فیدیبو نماینده قانونی انتشارات کتابسرای تندیس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب فراموشکاری

نسخه الکترونیک کتاب فراموشکاری به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب فراموشکاری

اگر واقع بینانه به عملکرد حافظه توجه کنیم، به جای برداشت اغراق‌آمیز از نیروی مغز آدمی، به درک و احساسی فروتنانه دست می‌یابیم.
هیچ نظریه روان‌شناختی مبتنی بر منطق تاکنون نتوانسته است به خاطر سپردن یا فراموش کردن را توجیه کند. در واقع تحلیل همه جانبه‌ای در این عرصه انجام نگرفته است. بررسی رؤیاها و موارد آسیب‌شناسی روان‌شناختی نشان داده است برخی خاطره‌ها که سال‌ها پیش در قعر غبار فراموشی فرو رفته، ناگهان در سطح حافظه ظاهر می‌شود، فراموشی و فراموشکاری به معمایی پیچیده‌تر از خود حافظه تبدیل شده است.

ادامه...
  • ناشر انتشارات کتابسرای تندیس
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.41 مگابایت
  • تعداد صفحات ۶۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب فراموشکاری

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

فصل ۱. فراموش کردن تاثیرات و مقصودها

اگر واقع بینانه به عملکرد حافظه توجه کنیم، به جای برداشت اغراق آمیز از نیروی مغز آدمی، به درک و احساسی فروتنانه دست می یابیم.
هیچ نظریه روان شناختی مبتنی بر منطق تاکنون نتوانسته است به خاطر سپردن یا فراموش کردن را توجیه کند. در واقع تحلیل همه جانبه ای در این عرصه انجام نگرفته است. بررسی رویاها و موارد آسیب شناسی روان شناختی نشان داده است برخی خاطره ها که سال ها پیش در قعر غبار فراموشی فرو رفته، ناگهان در سطح حافظه ظاهر می شود، فراموشی و فراموشکاری به معمایی پیچیده تر از خود حافظه تبدیل شده است.
هر چند اکنون به بینش هایی دست یافته ایم که عموماً پذیرفته شده اند، مثلاً تصور می کنیم که فراموشی جریانی است که خود به خود با گذر زمان حادث می شود. ما بر این واقعیت تاکید داریم، وقتی چیزی فراموش می شود، مجموعه ای از تاثیرات و تاثرات زمینه سازی می کنند تا چنین اتفاقی رخ دهد. می دانیم تحت شرایطی برخی خاطرات با سرسختی باقی می مانند و یا پیش از آن که در بوته فراموشی قرار گیرند امکان می یابند جان تازه پیدا کنند. در زندگی هر یک از ما موارد بی شماری پیش می آید، که میزان اطلاعات و دانش ما از موضوعی که پیش از این مطلع بودیم، اندک شده است. کافی است به گفتگوی دو نفر که تجربیات و خاطرات مشترک دارند، گوش فرا دهیم، مثلاً دو نفری که به اتفاق سفر کرده اند و پس از مدتی دارند خاطرات خود را بازگو می کنند. حادثه ای در این سفر برای یکی چنان فراموش شده که انگار چنین اتفاقی رخ نداده است. در حالی که برای دیگری بی آن که تفاوت یا اهمیت ویژه ای داشته باشد، در حافظه اش شفاف و دست نخورده باقی مانده. حتی عناصر مهم و تعیین کننده ای که حافظه آن ها را گزینش می کند، باز هم از محفظه شعور می گریزد.
با این نیت که سهمی در علت یابی فراموشکاری داشته باشم، طبق عادت، موارد فراموشکاری خود را با تحلیل روانشناختی بررسی می کنم. معمولاً مواردی را مورد پژوهش قرار می دهم که چیزی را فراموش کرده ام که اصلاً انتظارش را نداشته ام. اضافه می کنم که عموماً دلم نمی خواهد فراموشکار باشم.
باید یادآوری کنم که من در جوانی از حافظه ای فوق العاده قوی برخوردار بودم. در دبستان که بودم می پنداشتم کاری عادی و طبیعی است که وقتی صفحه ای از کتابی را می خواندم، می توانستم پس از بستن کتاب تمام مضمون آن صفحه را کلمه به کلمه از بر بخوانم، یا اندکی پیش از ورود به دانشگاه پس از شنیدن سخنرانی های علمی می توانستم بدون انداختن حتی یک کلمه آن را به صورت مکتوب در آورم. آنچه از آن حافظه معجزه آسایم باقی مانده بود در روزهای پرتنش آخرین امتحانات شفاهی دکتری ام به کار بستم. پاسخ هایی به سوالات ممتحن ها دادم که مو به مو درست همان متن هایی بود که من به طور شتاب زده در کتاب های درسی ام خوانده بودم.
از آن پس توانایی استفاده از انبار اطلاعاتی که در حافظه داشتم رو به وخامت گذاشت، تا این که اخیراً ترفندهایی به فکرم رسید که به مدد آن ها بتوانم از انبان حافظه ام بهره گیری بهتری بکنم. من باب مثال، اگر مریضی به مطب می آمد می گفت که پیش از این هم مرادیده است ولی من به جانمی آوردم، و به خاطر نمی آوردم که چندوقت ازدیدار پیشین ما گذشته است، می کوشیدم با حد سیاتی به سال های گذشته برگردم.
با توجه به یادداشت هایم و یا اطلاعاتی که مریض در حین مشاوره می داد آن وقت فاصله زمانی ده ساله را حداکثر با شش ماه اشتباه به یاد می آوردم.( ۱ ) حالا درست همین روش را موقعی به کار می گیرم که با اشخاصی برخورد می کنم که چهره ای آشنا دارند و برای رعایت ادب نمی گویم که نمی شناسمش، مثلاً از آن ها حال بچه هایشان را می پرسم. وقتی از رشد و پیشرفت بچه ها صحبت می کنند سن بچه ها را به اختلاف یکی دو ماه حدس می زنم، هر چند دشوار است که به دقت تعیین کنم چطور با این پرس و جوها بقیه ی چیزها را تخمین می زنم. اخیراً با جسارت بیش تر بی آن که پدری از بی اطلاعی من ناراحت شود خود به خود به وضع فرزند او پی بردم. در این روش من از خاطره خود آگاهم به سوی خاطره ناخود آگاهم که گنجینه ای است از اطلاعات نقب می زنم.
برای روشن شدن موضوع به شرح مثال های چشمگیری از فراموشکاری هایی می پردازم که برای خودِ من اتفاق افتاده است. من تمایزی قائل ام، میان فراموش کردن تاثرات و تجربیات یعنی آن چه را که مشاهده کرده ام و یا انجام داده ام با آن چه را که قصد انجام داشته ام و به بوته فراموشی سپرده شده و شرح خواهم داد مشاهدات متفاوتی را که نتیجه واحدی داشته اند: پشت صحنه ی همه ی فراموشکاری ها موارد «بی میلی یا بیزاری» نهفته است.

