فیدیبو نماینده قانونی نشر شبگیر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب آیین زندگی

کتاب آیین زندگی

نسخه الکترونیک کتاب آیین زندگی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب آیین زندگی

این کتاب نیز مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های آزموده شده و موفق است که به کمک آن‌ها می‌توانید زندگی خود را از نگرانی رهانیده و به آرامش و شادمانی برسید. مجدداً تأکید می‌کنم که این کتاب حاوی مطالبی جدید و نوآورانه نیست، بلکه شامل همان مطالبی است که همگی می‌دانید ولی آن‌ها را فراموش کرده‌اید یا از کارایی آن‌ها اطمینان ندارید. در این کتاب همان دستورالعمل‌های سودمند قدیمی را خواهید یافت که موءثربودن آن‌ها را بسیاری از افراد با تجربه‌ی خود اثبات کرده‌اند. بنابراین کتاب را مطالعه کنید و دستورات آن را در زندگی خود به کار ببندید. اگر بخش‌های یک و دو را خواندید و مشاهده کردید انرژی تازه‌ای برای غلبه بر نگرانی‌های شما و لذت بردن از زندگی در شما ایجاد کرد کتاب را ادامه دهید. در غیر این صورت ممکن است ارمغان تازه‌ای برایتان به ارمغان نیاورد و بهتر است آن را به گوشه‌ای بیندازید و از خواندن آن منصرف شوید.

ادامه...
  • ناشر نشر شبگیر
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.6 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۱۶ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب آیین زندگی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

