فیدیبو نماینده قانونی شمس الضحی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب بار بگشایید؛ این‌جا کربلاست

نسخه الکترونیک کتاب بار بگشایید؛ این‌جا کربلاست به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب بار بگشایید؛ این‌جا کربلاست

«به‌راستی‌که خدای عزّوجلّ عقل را از نور مخزون مکنونی در سابق علم خودش آفرید... بعد از آن، خداوند به عقل فرمود: به عزّت و جلال خودم قسم، خلقی را بهتر و خوب‌تر از تو خلق نکرده‌ام و نه از برای من اطاعت‌کننده‌تر از تو و بلندقدر و شریف‌تر و عزیزتر از تو...»
به همین دلیل است شرافت بنده‌ی عاقل مختار در بین مخلوقات و شرافت انبیا و اولیا صلوات‌الله‌علیهم‌أجمعین در بین بندگان و شرافت اهل بیت عصمت و طهارت در بین برگزیدگان و شرافت رسول اکرم و امیرالمؤمنین و زهرای مرضیهصلوات‌الله ‌علیهم‌وآلهم در بین اهل‌بیت عصمت و طهارت و شرافت رسول اکرم صلَّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم در بین همگان.

ادامه...
  • ناشر شمس الضحی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.56 مگابایت
  • تعداد صفحات ۶۷ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب بار بگشایید؛ این‌جا کربلاست

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

اعوذُ بِاللّهِ ِ القَوی مِنَ الشَّیطانِ الغَوی
و اعوذُ بِمُحمَّدٍ الرَّضی مِن شَرِّ ما قُدِّرَ و قُضی
و اعوذُ بِالٰهِ النّاسِ مِن شَرِّ الجِنَّهِ و النّاسِ اجمَعین(۱)

سپس امام حسین علیه السَّلام رو به اصحاب خود کردند و فرمودند:

«النّاسُ عَبیدُ الدُّنیا و الدّینُ لَعِقٌ عَلیٰ الْسِنَتِهِمْ یحُوطُونَهُ ما دَرَّتْ مَعایشُهُمْ؛ فَاذا مُحِّصُوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیانُونَ.»

«مردم بندگان دنیایند و شیرینی دین را تنها بر زبان خود دارند؛ تا زندگی هایشان پُربار است بر محور دین گرد آیند. پس چون با بلاها آزموده و آزرده شوند، دین داران کم شوند.»
سپس سوال فرمودند:

«اهٰذِهِ کرْبَلاءُ؟»

«آیا این جا کربلاست؟»
گفتند: آری، ای فرزند رسول خدا.
فرمودند:

«هذا مَوْضِعُ کرْبٍ وَ بَلاءٍ، هاهُنا مُناخُ رِکابِنا و مَحَطُّ رِحالِنا و مَقْتَلُ رِجالِنا و مَسْفَک دِمائِنا.»

«این زمین، جایگاه اندوه و بلاست؛ همین جا خوابگاه شتران ما و محلّ خیام ما و جای ریختن خون های ماست.»(۲)

«بار بگشایید؛ این جا کربلاست»

بِسم اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیم

در خلقت خدای متعال، اوّلین اتّفاق و مهم ترین اتّفاق که عظیم ترین اتّفاق نیز هست، تجلّی خدای متعال در خلقتش و برای خلقتش می باشد.
امیرالمومنین صلوات الله علیه فرمودند:

«الْحَمْدُ لِلّٰهِ الْمُتَجَلِّی لِخَلْقِهِ بِخَلْقِهِ...»(۳)

«حمد خدای را که با خلق خود برای خلقش خود را نمایانده است.»
تعریف خدای متعال، خود را برای آفریدگانش.
زراره گوید: از امام باقر علیه السلام در مورد کلام خدای عزّوجل (حُنَفاءَ لِلّٰهِ غَیرَ مُشْرِکینَ بِهِ)و نیز درباره ی حنیفیّت سوال کردم. آن حضرت فرمودند:

