فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب زمان در گذر است
مجموعه‌ی داستان کوتاه

نسخه الکترونیک کتاب زمان در گذر است به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب زمان در گذر است

زمان در گذر است مجموعه‌ای است از هشت داستان کوتاه از نویسنده‌ی سوئیسی برنار کمان، این کتاب توانست در سال ۲۰۱۱ جایزه‌ی گنکور بهترین مجموعه‌ی داستان کوتاه را از آن خود کند. شخصیت‌های این داستان‌ها دیدگاه‌های کاملا متفاوتی از شیوه‌ی موجودیت‌سان در دنیا و ارتباطی که با دیگران دارند، ارائه می‌کنند.
در بخشی از «زمان در گذر است» می‌خوانیم:
«از زندگی انسان چه به‌جا می‌ماند؟ آن زمان که دیگر نه چون و چرایی برای‌مان کوچک‌ترین ارزشی دارد، نه معذالک و بنابراین و در حقیقت و به هر حال. بنابراین از زندگی چه به‌جا می‌ماند؟ از طنین سرشار از ظرافت یک زندگی چه به‌جا می‌ماند؟ جز وقایعی انگشت شمار، چند لحظه‌ی خاص، سه مورد، چهار مورد، یا پنج مورد یا شاید هم در زندگی‌های پرتلاطم و پرحادثه، بیست مورد. بی‌هدف، با اصرار بر انجام امور بی‌اهمیت، زندگی را سر می‌کنیم؛ بهتر بود این کار را انجام می‌دادم، نه آن کار را. در تحلیلی که در پایان زندگی از اعمال‌مان داریم، از انجام چنین رفتاری، و از جبران تمام عقب‌ماندگی‌ها چیزی باقی نمی‌ماند، از تمام ضرورت‌هایی که برطرف شد، از انجام تعهدات‌مان، یا هیچ به‌جا نمی‌ماند یا آن چیزی که از تمام این سال‌ها، و حتی دهه‌ها باقی می‌ماند بسیار ناچیز است. زن شنا می‌کند. مهارت در شنا، علاقه‌ای بود که از قدیم برایش مانده بود. این که زودتر از اکثر همکلاسی‌هایش شنا کردن را بیاموزد، در آب غوطه‌ور شود، یا حتی بدون فکر کردن به شنا، بی‌هیچ واهمه‌ای خود را به دست آب بسپارد. کاملاً شناور. بدون هیچ تلاش قابل ملاحظه‌ای، بدون هیچ زحمتی، با تمام وجود شناور شود، جسمش، ذهنش».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.77 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۴۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب زمان در گذر است