پیشگفتار: چرا و چگونه این کتاب را نوشتم

تقریباً سی و پنج سال پیش یکی از ناامیدترین جوانان نیویورک بودم، چون کامیونی را که وسیله ی امرار معاش و گذران زندگی ام بود فروخته بودم. با وجود آن که از مکانیکی این وسیله ی نقلیه سردر نمی آوردم و همچنین رانندگی ام چندان خوب نبود ولی اشتیاق زیادی داشتم که آن را بار دیگر به دست بیاورم و مالک آن باشم. چون شغل چندان پرارزشی نداشتم، از این رو در یکی از محلات پایین شهر و در خانه ای ساده و محقر زندگی می کردم که در خیابان ۵۶ غربی شهر نیویورک واقع شده بود. خانه ای پر از سوسک و حشرات موذی نفرت انگیز که وقتی صبح برای پوشیدن لباس به سراغ کمددیواری می رفتم اول لباس هایم را تکان می دادم تا چند تا سوسکی که لابه لای آن ها بودند فرار کنند تا بتوانم پیراهن و شلوارم را بپوشم.
به خاطر زندگی محقرانه ی خود مجبور بودم در رستوران های ارزان قیمت غذا بخورم و آن جا هم همیشه کثیف بود و سوسک لول می زد. انگار سرنوشت من با سوسک ها عجین شده بود و راهی برای فرار از دست آن ها نداشتم.
یادم می آید هر شب که از سر کار به خانه باز می گشتم معمولاً سردرد شدیدی داشتم که احتمالاً ناشی از نومیدی و یاس بود که سراسر زندگیم را در بر گرفته بود. از این که می دیدم روءیاهای شیرین دوران تحصیلم به کابوس وحشتناکی تبدیل شده است نگران و مضطرب بودم. آیا زندگی همین بود؟ آیا روءیاهایی که مشتاقانه منتظرش بودم این ها بود؟ آیا سهم من از حیات بر روی کره ی زمین همین بود؟ این که در خانه ی فقیرانه ای همدم سوسک ها باشم و غذاهای فاسد بخورم و امیدی به آینده نداشته باشم؟
از همان دوران تحصیل در آرزوی آن بودم که چندتا کتاب بنویسم و با این انگیزه مطالعه ی فراوانی هم کرده بودم. اما حالا فرصت این کار را نداشتم تا استعداد خود را در این زمینه بیازمایم. می دانستم اگر شغل فعلی خود را ترک کنم نه فقط زیانی متوجه من نخواهد شد بلکه شاید گشایشی هم در امور زندگیم به وجود می آمد و تحولی در آن ایجاد می شد. با وجود آن که به مادیات دلبستگی چندانی نداشتم، ولی دلم برای یک زندگی مرفه و خوب و راحت پر می زد.
مختصر آن که به مرحله ای رسیدم که اکثر جوانان در آغاز زندگی اجتماعی خود بدانجا می رسند. مرحله ی تصمیم گیری. دل به دریا زدم و تصمیم خود را گرفتم. از بخت خوش، در اجرای تصمیم خود درنگ نکردم و همین امر موجب شد سی و پنج سال بقیه ی عمرم را به فراتر از آرزوهای شیرین خود برسم و زندگی شیرین و سعادت باری داشته باشم.
تصمیم چه بود؟ کاری را که از آن نفرت داشتم رها کردم و چون چهار سال در دانشسرای مقدماتی وارنسبورگ درس خوانده بودم نامه ای برای آن ها نوشتم و درخواست کار کردم. تصمیم داشتم علاوه بر کار روزانه از طریق تدریس در کلاس های شبانه ی بزرگسالان، زندگی خود را تامین کنم و اوقات فراغت خود را با مطالعه، ارائه ی کنفرانس، داستان نویسی و کارهایی از این قبیل بگذرانم. دلم می خواست زنده بمانم تا بنویسم و بنویسم تا زندگیم را اداره کنم.
اکنون مانده بودم که برای شاگردان بزرگسال کلاس های شبانه باید چه موضوعاتی را تدریس می کردم. خوشبختانه واحدهایی را که در مورد فنون سخنوری و ایراد نطق در دانشکده گذرانده بودم در این جا به دردم خورد. چون ترس و عدم اعتماد به نفس را در من از بین برد و به من شجاعت و اطمینان خاطر داد تا بتوانم با افراد بزرگسال رابطه برقرار کنم و به آن ها آموزش بدهم.
در مرحله ی نخست، برای دانشگاه های کلمبیا و نیویورک درخواست فرستادم تا اجازه دهند آیین سخنوری را در آن جا تدریس کنم. ولی آن ها با رد درخواست من باعث نومیدی ام شدند. یادم می آید در آن زمان خیلی مایوس شدم. ولی اکنون خدا را شکر می کنم که تقاضایم پذیرفته نشد. زیرا بلافاصله بعد از آن در کلاس های شبانه ی انجمن جوانان تدریس را شروع کردم و به نتایج مطلوبی نیز دست یافتم. این شاگردان برای گرفتن مدرک و افزودن مطالعات خود به کلاس من نمی آمدند بلکه آن ها افرادی بودند که نمی دانستند مشکلات خود را چگونه حل کنند. آن ها می خواستند در راهی که در زندگی برگزیده بودند موفق باشند و بعضی از آن ها حتی در موقعیت های اجتماعی خوبی بودند. برای نمونه، عده ای می خواستند قدرت فروش خود را افزایش دهند، مشتری بیشتری جلب کنند، بدون شرمندگی و با شجاعت با دیگران برخورد کنند، در تجارت و کار و کسب خود پیشرفت نمایند و برای خانواده های خود درآمد بیشتری کسب کنند.
شاگردان کلاس های شبانه شهریه ی خود را در چند مرحله می پرداختند و اگر در جلسات اولیه از تدریس راضی نبودند از پرداخت بقیه ی شهریه ی خود امتناع می ورزیدند. در نتیجه من هم که حقوق ثابتی نداشتم و درصدی از شهریه ی آنان را می گرفتم در صورت شکست، پول کمتری دریافت می کردم. به همین خاطر برای ادامه ی حیات خود مجبور بودم زحمت بکشم و درس های خود را طوری ارائه دهم که برای آن ها قابل استفاده و مفید باشد. در آن دوران حس می کردم تدریس به ضرر من است ولی اکنون می فهمم که چه تجربه ی ذیقیمتی برایم بود. چون باعث می شد نیروهای درونی من بیدار شوند و کیفیت تدریس خود را طوری ارتقا بخشم که اولاً همه ی شاگردها تا پایان دوره به کلاس بیایند و در ضمن برای دوره ی بعدی نیز داوطلب شوند.