«هِی الْفِطْرَهُ الَّتِی فَطَرَ اللهُ النَّاسَ عَلَیها لا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللهِ.» وَ قَالَ: «فَطَرَهُمُ اللهُ عَلَی الْمَعْرِفَهِ...»(۴)

«آن همان خلقتی است که خدای متعال مردم را بر همان اساس خلق فرموده و در خلق خدا تبدیلی نیست.» و فرمودند: «خدای متعال آنان را بر معرفت خلق فرموده است.»
زراره گوید: از امام صادق علیه السّلام در مورد کلام خدا (وَ اذْ اخَذَ رَبُّک مِنْ بَنی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیتَهُمْ وَ اشْهَدَهُمْ عَلیٰ انْفُسِهِمْ الَسْتُ بِرَبِّکمْ قالُوا بَلیٰ)، سوال کردم، آن حضرت فرمودند:

«ثَبَتَتِ الْمَعْرِفَهُ فی قُلُوبِهِمْ وَ نَسُوا الْمَوْقِفَ سَیذْکرُونَهُ یوْماً ما و لَوْلا ذٰلِک لَمْ یدْرِ احَدٌ مَنْ خَالِقُهُ وَ لا مَنْ رازِقُه.»(۵)

«آن معرفت در دل های آنان ثابت گشت ولی آنان زمان و جای این تعریف را فراموش کردند و زود باشد که آن را یادآور شوند و اگر چنین نبود کسی نمی دانست که خالقش کیست و رازقش چه کسی است.»
فعل هر فاعلی تجلّی اوست؛ هر فاعلی در فعل خود، خودش را متجلّی و تعریف می کند؛ خود را آَشکار می کند؛ علمش را؛ قدرتش را؛ خواسته اش را.
بدین گونه است که در عین آن که قوام فعل به فاعل اوست، غیر او نیز هست؛ درحالی که از او و به اوست، غیر او نیز هست؛ لذا: نشانه ی اوست و نشان از او.
امام رضا علیه السَّلام فرمودند:
«خِلْقَهُ اللهِ الْخَلْقَ حِجابٌ بَینَهُ وَ بَینَهُم.»(۶)

«خدای متعال خلق را به عنوان پرده ای بین خود و بین آنان آفرید.»
اگر حقیر، حقیر و اگر عظیم، عظیم:

«سُبحانَ اللهِ العَظیمِ و بِحَمدِه، سُبحانَ اللهِ العَظیمِ و بِحَمدِه، سُبحانَ اللهِ العَظیمِ و بِحَمدِه.»(۷)

«سبحان(۸) است خدای بزرگ و با حمد او، او را تسبیح می کنم. سبحان است خدای بزرگ و با حمد او، او را تسبیح می کنم. سبحان است خدای بزرگ و با حمد او، او را تسبیح می کنم.»
اوّلین واقعه در خلقت، تجلّی خدای متعال به عظمت است.
جابر بن عبداللّه گوید: در مورد تفسیر کلام خدای تعالی (کنْتُمْ خَیرَ اُمَّهٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَاْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ) رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم فرمودند:

«اوَّلُ ما خَلَقَ اللهُ نُوری اِبْتَدَعَهُ مِنْ نُورِهِ وَ اشْتَقَّهُ مِنْ جَلالِ عَظَمَتِهِ فَاقْبَلَ یطُوفُ بِالْقُدْرَهِ حَتّی وَصَلَ الیٰ جَلالِ الْعَظَمَهِ فی ثَمانِینَ الْفَ سَنَهٍ ثُمَّ سَجَدَ لِلّٰهِ تَعْظِیماً فَفَتَقَ مِنْهُ نُورَ عَلی علیه السَّلام، فَکانَ نُوری مُحِیطاً بِالْعَظَمَهِ وَ نُورُ عَلی مُحِیطاً بِالْقُدْرَهِ، ثُمَّ خَلَقَ الْعَرْشَ وَ اللَّوْحَ وَ الشَّمْسَ وَ ضَوْءَ النَّهارِ وَ نُورَ الْابْصارِ وَ الْعَقْلَ وَ الْمَعْرِفَهَ وَ ابْصارَ الْعِبادِ وَ اسْماعَهُمْ وَ قُلُوبَهُمْ مِنْ نُوری وَ نُوری مُشْتَقٌّ مِنْ نُورِهِ فَنَحْنُ الْاوَّلُونَ وَ نَحْنُ الآخِرُونَ وَ نَحْنُ السّابِقُون...»(۹)

