«خران در خزان» مجموعه داستانهایی است که نویسنده در آن توانسته تلفیقی هنرمندانه میان فرم روایی و زبان و لفظ ایجاد کند و در کوتاهترین شکل روایت که خصیصه ذاتی داستان کوتاه است هر آنچه را که آمالش است به سوی مخاطبش روانه کند.
شکری هر چند که نشان داده به فرم و شیوه ارائه مخاطب بیشتر از زبان تعلق خاطر دارد، اما زبان برای او یکی از بهترین ابزار هایی است که به کمک آن سعی در ساختارمند کردن فرم بیان محتوا دارد و این مسئله تا جایی در کار وی مشهود شده است که نمیتوان این دو را موضوعاتی مستقل از هم در روایت داستانی او دانست.