به هر حال از شغل خود رضایت کامل داشتم چون موفقیتی که این افراد تاجرپیشه در زمینه ی افزایش اعتماد به نفس و حفظ مقام و افزایش درآمد خود کسب می کردند مرا نیز به شوق می آورد و بذر امید و خوشبینی را در دل من می کاشت. بعد از مدتی کلاس هایم چنان موفقیتی به همراه آورد که همان شاگردهایی که در مراحل اولیه پنج دلار را به زور پرداخت می کردند، اکنون شبی ۳۰ دلار برای ورود به کلاس هایم می دادند. در ابتدا فقط فوت و فن حرف زدن و سخنرانی کردن را آموزش می دادم ولی پس از چند سال متوجه شدم که این افراد به جز مهارت خوب حرف زدن، به آموختن فن دوست یابی و معاشرت با دیگران نیز نیاز دارند. اما در این زمینه کتاب مناسبی برای تدریس وجود نداشت. بنابراین آستین ها را بالا زدم و خودم شروع به نوشتن آن کردم. ابتدا تصور می کردم این کتاب نیز ممکن است به سرنوشت چهار کتاب دیگری که تا آن موقع به رشته ی تحریر درآورده بودم دچار شود. ولی خوشبختانه با استقبال بی نظیری روبه رو شد که حتی خودم را حیرت زده کرد. فکر می کنم در حدود سه میلیون و پانصد هزار نسخه از آن در مدت کمی به فروش رفت.
با گذشت زمان فهمیدم یکی دیگر از مشکلات مردم نگرانی و اضطراب است. این را از تجربه ی تدریس به بزرگسالان در کلاس های شبانه ام دریافتم. آن ها که اکثراً پیشه ور، کارمند، فروشنده، مهندس و حسابدار بودند مدام از نگرانی های خود سخن می گفتند؛ در حالی که با داشتن امکانات لازم زندگی، نگرانی آن ها بی مورد بود. به علاوه، زنان متاهل، و غیره نیز احتیاج داشتند که بتوانند راه های تسلط بر نگرانی را بیابند. به همین خاطر به نیویورک سفر کرده و به کتابخانه ی عمومی شهر رفتم تا منبعی در این زمینه پیدا کنم. در کمال تعجب دیدم در این کتابخانه ی بزرگ جمعاً بیست و دو کتاب راجع به نگرانی وجود دارد، در حالی که در مورد نوعی حشره ی گمنام، در حدود ۱۸۹ عنوان کتاب وجود داشت! یعنی معضل بزرگی چون نگرانی و اضطراب، به اندازه ی یک حشره ی ناچیز، ارزش بررسی و تحقیق نداشت. در تمام دبیرستان ها و دانشکده های دنیا در آن زمان یک دوره ی کامل درباره ی جلوگیری از نگرانی و اضطراب تدریس می کردند ولی در کشور ما چنین چیزی وجود نداشت.
به هر حال، بیست و دو جلد کتابی که در مورد نگرانی نوشته شده بود و در قفسه های کتابخانه ی عمومی شهر نیویورک نگه داری می شد به دقت مطالعه کردم ولی هیچ کدام را شایسته ی آن نیافتم که در کلاس های خود تدریس کنم. بنابراین تصمیم گرفتم خودم کتابی در این زمینه بنویسم. البته هفت سال طول کشید تا توانستم این کتاب را به رشته ی تحریر درآورم. تمام مطالبی را که فلاسفه و اندیشمندان بزرگ در طی قرون درباره ی نگرانی گفته بودم مطالعه کردم. شرح حال صدها نفر از مردان بزرگ، از کنفوسیوس گرفته تا چرچیل، را خواندم و با افراد برجسته ای همچون ژنرال مارک کلارک، هنری فورد، الینور روزولت، و دوروتی دیکنسن مصاحبه کردم. ولی از این ها مهم تر به مدت پنج سال در یک آزمایشگاه مخصوص به بررسی و مطالعه ی راه های تجربی غلبه بر نگرانی پرداختم. این آزمایشگاه در حقیقت همان کلاس های خودم بود که در آن زمان در نوع خود بی نظیر بود. روش کار چنین بود که به شاگردان مجموعه روش هایی را برای متوقف ساختن نگرانی ارائه می دادم و از آن ها می خواستم تا این روش ها را در زندگی خود به کار ببندند. و سپس در مورد نتایج عملکرد خود در کلاس صحبت می کردند و تجارب خود را با دیگران در میان می گذاشتند. بدین ترتیب توانستم بیش از هرکس دیگر به حرف های افرادی که بر نگرانی خود غلبه کرده بودند گوش فرا دهم. علاوه بر آن، متن صدها سخنرانی در مورد نحوه ی غلبه بر نگرانی را که در شهرهای مختلف برگزار شده و جایزه گرفته بودند مطالعه کردم و از آن ها درس های بسیار آموختم.
بنابراین کتاب حاضر، مشتی خیال پردازی و موعظه و نظریه در مورد غلبه بر نگرانی نیست و همچنین درصدد نبوده ام در آن به پند و اندرزهای کلی بپردازم. بلکه کوشیده ام در سرتاسر کتاب با مدارک و شواهد بسیار نشان دهم چگونه هزاران نفر توانسته اند بر نگرانی و اضطراب خود غلبه کنند. و چون آن ها توانسته اند پس شما نیز می توانید تجارب آن ها را به خدمت گرفته و در این راه موفق شوید.
والری، فیلسوف فرانسوی، می گوید: «علم مجموعه ای از دستورالعمل های آزمایش شده و مفید است.» این کتاب نیز مجموعه ای از دستورالعمل های آزموده شده و موفق است که به کمک آن ها می توانید زندگی خود را از نگرانی رهانیده و به آرامش و شادمانی برسید.
مجدداً تاکید می کنم که این کتاب حاوی مطالبی جدید و نوآورانه نیست، بلکه شامل همان مطالبی است که همگی می دانید ولی آن ها را فراموش کرده اید یا از کارایی آن ها اطمینان ندارید. در این کتاب همان دستورالعمل های سودمند قدیمی را خواهید یافت که موءثربودن آن ها را بسیاری از افراد با تجربه ی خود اثبات کرده اند. بنابراین کتاب را مطالعه کنید و دستورات آن را در زندگی خود به کار ببندید. اگر بخش های یک و دو را خواندید و مشاهده کردید انرژی تازه ای برای غلبه بر نگرانی های شما و لذت بردن از زندگی در شما ایجاد کرد کتاب را ادامه دهید. در غیر این صورت ممکن است ارمغان تازه ای برایتان به ارمغان نیاورد و بهتر است آن را به گوشه ای بیندازید و از خواندن آن منصرف شوید.