«اوّلین چیزی که خداوند آفرید نور من بود که از نور خود به وجود آورد و از جلال عظمت خویش جدا کرد،سپس شروع به طواف قدرت نمود تا در هشتاد هزار سال به جلال عظمت رسید. در این موقع برای تعظیم خدا به سجده شد، سپس از آن نور، نور علی جدا گردید، پس نور من محیط بر عظمت بود و نور علی محیط بر قدرت. آن گاه خدا عرش و لوح و خورشید و نور روز و نور چشم ها و عقل و معرفت و دیده های مردم و گوش ها و دل های آن ها را از نور من آفرید و نور من از نور او جدا شده، پس ماییم اوّلین و ماییم آخرین و ماییم سابقین...»
جابربن یزید جعفی گوید: حضرت ابوجعفر امام محمّدبن علیّ باقرعلیهماالسَّلام فرمودند:

«یا جابِرُ، کانَ اللهُ وَ لا شَیءَ غَیرُهُ وَ لا مَعْلومَ وَ لا مَجْهولَ فاوَّلُ مَا ابْتدَاَ مِنْ خَلْقٍ خَلَقَهُ انْ خَلَقَ مُحَمَّداً صلّی الله علیه وآله وسلّم وَ خَلَقَنَا اهْلَ الْبَیتِ مَعَهُ مِنْ نُورِهِ وَ عَظَمَتِهِ فَاوْقَفَنا اظِلَّهً خَضْرَاءَ بَینَ یدَیهِ حَیثُ لا سَماءَ وَ لا ارْضَ وَ لا مَکانَ وَ لا لَیلَ وَ لا نَهارَ وَ لا شَمْسَ وَ لا قَمَرَ یفْصِلُ نُورُنا مِنْ نُورِ رَبِّنَا کشُعاعِ الشَّمْسِ مِنَ الشَّمْسِ، نُسَبِّحُ الله تَعالیٰ وَ نُقَدِّسُهُ وَ نَحْمَدُهُ وَ نَعْبُدُهُ حَقَّ عِبادَتِه...»(۱۰)

«جابر! خدا بود درحالی که هیچ چیز جز او نبود؛ نه معلوم و نه مجهول. اوّلین خلقی که آفرید محمّد مصطفی صلّی الله علیه وآله وسلّم بود، و ما اهل بیت را با او از نور خود و عظمتش آفرید. پس ما را به صورت سایه ای سبز در مقابل خود نگه داشت، در حالی که نه آسمان و زمین و نه مکان و نه شب و روز و نه خورشید و ماه وجود داشت، نور ما از نور پروردگارمان گرفته شده مانند پرتو خورشید از خورشید، ما خدای تعالیٰ را تسبیح و تقدیس و ستایش می کردیم و او را عبادت می نمودیم حقّ عبادتش.»
اوّلین واقعه، تجلّی و ظهور نور عظمت الاهیه است، سپس آفریده شدن هر خیری از آن نور عظیمِ سبحان و صمد.
جابربن عبداللّه گوید: از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله وسلّم پرسیدم:

اوَّلُ شَیءٍ خَلَقَ اللهُ تَعالیٰ ما هُوَ؟

اوّلین چیزی که خدای تعالی آفرید چه بود؟
آن حضرت فرمودند:

«نُورُ نَبِیک یاجابِرُ، خَلَقَهُ الله ثُمَّ خَلَقَ مِنْهُ کلَّ خَیرٍ.»(۱۱)

«ای جابر! نور پیامبرت بود، خدای متعال او را آفریده، سپس از آن، تمام خیر و خوبی ها را خلق فرمود.»
خدای متعال به هر جلوه اش عظیم است؛ چه به جلال، چه به جمال، چه به رحمت، چه به قهر. از حضرت امام رضا علیه السَّلام نقل شده است که این دعایی است که امام باقر علیه السَّلام می خواندند:

