فیدیبو نماینده قانونی گروه هم‌میهن و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱

مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱
دوره جدید

نسخه الکترونیک مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۲,۴۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱

* چرا محافظه کاران نمی توانند حول یک حزب فراگیر سیاسی فعالیت کنند؟ * ژنرال های محافظه کار چه گفتمان هایی را نمایندگی می کنند؟ * پایگاه اجتماعی شان کجاست؟ * چقدر توان بسیج سیاسی دارند؟ * و چه می دانی فساد چیست؟ * سونامی سرطان خیال یا واقعیت؟ * روحانی در میان 100 متفکر برتر جهان به انتخاب فارن پالیسی

ادامه...

بخشی از مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



هفته نامه ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱

دوره جدید





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است

سرمقاله

و چه می دانی، فساد چیست؟

با اطمینان می توان گفت که هیچ معیاری بهتر از شاخص عدم فساد، نمی تواند نشانگر جایگاه کشورها از منظر میزان توسعه و پیشرفت و رفاه و آسایش باشد. کافی است که به سیاهه کشورهایی که از نظر شاخص عدم فساد در وضعیت وخیم هستند نگاهی بیندازیم. سومالی، سودان جنوبی، کره شمالی، افغانستان، عراق، لیبی، میانمار و... در قعر این شاخص هستند و کشورهای اسکاندیناوی و سوییس و امثال آنها در صدر قرار دارند. اتفاقا اهمیت فساد برخلاف همه شاخص های دیگر نه تنها جای چون و چرا ندارد، بلکه هیچ سیاستمداری پیدا نمی شود که هدف خود را مبارزه با فساد اعلام نکند و در پی کسب عنوان قهرمان مبارزه با فساد نباشد، حتی اگر وقتی که رفت، میراثی جز فساد از خود برجای نگذاشته باشد. متاسفانه شاخص فقدان فساد در ایران نه تنها هیچ تناسبی با ادعاهای رسمی ندارد، بلکه در تعارض با شعارهای انقلاب و آموزه های اسلامی است و تنها کشورهایی می توانند داعیه الگوبودن نمایند که از حیث این شاخص در جایگاه مناسب باشند. اتفاقا این مساله را حتی نمی توان به دست های پنهان فراتر از مرزهای کشور ربط داد. آخرین گزارش سازمان شفافیت بین المللی نشان می دهد که ایران از حیث فقدان فساد دارای نمره ۲۷ از ۱۰۰ و رتبه ۱۳۶ در میان ۱۷۵ کشور است و در منطقه نیز فقط کشورهای عراق و افغانستان جایگاه بدتری از ما دارند. درباره فساد هرچه بیشتر نوشته شود بهتر است، حتی اگر در عمل شاهد تحولی چشمگیر نباشیم. ولی در هر حال نباید به این وضع تمکین کرد. از این رو در اینجا فقط به چند نکته مهم اشاره می شود.

۱
این ذهنیت غلط را دور بریزیم که فساد را محدود به امور اقتصادی می داند. فساد در همه سطوح امنیتی، آموزشی، فرهنگی، استخدامی و... قابل مشاهده است و چنین نیست که مبارزه با فساد فقط باید منحصر به حوزه اقتصاد شود. اکنون که بخش کوچکی از گزارش رسمی سنای آمریکا درباره شکنجه سازمان سیا منتشر شده است، می توانیم با اطمینان بگوییم که این نیز نوعی فساد و چه بسا بدترین آن است. هر کاری که به دور از چشم مردم انجام شود و عاملان آن درصدد پنهان کردن آن باشند، فساد است. چه در حوزه اقتصاد باشد و چه امنیت، یا آموزش (مثل مدرک سازی و مدرک فروشی که این روزها در کشور ما سکه رایج است. کافی است نگاهی به آمار پذیرش دکترای دانشگاه آزاد بیندازیم تا عمق فاجعه روشن شود) همه این نوع فسادها معرف یک بیماری هستند ضمن این که یکدیگر را بازتولید و تقویت می کنند بنابراین باید کلیت آنها را مدنظر داشت و فقط محدود به اقتصاد نکرد.