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

پیش گفتار

برنار کُمان نویسنده، فیلم نامه نویس، مقاله نویس، مترجم و ناشر فرانسوی زبان اهل سوئیس، تا امروز شانزده رمان و داستان کوتاه منتشر کرده است، کتاب های وی هفت بار برنده ی جوایز مختلف ادبی شده است و بارها و بارها نیز از آثارش تقدیر به عمل آمده است. «زمان در گذر است» مجموعه داستان کوتاهی است از این نویسنده که در سال ۲۰۱۱ با اتفاق نظر تمامی اعضای هیئت داوران برنده ی جایزه ی ادبی گنکور در بخش داستان کوتاه شده است. این کتاب شامل نه داستان کوتاه می باشد که هشت تای آن ها به فارسی ترجمه شده است. داستان ها به ظاهر ساده اند ولیکن در حقیقت شامل سطوح و مفاهیم ظریف و دقیقی می باشد که در تمام حکایات مشترک و مکمل هم می باشند و در مجموع به آنها عمق و غنا می بخشد.
تمام شخصیت ها، بخش اصلی و مهم زندگی شان را پشت سر گذاشته اند، یا در میانه ی زندگی اند یا در انتهای زندگی، در برهه ای که یا می خواهند تصمیمی درباره ی مسئله ای مهم بگیرند یا می خواهند به گذشته شان نگاهی بیندازند، زمانی که، خود را وادار به اندیشیدن به مسائلی می کنند که هیچ گاه نمی خواستند درباره یشان بدانند یا فکر کنند.
فضای اصلی که بر داستان ها سایه افکنده فضای افسردگی است، همان افسردگی ای که نویسنده در بخش سخنی از نویسنده، این طور به آن اشاره کرده است: «"در فرهنگ کوبا، احساس افسردگی به استعاره با واژه ی گنجشک «gorrion» نشان داده می شود، در ترکیب «tener gorrion»، ترکیبی که معنی تحت اللفظی آن «گنجشک لال» است و در اصطلاح معادل «افسرده بودن» می باشد. دقیقاً به خاطر همین سکوت و بی صدا بودن گنجشک است که در کوبا آن را نماد افسردگی... معرفی می کند"». تمامی شخصیت های کتاب را احساس افسردگی غریبی متاثر ساخته، و زمانی که در تکرار بی پایان و ممتد روزمرگی ها و تکرار آداب و قوانین گیر افتاده اند این حس در تمامی حرکات و اندیشه هایشان موج می زند، حسی که آنها را وادار می کند که با تندی و خشکی تمام، مسیر معمول و عادات و آداب و سنن را رها کرده و برای نخستین بار به جای این که از مسیرهای عادی و اصلی طی طریق کنند «بی هدف و به صورت اتفاقی راه کوچه پس کوچه ها» را در پیش می گیرند؛ قطار زندگی آن ها از ریل خارج شده و ناگهان خود را مقابل این پرسش ها که در واقع شالوده ی بنیادی و هدایتگر اصلی این مجموعه است می بینند: «از زندگی انسان چه به جا می ماند؟ آن زمان که دیگر نه چون و چرایی برایمان کوچک ترین ارزشی دارد، نه معذالک و بنابراین و در حقیقت و به هر حال. بنابراین از زندگی چه به جا می ماند؟ از طنین سرشار از ظرافت یک زندگی چه به جا می ماند؟». در یکی از داستان ها، تصویری که در آسمان ساحل نقش بسته است به نظرمی رسد که اشاره ای است به همان مسیرهای اصلی و وقایع مهمی که از زندگی هر انسان به جا می ماند: «البته هواپیما را نمی شد دید، تنها گاهی در پایان روز می شد برق حاصل از انعکاس کابین جلوی هواپیما را تشخیص داد، اما به وضوح می شد دو خط سفید و موازی که از بال های هواپیما خارج می شد را دید، دو خط ظریف، که به دو لایه ی پنبه ای ظریف و پفکی می ماند، دنباله هایی از دود که کم کم کلفت تر می شدند، تبخیر می شدند، و سپس ناپدید می شدند، و خیلی زود جز پس ماندهایی ناپیوسته چیزی از آن ها به جا نمی ماند، و بعد هم دیگر هیچ، در غیر این صورت دوباره آبی بیکران آسمان بود و بس، تا دوباره هواپیمایی دیگر و خطوط سفید دیگر از راه برسند.»
برنار کُمان در این داستان ها به مقوله ی گذر زمان و تعمق در این وادی تاکید داشته، چرا که چه زود چه دیر، همه چیز می گذرد و به قول فردوسی «زمان گذشته نیاید به بر». تنها یک راه وجود دارد که شاید بشود طی آن کمی از تاثیر گذر زمان را تعدیل کرد: بازیابی دوباره ی خود در قسمت های خاص از زندگی و دوره کردن بعضی قسمت های اصلی آن. کاری که شخصیت های داستان ها، با هنر و تکنیک خاص نویسنده در این کتاب انجام می دهند.