«اَللّٰهُمَّ انّی اسْالُک مِنْ بَهَائِک بِابْهَاهُ وَ کلُّ بَهَائِک بَهِی. اللّٰهُمَّ انّی اسْالُک بِبَهَائِک کلِّه... اللّٰهُمَّ انّی اسْالُک مِنْ عَظَمَتِک بِاعْظَمِهَا وَ کلُّ عَظَمَتِک عَظیمَهٌ اللّٰهُمَّ انّی اسْالُک بِعَظَمَتِک کلِّها...»(۱۲)

«خدایا! از تومی خواهم از حُسن وزیبایی ات به نیکوترین و زیباترینش و همه ی حُسن و زیبایی ات نیکو و زیباست، خدایا تو را می خوانم به همه ی حُسن و زیبایی ات... خدایا! از تو می خواهم از عظمتت به عظیم ترینش و همه ی عظمت تو با عظمت است، خدایا! تو را می خوانم به همه ی عظمتت.»
لذا حضورآن حقیقت الاهیه در اخسّ مخلوقات، او را هم چنان تعریف می کند که در اشرف مخلوقات: عظیم، سبحان و صمد.
بدین گونه است که ترتیب آفریدگان الاهی در رتبه و در شرافت، به میزان بهره مندی هر یک، از آن حقیقت الاهیه است؛ لذا: به میزان استعداد آن ها در تعریف خدای متعال، آن که بهره ی بیشتری از آن برده و بیش از دیگران خدای متعال را تعریف می کند شریف تر است.
حضرت موسی بن جعفر از پدران گرامی شان علیهم السَّلام از رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم نقل فرمودند:

«انَّ اللهَ عزَّوجلَّ خَلَقَ العَقلَ مِن نورٍ مَخزونٍ مَکنونٍ فی سابِقِ عِلمِه... فقالَ الرَّبُّ تبارک و تعالیٰ: و عِزَّتی و جَلالی، ما خَلَقْتُ خَلْقاً احْسَنَ مِنْک وَ لا اطْوَعَ مِنْک وَ لا ارْفَعَ مِنْک و لا اشْرَفَ مِنْک و لا اعَزَّ مِنْک...»(۱۳)

«به راستی که خدای عزّوجلّ عقل را از نور مخزون مکنونی در سابق علم خودش آفرید... بعد از آن، خداوند به عقل فرمود: به عزّت و جلال خودم قسم، خلقی را بهتر و خوب تر از تو خلق نکرده ام و نه از برای من اطاعت کننده تر از تو و بلندقدر و شریف تر و عزیزتر از تو...»
به همین دلیل است شرافت بنده ی عاقل مختار در بین مخلوقات و شرافت انبیا و اولیا صلوات الله علیهم اجمعین در بین بندگان و شرافت اهل بیت عصمت و طهارت در بین برگزیدگان و شرافت رسول اکرم و امیرالمومنین و زهرای مرضیهصلوات الله علیهم وآلهم در بین اهل بیت عصمت و طهارت و شرافت رسول اکرم صلَّی الله علیه وآله وسلّم در بین همگان.
امام رضا علیه السَّلام از پدران گرامی شان علیهم السَّلام نقل فرموده که رسول خدا صلَّی الله علیه وآله وسلّم به علیّ بن ابی طالب علیهما السَّلام فرمودند:

«ما خَلَقَ اللهُ خلقاً افضَلَ مِنّی و لا اکرَمَ علیه مِنّی. قال علی علیه السَّلام: فقلت: یا رسولَ اللّه، فانتَ افضَلُ ام جَبرئیل؟ فقال صلَّی الله علیه وآله وسلّم: یا علی، انَّ اللهَ تبارک و تعالیٰ فضَّل انبیائَه المُرسَلین عَلیٰ ملائکَتِه المقرَّبین و فضَّلنی عَلیٰ جَمیعِ النَّبیّین و المُرسَلین، والفَضلُ بَعدی لَک یا عَلی و لِلائمَّهِ مِن بَعدِک...»(۱۴)

