روح همهی انسانها نغمهی عشق را سر میدهد و ما برای درک این احساس خلق شدهایم، احساسی که نه آغازی دارد و نه پایانی.
من، تو، ما هر کدام در مسیر زندگیمان حسهای متفاوتی را تجربه میکنیم. گاهی در روابطمان احساس میکنیم که از خوشی روی پا بند نیستیم و گاهی هم احساس میکن یم که کمرمان زیر بار غم خم شده است.
قلبِ عشق بر این باور است که هدف از برقراری ارتباط با دیگران شاد شدن نیست، بلکه رسیدن به نوعی تعادل منطقی با خود و دنیای اطرافمان است. یعنی شما باید بتوانید از طریق کسانی که با آنان در ارتباطید، به کمال برسید؛ یا به عبارت دیگر، شریک عاطفی کسی است که به شما کمک میکند تا حقیقت خود را درک کنید و به آنچه دارید عشق بورزید. و این همان قلبِ عشق است.