شناوری

از زندگی انسان چه به جا می ماند؟ آن زمان که دیگر نه چون و چرایی برای مان کوچک ترین ارزشی دارد، نه معذالک و بنابراین و در حقیقت و به هر حال. بنابراین از زندگی چه به جا می ماند؟ از طنین سرشار از ظرافت یک زندگی چه به جا می ماند؟ جز وقایعی انگشت شمار، چند لحظه ی خاص، سه مورد، چهار مورد، یا پنج مورد یا شاید هم در زندگی های پرتلاطم و پرحادثه، بیست مورد. بی هدف، با اصرار بر انجام امور بی اهمیت، زندگی را سر می کنیم؛ بهتر بود این کار را انجام می دادم، نه آن کار را. در تحلیلی که در پایان زندگی از اعمال مان داریم، از انجام چنین رفتاری، و از جبران تمام عقب ماندگی ها چیزی باقی نمی ماند، از تمام ضرورت هایی که برطرف شد، از انجام تعهدات مان، یا هیچ به جا نمی ماند یا آن چیزی که از تمام این سال ها، و حتی دهه ها باقی می ماند بسیار ناچیز است. زن شنا می کند. مهارت در شنا، علاقه ای بود که از قدیم برایش مانده بود. این که زودتر از اکثر همکلاسی هایش شنا کردن را بیاموزد، در آب غوطه ور شود، یا حتی بدون فکر کردن به شنا، بی هیچ واهمه ای خود را به دست آب بسپارد. کاملاً شناور. بدون هیچ تلاش قابل ملاحظه ای، بدون هیچ زحمتی، با تمام وجود شناور شود، جسمش، ذهنش.
دوباره نفس را در سینه حبس می کند، سپس با سر در آب سر می خورد، و دو حرکت بازو، بدون این که پاهایش را حرکت دهد، حتی ذره ای، بدنش در آب شناور می شود، با تمام وجود شناور می شود. هر کسی به جای او بود، احساس خوشبختی می کرد.
بله، به جای او. لیکن خوشبختی چیست؟ یا دقیق تر بگوییم خوشبختی کجاست؟ در سر؟ در عضلات؟ یا جایی خارج از جسم، در آسایش، ثروت، موفقیت؟ اوضاع بچه ها روبه راه است. نوه ها هم همین طور. به ندرت حتی در عید نوئل هر هشت تای آن ها را با هم می بیند، با این وجود اغلب به نوبت برای دیدنش می آیند. نه بیماری جدی ای، نه مشکل جسمی، نه حتی افسردگی. عروس های مهربانی دارد، البته تا جایی که یک عروس می تواند مهربان باشد، اما از آن جا که باید حقیقت را گفت، همیشه مزاحمت هایی هست، عادات دیگر، سلایق دیگر، شیوه های دیگری برای انجام امور، معذالک او با این مسئله کنار آمده بود، حتی گاهی اوقات هم از آن خوشش می آمد، مانند نوعی بدعت و نوآوری. هیچ کدام مشکلی برای پول درآوردن نداشتند، چیزی سد راه فرزندانش در به دست آوردن سمت های معتبر در کسب و کارشان، در صنعت، نمی شد. تمام نوه هایش نیز در کار خود بسیار موفق بودند، خصوصاً ژولی(۳)، دختر مود(۴) و مارک(۵)، موقعیت بسیار عالی در رشته ی بیولوژی داشت، قراردادهای بزرگ زیست شناسی می بست، با این که به زحمت بیست و سه سال داشت، لابراتوارهای علمی تمجیدش می کردند. مود در استخر، کودکی بسیار زیبا بود، آن روز دوستان مود و هم چنین دوستان دو تا پسرهایش نیز آن جا بودند، شاید هم تعدادشان کم تر بود، گویی همه چیز زنده و جان دار بود، باغبان دو دسته گل بزرگ درست می کرد، سبزه ها به دقت کوتاه شده بودند هم زمان هم مراقب بچه ها بود که با حالتی با نمک در جنب و جوش بودند و هم خودش شنا می کرد، شنای پهلوی آن زمان، برای محافظت از فر موهایش دستمالی به سرش بسته بود، آن روز همه چیز شناور بود، درست مثل امروز که همه ی دنیا در نظرش شناور است.