دیل کارنگی ــ نیویورک

بخش اول: حقایقی در مورد نگرانی

فصل اول: در زمان حال زندگی کن

در بهار سال ۱۸۷۱، مرد جوانی کتابی از قفسه ی کتابخانه اش برداشت و جمله ای را در آن خواند که تاثیر عمیقی بر آینده ی او برجای گذاشت. او دانشجوی دانشکده ی علوم پزشکی شهر مونترال بود و خودش را برای امتحانات پایانی دوره ی پزشکی آماده می کرد. این دانشجوی جوان در آن روز در این اندیشه بود که چه باید بکند و عاقبتش چه خواهد شد؟ نگران این مسئله بود که آیا موفق خواهد شد و قادر خواهد بود زندگیش را اداره کند و به سروسامان برسد.
جمله ای که این دانشجوی جوان پزشکی در آن سال خواند به او کمک کرد تا به یکی از مشهورترین پزشکان عصر خود تبدیل شود. او بعدها دانشکده ی پزشکی جان هاپکینز را تاسیس کرد که امروز شهرت جهانی دارد. دانشگاه آکسفورد او را به عنوان پروفسور طب شناخت و به او نشان افتخاری اهدا کرد که آرزوی هر پزشکی است که موفق به دریافت چنین جایزه ای شود. پادشاه انگلستان نیز او را به لقب شوالیه مفتخر کرد. بعد از مرگش، سرگذشت زندگی او در کتابی با ۱۴۶۶ صفحه، در دو جلد منتشر شد.
این دانشجوی جوان مضطرب و پزشک تیزهوش و افتخارآفرین سال های بعد، سرویلیام آسلر نام داشت و جمله ای که در بهار سال ۱۸۷۱ خواند این است:

وظیفه ی اساسی ما این نیست که نگران چیزهای موهوم در آینده ای دور و ناشناخته باشیم. بلکه وظیفه ی ما این است که همه ی تلاش خود را صرف استفاده از امکاناتی کنیم که در دسترس ما قرار دارد.

«توماس کارلایل»