۲
از روی انگیزه افراد برای مبارزه با فساد نمی توان نتیجه گرفت که رفتار آنان نیز قابل پذیرش است. این ساده لوحی است که گمان کنیم هرکسی دستش پاک باشد، حتما در مبارزه با فساد موفق می شود. محوری ترین شعار دولت پیش مبارزه با فساد و اجرای عدالت بود و همیشه نیز سیاهه هایی از افراد فاسد در جیب رییس دولت بود و نمی توانیم آنان را از حیث انگیزه هایشان در مبارزه با فساد مورد سوال قرار دهیم، حتی این احتمال وجود دارد که در اوایل روی کار آمدن واجد انگیزه های سالمی در این زمینه بودند، ولی نتیجه چه شد؟ روزی که رفتند، ایران از حیث شاخص فساد که در سال ۱۳۸۳، از میان ۱۸۰ کشور، دارای رتبه ۸۷ بود، در پایان دولت آقای احمدی نژاد به رتبه ۱۴۱ رسید!! اگرچه در این مقام نیستیم که انگیزه خوانی مقامات آن دولت را انجام دهیم، ولی تقریبا همه کسانی که اندکی با مساله فساد و ساختارهای اجتماعی آشنایی داشتند، می دانستند که سیاست های آن دولت به تعمیق فساد منجر خواهد شد. ولی حیف که با وجود درآمدهای صد میلیارد دلاری نفتی، گوش های عده ای نمی شنید و چشم های آنان نمی دید، فقط باید ۸ سال می گذشت تا با عمق فاجعه مواجه شوند. اگرچه در همین یک سال گذشته رتبه و شاخص ایران از حیث فساد اندکی بهبود یافته ولی کو تا برسد به رتبه سال ۱۳۸۳. ساختن یک جامعه عاری از فساد، مثل ساختمان است. با یک بمب کوچک می توان در یک آن، ساختمان بزرگی را ویران کرد، ولی بنای یک ساختمان حتی کوچک نیز بسیار پرزحمت و نیازمند فهم و درک علمی و سرمایه و زمان کافی است. فاسدکردن یک ساختار دولتی را می توان با چند اقدام کوچک محقق کرد، ولی عاری از فساد کردن آن بسیار سخت است اگر نگوییم ناممکن. بنابراین اگرچه و به نسبت از کوشش های دولت جدید برای مبارزه با فساد حمایت می کنیم، ولی می دانیم وقتی که این ساختمان ۸ سال در حال تخریب بوده، خیلی زمان می خواهد تا به جای اولش بازگردد. نکته مهم این است که فساد کارکرد دارد. در جامعه ای که نظام اداری ناکارآمد و بی تحرک است، فساد نقش روغن کاری را برای به حرکت درآمدن چرخ های زنگ زده این ساختار اداری ایفا می کند و اگر نباشد هیچ کاری پیش نخواهد رفت. پس لازمه مبارزه با فساد پویاکردن نظام اداری است که با وضعی که پیش آورده اند راه طولانی برای رسیدن به این هدف در پیش است.

۳
پرداختن به علل و عوامل فساد در چارچوب یک یادداشت نمی گنجد. می توانیم درباره کیفیت مقررات، سازوکار حکمرانی خوب، کیفیت انتخاب و ارتقای مدیران و کارگزاران، کیفیت شفافیت و پاسخگویی دولتی ها، میزان دسترسی مردم به اطلاعات، کیفیت حاکمیت قانون و استقلال قضایی، وضعیت آزادی بیان و رسانه ها، کیفیت نظارت های رسمی و غیررسمی، میزان تمرکز و توزیع قدرت و بسیاری چیزهای دیگر صحبت کنیم و وضعیت جامعه خود را از این منظرها به بحث بگذاریم، ولی در اینجا فقط به یک مورد خاص اشاره می شود. رابطه فساد (از هر نوع آن) با امنیتی شدن فضا، رابطه ای قوی است و احتمالا بیش از هر متغیر دیگری، می تواند اندازه فساد را توضیح دهد. کافی است به کشورهایی که در قعر جدول هستند نگاه کنیم. تمام این رژیم ها امنیتی هستند، یعنی یا مردم فاقد امنیت بوده و گروه های مسلح درگیر تامین امنیت آنان هستند (سومالی، افغانستان، لیبی، عراق، یمن، سودان جنوبی و...) یا رژیم های کاملا امنیتی (فقط یک گروه مسلح) بر مردم سیطره دارند (کره شمالی، میانمار). فساد سیاسی آمریکا که از خلال شکنجه بازداشت شدگان برملا شده است نیز محصول فضای امنیتی پس از ۱۱ سپتامبر است. منظور از جامعه امنیتی، وضعیتی است که نیروی امنیتی و صاحبان اسلحه و زندان حرف آخر را می زنند و قفل زندان و ماشه اسلحه به صورت مستقل از سیاست یا اجتماع باز و بسته عمل می کند. به همین دلیل همیشه باید از وارد شدن یک جامعه به فاز امنیتی پرهیز کرد، زیرا فضای امنیتی، فساد را تولید می کند و فساد به عنوان خروجی یک فضای امنیتی، موجب تقویت مجدد فضای امنیتی می شود، زیرا تمرکز قدرت های گوناگون و انحصار آنها را موجب می گردد. درباره کشورهای نفتی و به طور کلی اقتصاد های رانتی نیز باید گفت که با افزایش این درآمدها فساد نیز بیشتر و بیشتر می شود.
اگر دولت مردی که عهده دار امور می شود، تنها یک مساله را هدف خود قرار دهد و آن کاهش فساد باشد، بدون تردید جامعه را از هر حیث دیگر نیز به جلو خواهد برد. ولی این هدف تنها ناشی از اراده او نیست، بلکه افزایش مشارکت سیاسی، آزادی های مدنی، شفافیت، پاسخگویی، استقلال نهاد قضایی، حضور نهادهای مدنی و رکن چهارم، شرط های لازم برای تحقق این هدف است. هرکسی در این راه گام بردارد، حامی او هستیم و خواهیم بود.



نظرات کاربران درباره مجله هفته‌نامه‌ی خبری، تحلیلی صدا-۰۱