چند تا از برگ های درخت بلوط ریخته بود، او امروز صبح یکی از آن ها را از داخل آب جمع کرده بود که برای اواسط ماه اوت(۶) کمی عجیب می نمود. نگران است که نکند درخت بلوط هم سرنوشتش مشابه درخت بیدی شده باشد که سال گذشته مورد هجوم کاپریکورن(۷) ها قرار گرفته بود، چرا که سرانجام با وجود این که بسیار ناراحت بودند اما مجبور شده بودند درختی را که حدود نیم قرن، یعنی دقیقاً به اندازه ی خانه عمر کرده بود، قطع کنند. یازده روز دیگر دقیقاً نه سال می شد که او بیوه شده است. هیچ گاه فکر نمی کرد مدت زمان زیادی پس از مرگ روبر(۸) زنده بماند. همیشه بسیار دوست داشت قبل از روبر از دنیا برود. دست کم اغلب اوقات این طور می گفت، اما آیا واقعاً تا این حد از این موضوع مطمئن بود؟ در هر حال، پس از سن هشتاد سالگی، هر روز که از عمر می گذرد، موهبت است. همه چیز در این نه سال برایش موهبت بود. در آب شناور است. می شود گفت آب زیادی گرم است. در این فصل و گرمای طاقت فرسای آن، آب استخر ترجیحاً باید چند درجه ای خنک تر می بود تا دلچسب تر و نشاط آورتر باشد. در واقع، او از این مسئله شکوه ای ندارد. چه قدر از آب سرد بدش می آید. صرفاً از این که سرما بخورد متنفر است. همیشه متنفر بود. پس از آن راه پیمایی دوره ی جوانی اش در برف؛ صدای قرچ و قروچ شکستن ورقه ی نازک یخ، پاهای یخ زده ای که گمان می رفت هیچ گاه دوباره کاملاً جان نگیرند، سگ هایی در دوردست، صدای فریاد ها، سکوت، وزش باد که هر لحظه شدید تر می شد، آن شیب لغزنده، زمین نخوردن، و از همه مهم تر زمین نخوردن، و شب، سنگینی ظلمات شبی که تمام وجودش را و چشمانش را فرا می گرفت و کم کم می رفت که کورش کند، جست وجوی نشانه ای نزدیک، بعد یکی دیگر، علامت گذاری هایی که بعید بود مدت زیادی دوام بیاورند. برای دور کردن این خاطرات که مدتی است، بی وقفه به سراغش می آید، دستش را جلو چشمانش می گیرد.
آب استخر هر شب عوض می شد. با خودش می گوید: کاش مثل آن زمان، دوباره کف استخر را آبی پررنگ تری می کردیم، لیکن با کنایه به من فهماندند که آن رنگ کمی مبتذل است، که آبی متمایل به طوسی ظاهری شیک تر دارد. پسرهایش در آب دست و پا می زدند، با دست ها و پاهایی که خیلی از هم باز بود، نه در گذشته، مود نسبت به برادرانش علاقه ای نشان می داد، نه حتی در زمان حال، ژولی. هیچ وقت قاعده ای برای دوست داشتن وجود ندارد، شاید هم اصلاً چنین فرمولی وجود نداشته باشد. انسان ها بیش تر به خاطر شباهت های شان هست که با هم ارتباط پیدا می کنند تا تفاوت های شان. که این شباهت ها به درونیات شخص، عقاید و ماهیت خانواده وارثت بستگی دارد. علاوه بر این، محبت بیش تر جنبه ی درونی دارد. هیچ سنگ محکی برای اندازه گیری آن وجود ندارد. مود هنگام شنا، سرش را با حالتی بسیار متناسب و دلنشین بالا نگاه می داشت، موهایش را با گیره های بسیار ظریفی جمع می کرد و کمرش حرکت سریع و جهشی داشت.
