فیدیبو نماینده قانونی انتشارات مروارید و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب مامور ۶

کتاب مامور ۶

نسخه الکترونیک کتاب مامور ۶ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب مامور ۶

مطمئن‌ترین روش برای نوشتن یادداشت‌های روزانه این بود که تصور کنید استالین تمام واژه‌های آن را می‌خواند. با همه‌ی این‌ احتیاط‌ها، باز هم خطر نوشتن یک عبارت اشتباه، یا یک جمله‌ی مبهم ــ که بد تعبیر شود ـ وجود داشت. ممکن بود تحسین با استهزا اشتباه شود، ستایش صادقانه تمسخر فرض شود. به همین دلیل حتی گوش‌به‌زنگ‌ترین نویسنده هم نمی‌توانست علیه هر تفسیر ممکنی از خودش دفاع کند، و تنها چاره پنهان کردن تمام یادداشت‌های روزانه بود؛ روشی که مورد توجه یکی از مظنونین، هنرمند جوانی به اسم پولینا پشکوفا، قرار گرفته بود.

ادامه...

بخشی از کتاب مامور ۶

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



مسکو

میدان لوبیانکا(۱)
مقر فرماندهی پلیس مخفی لوبیانکا
۲۱ ژانویه ۱۹۵۰

مطمئن ترین روش برای نوشتن یادداشت های روزانه این بود که تصور کنید استالین تمام واژه های آن را می خواند. با همه ی این احتیاط ها، باز هم خطر نوشتن یک عبارت اشتباه، یا یک جمله ی مبهم ــ که بد تعبیر شود ـ وجود داشت. ممکن بود تحسین با استهزا اشتباه شود، ستایش صادقانه تمسخر فرض شود. به همین دلیل حتی گوش به زنگ ترین نویسنده هم نمی توانست علیه هر تفسیر ممکنی از خودش دفاع کند، و تنها چاره پنهان کردن تمام یادداشت های روزانه بود؛ روشی که مورد توجه یکی از مظنونین، هنرمند جوانی به اسم پولینا پشکوفا(۲)، قرار گرفته بود. دفتر یادداشت های این زن را در شومینه ای پیدا کرده بودند. جای تعجب نداشت که درِ دودکش، در پارچه ای مومی پیچیده شده بود و به زور بین دو آجر شل قرار گرفته بود. نویسنده برای بازیافتن این یادداشت ها مجبور می شد صبر کند تا آتش خاموش شود و سپس دستش را به دیواره ی دودکش می مالید تا برآمدگی کتاب را احساس کند. به شکل طعنه آمیزی، طبیعت پردردسر چنین مخفیگاهی برای پشکوفا کار بی اثری شده بود. اثر انگشت دود گرفته ای روی میز تحریرش سوءظن مامور تجسس را برانگیخته بود و او را در کانون تحقیقات دوباره ای قرار داده بود؛ نمونه ای از کار ستودنی این کارآگاه.
از نظر پلیس مخفی، پنهان کردن یادداشت ها، صرف نظر از محتوا، جرم محسوب می شد. تلاشی بود برای جدا کردن زندگی خصوصی و عمومی شهروندان؛ آن هم وقتی که چنین شکافی وجود نداشت. نباید فکر یا تجربه ای، خارج از نفوذ حزب، شکل می گرفت. به همین دلیل، یک یادداشت پنهان شده اغلب متهم کننده ترین مدرکی بود که هر ماموری آرزوی آن را داشت. از آنجا که این یادداشت های روزانه ی شخصی برای خواننده ای نوشته نمی شد، نویسنده آن را آزادانه می نوشت، کمتر احتیاط می کرد و حاصل آن چیزی بود شبیه اعتراف های ناخواسته. صداقت قلبی مدارکی را تولید می کرد که نه تنها برای قضاوت نویسنده، بلکه خانواده و دوستانش هم، مناسب بود. یک دفترچه یادداشت می توانست تا پانزده مظنون اضافی، پانزده مدرک جدید را، اغلب بیشتر از شدیدترین بازجویی ها، تسلیم کند.
مسئول این تحقیقات مامور لئو دمیدوف(۳) بیست وهفت ساله بود؛ سرباز پرمدالی که پس از جنگ میهن پرستانه ی کبیر در اداره ی پلیس مخفی رتبه گرفته و استخدام شده بود. او به واسطه ی ترکیبی از حرف شنوی های نه چندان پیچیده در ام .جی.بی(۴) پیشرفت کرده بود، و با اعتقاد به حکومت و توجه شدید به جزئیات پرونده ها، خدمت می کرد. تعصب او به وطن نه فقط با جاه طلبی اش، بلکه با ستایش صمیمانه از سرزمین مادری ، کشوری که فاشیسم را مغلوب کرده بود، مستحکم شده بود. همان قدر که خوش تیپ بود، جدی هم بود، و چهره ی پوستر پروپاگاندایی را داشت؛ آرواره ای چهارگوش با لب هایی لاغر، که همیشه آماده ی نعره کشیدن بود.
لئو در دوران کوتاه کاری خود در ام.جی.بی بررسی چندصد یادداشت روزانه را سرپرستی کرده بود، و چندین هزار یادداشت را در پیگردهای خستگی ناپذیر متهمان به تحریکات ضدشوروی به دقت مطالعه کرده بود. اولین دفتر یادداشتی را که بررسی کرده بود، مثل اولین عشق، به خاطر می آورد. مربی اش، نیکلای بوریسوف(۵) آن را به او داده بود، و پرونده ی مشکلی بود. لئو بین صفحات آن چیزی برای متهم کردن پیدا نکرده بود. سپس مربی اش همان دفتر یادداشت را خواند و مشاهدات ظاهراً عاری از گناه را مشخص کرد:

۶ دسامبر ۱۹۳۶، شب گذشته قانون اساسی جدید استالین تایید شد.
همان احساسی را داشتم که بقیه ی کشور داشتند، یعنی شوقی بی اندازه و قطعی.