چهل و دو سال بعد، در یک شب بهاری که نور مهتاب بر لاله های تازه شکفته ی باغ دانشگاه ییل جلوه ی دلپذیری بخشیده بود، سرویلیام آسلر خطاب به دانشجویان گفت: «راجع به کسی همچون من که در چهار دانشگاه به عنوان استاد تدریس می کنم و بسیاری از کتاب هایم شهرت جهانی دارد چه می اندیشید؟ شاید فکر می کنید ساختمان مغز من با دیگران فرق می کند؟ اما این طور نیست. حداقل دوستان صمیمی و نزدیک من به خوبی با روحیات و توانایی های من آشنایی دارند و می دانند که من نیز یک مغز کاملاً طبیعی مثل همه ی شما دارم.»
پس چه چیزی در موفقیت سرویلیام آسلر موءثر بود و او را از دیگران جدا ساخت و سرآمد روزگار کرد؟ او چند ماه قبل از سخنرانی اش در دانشگاه ییل، با یک کشتی اقیانوس پیما، اقیانوس اطلس را پیمود. در جریان این سفر با کنجکاوی مشاهده کرد که ناخدای کشتی روی عرشه ایستاده و بر انجام کار مجموعه ی عظیم قسمت های مختلف کشتی شناور نظارت می کند. ناخدا به محض آن که دکمه ی کوچکی را فشار می داد، بلافاصله صدای به هم خوردن ماشین آلات و تجهیزات مختلف از بخش های غیرقابل روءیت شنیده می شد و در یک لحظه، کشتی بزرگ به اتاق ها و قسمت های مجزا و غیرقابل نفوذ تقسیم می شد. سرویلیام با تعجب به این فرایند نگریسته و با خود اندیشید بدون شک سفرهای طولانی تر دارای امکانات و تجهیزات پیچیده تری هستند.
سرویلیام آسلر از این تجربه استفاده کرده و آن روز در سخنرانی خود خطاب به دانشجویان گفت: «هر یک از شما مجموعه ای عظیم تر از آن کشتی اقیانوس پیما هستید که برای مسافرت های طولانی ساخته شده اید. تقاضای من از شما این است که کشتی زندگی خود را طوری تنظیم کرده و در اختیار بگیرید که بتوانید دیروز و امروز را از هم تفکیک کنید و فردا را نیز بدون دلیل در کار امروز دخالت ندهید تا بتوانید در این سفر طولانی زندگی با اطمینان خاطر جلو بروید و بر امواج بی پایان روزگار غلبه کنید.
همواره باید بتوانید در مراحل مختلف زندگی خود، در آهنین را بر روی دیروز ببندید، چون دیگر دیروزی وجود ندارد و پرده ای آهنین بر درهای آینده ببندید و تلاش نکنید از گوشه های آن به فردا نظر بیندازید، چرا که فردا هنوز نیامده است. بنابراین فقط به امروز بنگرید و بر آن تمرکز کنید و همه ی تلاش خود را به کار بیندازید که امروز را به بهترین وجه و با اطمینان خاطر سپری کنید.»
او معتقد بود که گذشته را باید مثل کالبدی بی جان به دست فراموشی سپرد چون آه و زاری و حسرت خوردن به گذشته، علاوه بر آن که وقت پرارزش ما را تلف می کند، بر روحیه ی ما نیز اثر تلخی بر جای می گذارد. همچنین اگر مشکلات و نگرانی های مربوط به آینده را به مسایل امروز اضافه کنیم، دیگر قادر نخواهیم بود بر کوه عظیم دشواری ها غلبه نماییم. کمتر کسی می تواند در برابر این هیولای ویران کننده مقاومت کند و از پا در نیاید. به طور کلی، تمرکز بر ناکامی های گذشته و تجسم آینده ی مبهم و اضطراب آفرین، راه را برای بهره گیری از امروز مسدود می سازد.

نظرات کاربران درباره کتاب آیین زندگی

ایکاش به جای بعضی چیزها تو مدارس و دانشگاهها همچین کتابهایی رو تدریس میکردن
در 2 سال پیش توسط سعید هوشنگی
خدا رو شکر محتوای بسیار خوب و ترجمه روان در این کتاب توامان وجود دارد. کتابی با روش های کاربردی در زندگی.
در 2 سال پیش توسط مجید لگزیان
این کتاب واقعا عالیه حتما با دقت بخونیدش واقعا درس درست زندگی کردن رو به ما یاد میده . .
در 2 سال پیش توسط miss A
این کتاب فوق العاده است نمیشه یه بار خوند و گذاشتش کنار من الان یه دو ماهه دارم و تا الان دوتا از سرفصل هاش رو خوندم وباهاش زندگی کردم.
در 1 سال پیش توسط محمد عسگری فر
یکی از بهترین کتاب هایی که تو عمرم خوندم...
در 2 سال پیش توسط por...n79
عالیه
در 2 سال پیش توسط فرشاد یوسفی
واقعا راهکارای خوبی داره ..عالیه..
در 1 سال پیش توسط zahra sa
عالیییی
در 1 سال پیش توسط E L
کتاب عالیه واقعا تونسته روی من اثر مثبت داشته باشه
در 1 سال پیش توسط امیرحسین امیری
کتاب عالیییه. متن روان. مثال های کاربردی از بزرگان دنیا.
در 1 سال پیش توسط فرهاد جعفری