در استخر هیچ صدایی به گوش نمی رسید. بدون خستگی شنا می کرد. حتی بدون این که به او خوش بگذرد. تنها چیزی که از آن لذت می برد احساس شناور شدن بود. ولی این که نفسش به شماره می افتاد را دوست نداشت، گویی در میانه ی راه، چیزی نفسش را تنگ می کرد. بیست و دو متر، مسافت قابل توجهی بود، یک گوشه ی استخر که عمق کم تری داشت با یک میله جدا شده بود، هر بار که نگاهش به میله و سه قدمی که به لبه ی استخرمانده بود می افتاد، احساساتی می شد. خیلی به درد بچه ها خورده بود، حتی بعدها وقتی که نوجوان بودند به کمک آن وارد آب می شدند. مود هیچ گاه نمی خندید. بله، تنها لبخند می زد. لبخند های زیبا، حرکت موجی شانه ها، با گیسوان مواجی به رنگ بلوطی متمایل به قرمز و طلایی، و پاهای بلندی که هیچ تلاشی برای پیش رفتن در آب نمی کردند، انگار که در حال سر خوردن بود، یا شاید مود نیز مانند خودش شناور است، نه فقط در آب، بلکه همه جا، همیشه. امروز دوباره، شناور شد، هماهنگ، آرام، تا شاید بهتر بتواند نگرانی اش را پنهان کند، نگرانی ای که تنها او، یعنی مادرش، متوجه آن بود. گهگاه وقتی اتفاقی نگاه شان با هم تلاقی می کرد، این غم در نگاه شان موج می زد. هر بار تردید داشت، و سپس منصرف می شد، برای چه؟ پسرها خود را در برابرش معذب احساس می کردند، مود را دوست نداشتند، هیچ وقت دوستش نداشتند، غیر ارادی، از روی دشمنی، از روی حسادت، خواهرشان با آن ها مهربان بود، معذالک مشکلی در بین بود، و شاید یک معما.
همه چیز شناور بود، خورشید تازه غروب کرده بود. چشم هایش را در حالی که شنا می کرد بست، درست است پس از پایان تمام حسابرسی ها، در روز مرگ، چیزی جز سه یا چهار یا پنج واقعه ی برجسته و مهم از زندگی مان باقی نمی ماند، و از میان این وقایع، برای او، مهم تنها این حادثه است، حادثه ای که او برای کسی حکایت نخواهد کرد، و این، با او نیست خواهد شد، بدون هیچ ردی، هیچ شاهدی، فقط این تردید ها می ماند، که خیلی زود زمان آن را هم می بلعد. امروز عصر، امشب، خیلی سرد شده بود، سرمایی بدون برف، سرمای شهر بزرگی که بادها در آن شروع به وزیدن می کنند، یک شب کثیف، سرمایی کثیف و این شهر کثیف، اما مود در کنارش بود، با مهربانی، مهربانی ای که فقط به مادرش روا می داشت، در حرکات پسرها نوعی سنگینی وجود داشت، در روح شان نیز، که بدون شک وام دار رفتار خودشان بود. هوا سرد بود، بسیار سرد، سرمایی مبهم و سخت، که هیچ گاه او را ترک نکرده بود. از ولرمی آب در چله ی تابستان خشنود است، از این که در این آب تقریباً گرم شناور است خوشحال است، و از این که شنا می کند، تنها، بی صدا، از این که بدنش را در آب گرم، سبک و آزاد حس می کند. با همه ی این احوال، همین احساس این لحظه اش نیز خود نوعی خوشبختی است.

برنده ی جایزه ی ادبی گنکور سال ۲۰۱۱ در بخش داستان کوتاه

نظرات کاربران درباره کتاب زمان در گذر است