بوریسوف قانع نشده بود که این جمله احساسی باورکردنی از شوق را دربر داشته باشد. مولف به همتراز کردن احساساتش با بقیه ی کشور میل بیشتری داشت. این حیله گرانه و قابل نقد بود، اظهارنظری خالی که می خواست شبهات نویسنده را پنهان کند. آیا شخصی که شوق خالصانه اش را بیان می کند، از اختصارنویسی استفاده می کند، یعنی پیش از اینکه احساسات خود را بیان کند؟ این پرسش در بازپرسی بعدی جزو موارد سوءظن قرار گرفت.

بازپرس بوریسوف: الان چه احساسی داری؟
مظنون: من کار اشتباهی نکرده ام.
بازپرس بوریسوف: ولی سوال من این نبود. چه احساسی داری؟
مظنون: احساس بیم.
بازپرس بوریسوف: البته که می ترسی. کاملاً طبیعی است. ولی توجه کن که نگفتی: همان احساسی را دارم که هر کسی در موقعیت من دارد، یعنی بیم.

مرد پانزده سال حبس گرفت. و لئو درس باارزشی فراگرفت؛ کارآگاه خود را به کنکاش در اظهارات فتنه جویانه محدود نمی کند. همیشه گوش به زنگ بودن برای اعلام عشق و وفاداری ای که متقاعدکننده نیست، از این چیزها بسیار مهم تر است.
لئو خود را از تجربیات سه سال گذشته اش دور کرد، یادداشت های پولینا پشکوفا را ورق زد و مشاهده کرد که مظنون، به عنوان یک هنرمند، دستخط ناهنجاری دارد. در سراسر متن نوک پهن مدادش را روی کاغذ فشار داده بود، و هیچ کجای متن نوک آن را تیز نکرده بود. انگشتش را پشت هر صفحه، روی جملاتی که مثل خط بریل بودند، کشید. یادداشت ها را زیر بینی اش گرفت. بوی دوده می داد. با کشیدن شستش روی آن، صدای خش خشی، مثل برگ های خشک پاییز، ایجاد شد. کتابچه را بو کرد، با دقت نگریست و با دستش آن را وزن کرد؛ آن را به اشکال دیگر، به جز مستقیم، خواند. برای گزارش محتوای یادداشت ها به سمت شاگرد خود برگشت و کتابچه را به او ارجاع داد. لئو، چون به تازگی ترفیع گرفته بود، مسئولیت نظارت بر ماموران جدید را هم داشت. او دیگر شاگرد نبود، بلکه مربی بود. این ماموران تازه کار او را در روزهای کاری و در خلال دستگیری های شبانه همراهی می کردند، تجربه می اندوختند و از او درس می گرفتند، تا زمانی که آماده شوند روی پرونده های خودشان کار کنند.
گریگوری سمیچاستنی(۶) بیست وسه ساله و پنجمین ماموری بود که لئو به او آموزش می داد. او شاید بااستعدادترین بود، ولی بدون شک از همه ناامیدکننده تر بود. زیاد سوال می کرد، پاسخ های بسیاری هم به دست می آورد. وقتی چیز سرگرم کننده ای می یافت، لبخند می زد و وقتی چیزی او را به ستوه می آورد، اخم می کرد. باید به دقت به چهره اش نگاه می کردید تا بفهمید به چه چیزی فکر می کند. او از دانشگاه مسکو استخدام شده بود، آنجا دانشجویی استثنایی بود و در مقایسه با مربی اش اصل ونسب تحصیلکرده ای داشت. لئو به او حسادت نمی کرد، ولی به آسانی پذیرفته بود که او هرگز ذهن مطالعات جدی را نخواهد داشت. لئو قادر بود کاستی های عقلانی خود را موشکافانه بررسی کند، ولی قادر نبود بفهمد چرا شاگردش به دنبال جایگاهی در حرفه ای بوده که برایش نامناسب است. این قدر گریگوری برای این شغل نامناسب بود که حتی لئو در نظر داشت حرفه ی دیگری را به او پیشنهاد کند. چنین نقطه حرکت تندی می توانست این مرد را مورد بررسی دقیق قرار دهد و با تمام احتمالات آن، می توانست او را در چشم حکومت محکوم کند. تنها گزینه ی پیش روی گریگوری این بود که سلانه سلانه در این مسیر پیش برود و لئو وظیفه ی خود می دانست که به بهترین وجه به او کمک کند.
گریگوری با جدیت صفحات را ورق می زد، صفحات پیشین را دوباره باز می کرد و گاهی هم به صفحات بعدی می پرید، ظاهراً دنبال چیز ویژه ای بود. عاقبت سرش را بالا آورد و گفت:
ـ در این یادداشت ها چیزی نیست.

نظرات کاربران درباره کتاب مامور ۶

خیلی خوبه. عالیه. کتابی درباره ی کمونیسم وقتی پا را از شوروی فراتر میذاره، درباره ی عشق و زمان، درباره ی دوست داشتن و دوست داشته شدن، درباره ی رویا و کابوس، درباره ی... کتابی درباره ی همه چیز
در 2 سال پیش توسط یگانه گل پذیر
کتاب جالبیه- حتما بخونید
در 2 سال پیش توسط هانا خانوم
فوق العاده بود هنوز هستن کسانی که به کمونیسم با وجود اینهمه جنایت معتقدند
در 2 سال پیش توسط زهرا صادقیان
منم خوندن این کتابو توصیه میکنم
در 2 سال پیش توسط علیرضا