الف: فراموشی تاثرات و معلومات

۱) یکی از تابستان ها همسرم حرکتی کرد که باعث ناراحتی ام شد هر چند دلیل مهمی نداشت. دور میز رستورانی که غذای روز سرو می کردند نشسته بودیم، رو به روی میز ما مردی بود اهل وین که من می شناختمش و او هم مرا به خاطر داشت. به دلایلی دلم نمی خواست باب مراوده را باز کنم. همسرم که خبر داشت او مرد مشهوری است، آشکارا حرف های او با همصبحتی هایش را استراق می کرد و همزمان درست درباره موضوع صحبت آن ها از من سوالاتی می کرد. من ناراحت شدم و حتی از کوره در رفتم. چند هفته بعد قصد داشتم این مطلب را گله کنان برای زنی از بستگان مان شرح دهم ولی هر چه سعی کردم حتی یک کلمه از موضوع صحبت آن ها در خاطرم نمانده بود. از آن جا که من معمولاً با اکراه هم که شده جزئیات حادثه ای را که برایم اتفاق افتاده به یاد دارم، ولی فراموشکاری ام در این مورد ناشی از دلگیری ای بود که همسرم به وجود آورده بود.
اخیراً بار دیگر اتفاقی نظیر همین برایم روی داده است. می خواستم برای یکی از دوستان نزدیکم کار خنده داری که چند ساعت پیش همسرم انجام داده بود، تعریف کنم که به کلی از خاطرم زدوده شده بود. مجبور شدم از همسرم بخواهم که موضوع را خودش بازگو کند. به سادگی می توان مشاهده کرد که این فراموشکاری ها به طور طبیعی برای این به وجود آمده تا مانع مشکلات و دلخوری هایی شود که از قضاوت های اعضای نزدیک خانواده ناشی می شود.