«خدای متعال مخلوقی را برتر از من و با کرامت تر و کریم تر از من نیافرید. علی علیه السّلام فرمودند که عرض کردم: ای رسول خدا! شما برترید یا جبرئیل؟ آن حضرت صلّی الله علیه و آله وسلّم فرمودند: به درستی که خدای تبارک و تعالی پیامبران مرسل خویش را بر فرشتگان مقرّبش برتری داد و مرا بر تمام پیامبران و مرسلین برتری داد و پس از من ای علی، برتری از آنِ تو و امامان پس از تو است.»
اگر نفس نفیس رسول الله صلَّی الله علیه وآله وسلّم؛ امیرالمومنین صلوات الله علیه می فرمایند: «و اللهِ ما لِلّٰهِ آیهٌ اکبَرُ مِنّی»، به همین معنی و به همین اعتبار است:
امیرالمومنین علیه السَّلام فرمودند:

«... وَ اللهِ ما لِلّٰهِ ِِ نَبَاٌ اعْظَمُ مِنّی وَ لا لِلّٰهِ ِِ آیهٌ اعْظَمُ مِنّی.»(۱۵)

«به خدا قسم، برای خدای متعال پیام و نشانه ای بزرگ تر از من نیست.»
یعنی: هیچ آفریده ای بیش از من نشان از خدای متعال نداده است؛ او را تعریف نکرده است.

وجود مقدّس رسول الله صلَّی الله علیه وآله وسلّم به مقام نورانی خود حبیب علی الاطلاق خدای متعال اند:
امیرالمومنین علیه السّلام فرمودند:

«کانَ اللهُ وَ لا شَیءَ مَعَهُ فَاوَّلُ ما خَلَقَ نُور حَبِیبِهِ مُحَمَّدٍ صلَّی الله علیه وآله و سلّم...»(۱۶)

«خدای متعال بود و با او هیچ نبود، پس اوّل چیزی که خلق فرمود نور حبیبش محمّد صلَّی الله علیه وآله وسلّم بود.»
و در زیارت آل یس از ناحیه ی مقدّسه ی امام عصرعلیه السَّلام آمده است:

«لا حَبیبَ الّا هُوَ وَ اهْلُه.»(۱۷)

«(برای خدای متعال) حبیبی به جز او و خاندانش نیست.»
خدای متعال او را برای خود و دیگران را برای او خواسته است.
امیرالمومنین علیه السّلام فرمودند:

«فَانّا صَنائِعُ ربِّنا و النّاسُ بَعدُ صَنائِعُ لَنا»(۱۸)

«پس حقیقت این است که ما آفریده ی پروردگارمان هستیم و سپس مردم آفریدگانی برای ما.»
او همان حقیقتی است که در دعای بعد از نماز امیرالمومنین صلوات الله علیه از او چنین یاد می شود:

«اسْالُک بِاسْمِک الَّذی جَعَلْتَهُ فی مَکنُونِ غَیبِک وَ اسْتَقَرَّ عِنْدَک وَ لایخْرُجُ مِنْک الیٰ شَیءٍ سِواک.»(۱۹)

«از تو درخواست می کنم به آن اسمت که او را در اندرون غیب خود قرار داده و نزد خود مستقر فرمودی و او از تو به جز به سوی تو بیرون نمی شود.»
خدای متعال در خلقتش حبیب خود را برای خود خواسته است و حبیب حبیبش را برای حبیبش؛ رسول الله را برای خود و امیرالمومنین را برای رسول الله صلوات الله علیهماوآلهما؛ لذا: آفریدگان الاهی بعد از امیرالمومنین به اذن الله و رسوله، از امیرالمومنین و ازآنِ امیرالمومنین هستند.
و بدین گونه است که آن خبر عظیم در خلقت الاهیه و آن ولوله ی بزرگ و هیاهوی حق در آن؛ آن «نبا عظیم» امیرالمومنین هستند.

نظرات کاربران درباره کتاب بار بگشایید؛ این‌جا کربلاست