دقیقه بعد، به کلوپ رفت و قبل از شام یکی دوبار بریج بازی کرد. بازی باعث شد که فکرش آرامش پیدا کند و بتواند آن چه را که پسرش می گوید، بشنود. پس منتظر آمدنش شد. کمی بعد، پسرش آمد و متصدی گورستان را هم با خودش آورد.
«برای چی آن گور را می کنید؟» مستقیم به متصدی نگاه کرد: «هیچ کس نمرده؟»
مرد گفت: «من هیچ قبری نکنده ام.»
«چه می گویی؟ امروز بعدازظهر، دوتا گور کن داشتند گوری را می کندند.» دو مرد چینی به یک دیگر نگاه کردند. بعد، پسرش گفت که آن ها با هم به گورستان رفته اند، اما هیچ گور تازه ای ندیده اند.
سوداگر بزرگ فقط سعی کرد حرفی نزند، درحالی که این کلمات نوک زبانش بود: «مرده شور برده ها! خودم آن را دیدم.» اما حرفی نزد. فقط وقتی آن ها ساکت شدند، خیلی سرخ شد. آن دو مرد چینی به او زل زده بودند، برای یک لحظه نفسش گرفت.
بریده بریده گفت: «خیلی خوب، بروید.»
اما به محض این که آن ها رفتند، دوباره پسرش را صدا زد و وقتی او آمد، با عصبانیت گفت که برایش ویسکی ببرد. بعد، عرق صورتش را با دستمال گرفت. وقتی لیوان را به لب هایش نزدیک می کرد، دستانش می لرزید. آن ها هرچه می خواستند بگویند، اما او گوری را دیده بود. عجب! هنوز صدای خفه ی افتادن کلوخ هایی را که گورکن ها از گور بیرون می انداختند، می شنید. معنی آن چه بود؟ می توانست صدای ضربان قلبش را بشنود. به طور غریبی احساس بیماری می کرد. فکرش را جمع کرد. تمامش مهمل بود. اگر گوری آن جا نبود، پس باید دچار وهم و خیال شده باشد. بهترین کاری که می توانست انجام بدهد، رفتن به کلوپ بود. چون اگر پیش دکتر می رفت، دکتر از او می خواست که معاینه اش کند.
در کلوپ همه مثل همیشه بودند. نمی دانست چرا باید جور دیگری باشند. این باعث دلخوشی اش می شد. این مردان، سال های سال کنار یک دیگر با نظم و ترتیب زندگی کرده بودند. و او با بعضی از حالت های روحی آن ها کمی آشنا بود... یکی از آن ها وقتی بریج بازی می کرد یک بند حرف می زد. دیگری دوست داشت آبجواش را با نی بخورد... و این کارهایی که اغلب او را خشمگین می کرد، حالا باعث آرامش اش می شد. بد بازی می کرد و کسی هم که با او بازی می کرد خرده گیر بود و سوداگر بزرگ عصبانی شد. فکر کرد آن مردان جور غریبی نگاهش می کنند و متعجب بود که برای چه باید این طوری نگاهش کنند.
ناگهان حس کرد که بیش تر از آن نمی تواند آن جا بماند. به محض این که آن جا را ترک کرد، دکتر را دید که در اتاق مطالعه داشت مجله ی تایمز را مطالعه می کرد. اما نتوانست خودش را قانع کند تا با دکتر حرف بزند. می خواست خودش بفهمد که آن گور واقعاً وجود داشته یا نه. پس روی تخت روانش نشست. و به باربرهایش دستور داد تا او را به گورستان ببرند. آدم که دوبار دچار وهم و خیال نمی شود، می شود؟ به علاوه، می توانست متصدی گورستان را با خودش ببرد. اگر گور آن جا نبود که هیچ، ولی اگر بود، چنان کتک جانانه ای به او بزند که تا آن روز نخورده باشد. اما متصدی نبود. رفته بود و کلیدها را با خودش برده بود. وقتی سوداگر بزرگ فهمید که نمی تواند وارد گورستان شود، ناگهان خشکش زد. بعد، به سوی تخت روانش برگشت و به باربرها گفت تا او را به خانه ببرند. او تا قبل از شام نیم ساعت دراز کشید. خسته بود. همه اش به خاطر خستگی بود. شنیده بود که وقتی آدم ها خسته هستند دچار وهم و خیال می شوند.
وقتی پسرش آمد تا لباسش را برای شام عوض کند، به سختی بلند شد. آن شب تمایلی به لباس پوشیدن نداشت اما مقاومتی نکرد. این عادتش شده بود. بیست سال هر شب لباسش را عوض کرده بود و خیال نداشت این قانون را زیر پا بگذارد، ولی یک بطری شامپانی با شامش سفارش داد و همین باعث شد که بیش تر احساس آرامش کند. بعد از آن، به پسر گفت که برایش براندی بیاورد. وقتی دو لیوان نوشید، حالش بهتر شد و وهم و خیال از سرش پرید! به اتاق بیلیارد رفت و چند دور بازی کرد. به چشمش اطمینان داشت، پس چه اش شده بود. همین که وارد رختخواب شد، فوراً به خواب عمیقی فرو رفت.
اما ناگهان از خواب پرید. خواب آن گور را دیده بود و آن گورکن ها را که سر فرصت گور را می کندند. مطمئن بود آن ها را دیده است. این که بگوییم آن ها وهم و خیال بودند، چرند بود، چون آن ها را با چشمان خودش دیده بود. بعد صدای تلق تلق پای مرد شب پا را شنید که سر نوبتش حاضر می شد. این صدا سکوت شب را چنان به سختی شکست که او را وا داشت تا با تمام وجود از جا بپرد. و بعد ترس احاطه اش کرد. از سروصدای خیابان های پیچاپیچ آن شهر چینی، احساس وحشت کرد، انگار چیزی شوم و ترسناک در سقف های مخروطی معابد با آن حالت های عذاب آور و بدشکل وجود داشت. از آن بوهایی که بینی اش را می آزرد، نفرت داشت. و همین طور آن مردم. آن گورکن های آبی پوش بی شمار و آن گدایان ژنده پوش، و تاجران و دادرسانی با موهای مرتب و براق، لبخندزنان و مرموز در لباس های سیاه و بلند، انگار او را با تهدیدهاشان تحت فشار قرار می دادند. از کشور چین متنفر بود. اصلاً برای چه به این جا آمده بود؟ حالا دستپاچه شده بود. باید از آن جا می رفت. نباید یک سال دیگر می ماند، نه حتی یک ماه دیگر. چرا باید غم شانگهای را می خورد؟
«اوه، خدای من» فریاد زد: «یعنی می شود سلامت به انگلستان برگردم؟»

نظرات کاربران
درباره کتاب خانه‌ی اشباح