کتاب تراژدی قدرت در پروژه اثر سیدمحمدحسن موسوی نشر شرکت چاپ و نشر بازرگانی

در روزگاری که مدیریت پروژه بیش از هر زمان دیگری درگیر ابزارها، فرآیندها، گواهی‌نامه‌ها و سازوکارهای صوری شده است، روح و معنای مدیریت در سایه افتاده است. گویی مدیریت، از هنری انسانی که بر شناخت آدمیان، درک آنان از یکدیگر، اعتماد متقابل و مسئولیت بنا می‌شد، به مجموعه‌ای از قالب‌ها و چک‌لیست‌ها فروکاسته است. تصمیم‌ها گاه بیش از آنکه بازتاب خرد و اخلاق باشد، تابع سرعت، فشار، رقابت و اراده‌ی قدرت می‌شود.

در چنین فضایی، این پرسش بنیادین دوباره نمایان می‌شود. مدیریت پروژه در اصل چیست و درباره‌ی چیست؟ درباره‌ی زمان؟ درباره‌ی هزینه؟ درباره‌ی کیفیت؟ درباره‌ی تکنیک‌ها و استانداردها؟ یا ورای همه‌ی این‌ها درباره‌ی انسان، قدرت و خرد است؟

کتاب «تراژدی قدرت در پروژه» پاسخی است به همین پرسش. این اثر بر آن است تا مدیریت پروژه را از حصار ابزارمحورِ امروز به سرچشمه‌های معنایی‌اش بازگرداند. به جایی که تصمیم، اخلاق، مسئولیت، شناخت و پیامد، همگی در ساختن یک پروژه و یک انسان دخیل است. تلاشی برای پیوند دوباره‌ی مدیریت با اندیشه، بازخوانیِ خرد در متن تصمیم‌های بزرگ است. این کتاب به یاد ما می‌آورد که ریشه‌‌ی مدیریت در خِرَد است؛ در شناخت انسان، در درک قدرت و در گفت‌وگو میان تصمیم و اجرا.

در جهان مدیریت امروز، به‌ویژه در PMBOK 8 که نگاه انسان‌محور و ارزش‌محور پررنگ‌تر شده است، جای خالی چنین خوانش‌‌هایی احساس می‌شود. مدیر پروژه در عصر جدید نه‌تنها مجری برنامه، بلکه تفسیرکننده‌ی پیامدهای انسانی تصمیم‌ها است. چیزی که فردوسی هزار سال پیش آن را با واژه‌ی «خرد» صورت‌بندی کرده است؛ خردی که روشنایی تصمیم است و بدون آن، قدرت به لغزش می‌افتد.

نویسنده‌‌ی این اثر با نگاهی ژرف و متفاوت، داستان‌های شاهنامه را نه به‌عنوان میراثی ادبی، بلکه به‌عنوان الگوهایی از رفتار قدرت، تصمیم و سرنوشت، بازخوانی کرده است. او از شاهنامه تا پروژه‌های امروز را در یک مسیر پیوسته می‌بیند و نشان می‌دهد که داستان رستم و سهراب تنها حماسه‌ای باستانی نیست. تصویری از نبرد میان سیاست و خرد است. تصویری که امروزه در هر سازمان و پروژه‌ای هم هست.

او این حقیقت را آشکار می‌سازد که تراژدی، از خاموشی گفت‌وگو، نادیده گرفتن ذی‌نفعان، خطاهای شناختی و قدرت بی‌مهار آغاز می‌شود. این همان چیزی است که امروز نیز پروژه‌ها را شکست می‌دهد؛ چه در مقیاس ملی، چه سازمانی و چه انسانی.

در نگاه او، رستم و سهراب دیگر دو پهلوان نیستند؛ دو چهره از مدیریتند. میان آنان، همان فاصله‌ای وجود دارد که امروز میان رده‌های مختلف مدیریتی، سیاسی و فنی پروژه‌ها می‌بینیم.