۲) خانمی که تازه وارد وین شده بود و با این شهر آشنایی قبلی نداشت، برای نگهداری مدارکش به یک گاوصندوق کوچک نیاز داشت، من قول داده بودم، برای او تهیه کنم. وقتی این قول را می دادم، ویترین های روشن مغازه هایی در ذهنم شکل گرفت که پر از گاوصندوق بود و من بارها از کنار آن ها رد شده ام. هر چه تلاش کردم اسم خیابان به یادم نیامد، ولی اطمینان داشتم که با عبور از چند خیابان وین آن را پیدا می کنم چون تردیدی نداشتم که دفعات زیادی از کنار آن عبور کرده ام. ولی چه قدر دلگیر شدم وقتی همه خیابان های شهر را زیر پا گذاشتم و نتوانستم فروشگاههایی را که فروشنده گاوصندوق بودند پیدا کنم. با درماندگی به فکرم رسید به کتابچه راهنمای تولید کنندگان مراجعه کنم و با یافتن نام و نشان محصول به دنبال فروشگاه آن بگردم. با کم ترین زور و زحمت نام همان فروشگاهی را که از پهلویش عبور می کردم در کتابچه دیدم. این واقعیت داشت که من به کرات از کنار ویترین این مغازه عبور کرده بودم، هر بار که به دیدن خانواده «م» که سال هاست در همان ساختمان زندگی می کنند، می رفتم این ویترین را می دیدم. حالا چند سالی است که میان ما شکرآب شده و قطع رابطه کرده ایم، من هم بی هیچ دلیلی از رفتن به آن ناحیه خود به خود پرهیز می کردم. آن روز که در جستجوی ویترین فروشگاه گاوصندوق همه جای شهر را گشتم، بی اختیار از رفتن به این خیابان خودداری می کردم، انگار خیابان ممنوعه بود. پرهیز من از رفتن به طرف آن خیابان آشکارا معلوم بود. سازوکاری که موجب فراموشکاری شد در این مثال واضح به نظر می رسد. من مشکلی با سازنده گاوصندوق نداشتم، شخص دیگری که دلم می خواست از فضای ذهنم دور شود سبب شد که کار به چنین فراموشکاری کشیده شود.

۳) از من دعوت شده بود برای مشاوره پزشکی به دیدن یکی از کارکنان شرکت (بی ـ آر) بروم. همین طور که راه خانه اش را در پیش گرفتم، ذهنم درگیر این موضوع بود که من باید سال ها پیش دفاتر این شرکت را در ساختمانی که بارها از آن دیدن کرده ام، دیده باشم. چیزی مبهم در ذهنم باقی مانده بود که تابلو شرکت را در طبقه ی اول و مریض را در طبقات بالاتر، می دیدم ولی اکنون نه ساختمان را به خاطر داشتم و نه نام مریضی را که پیش از این ویزیت کرده ام. این ها چیزهای بی اهمیتی بود که نمی توانستم از ذهنم بیرون کنم، سرانجام به روش خودم راهی پر پیچ و خم را برگزیدم و فکرهایم را روی هم ریختم، سر آخر به این نتیجه رسیدم که پنشن فیچر(۱)، جایی که من اغلب بیمارانم را ویزیت می کردم یک طبقه بالاتر از شرکت (بی ـ آر) قرار دارد. حالا دیگر متوجه شده بودم که دفاتر آن شرکت و محل اقامت مریض کجا بوده است. چیزی که سر در نیاوردم این بود که چرا و چه نیرویی موجب شد که پنشن فیچر و مریضم که در آن جا اسکان داشت را فراموش کنم. هر چه فکر کردم، مثل موارد فوق چه خاطره ناگواری از این جریان دارم، چیزی به ذهنم خطور نکرد. ناگهان یادم آمد وقتی به دیدن بیمار تازه می آمدم مردی در خیابان با من سلام علیک کرد که هر چه فکر کردم او را به جا نیاوردم. ماه ها پیش او را دیده بودم و پس از معاینه متوجه شدم که او دچار فلج پیشرفته ای شده و قابل علاج نیست، بعدها شنیدم که او درمان شد و تشخیص من اشتباه بود. شاید این از موارد قلیلی بود که به فلج توام با جنون منتهی می شد، در این صورت تشخیص من درست بود. برخورد با این مرد بود که حواسم را پرت کرده و مرا به یاد تشخیص تردیدآمیزم انداخت. این دو موضوع چندان به هم ارتباط ندارند، ولی مردی که بر خلاف تشخیص من شفا یافته بود کارمند یک شرکت بزرگی بود که بیماران خود را نزد من می فرستادند، این هم یک تشابه اسمی دیگر. پزشکی که در تشخیص بیماری فلج آن مریض مرا همراهی می کرد نامش فیچر بود، درست شبیه اسم آن شرکت فراموش شده که در همان ساختمان (بی ـ آر) بوده است.

نظرات کاربران درباره کتاب فراموشکاری

کتاب بدی نیست
در 4 روز پیش توسط
کتابی بسیار عالی
در 5 روز پیش توسط
صوتی اش رو بذارین لطفا
در 6 روز پیش توسط
عالی
در 6 روز پیش توسط
خخیلی خوب
در 6 روز پیش توسط