کتاب وقت خوش همدلی اثر اروین دی. یالوم نشر بید

زمانی ایده جسورانه‌ای به ذهنم رسید که مهمترین بینش‌هایم را در مورد روان‌درمانی در کتابی گردآوری کنم؛ کتابی که بعدها به اثری مفید با عنوان «هدیه درمان» تبدیل شد. در مقدمه آن نوشتم که در سن هفتاد سالگی، دو اتفاق برایم در حال رخ دادن بود. اول اینکه بیمارانم نگران شده بودند که تا چه زمانی برای کمک به آنها در کنارشان خواهم بود. آیا ممکن بود به تعطیلات بروم و هرگز بازنگردم؟ آیا ممکن بود به زودی بر سر مزارم بیایند؟ دوم اینکه، با توجه به مرگ به ظاهر قریب‌الوقوعم، احساس نیاز کردم که آموخته‌هایم در چهار دهه فعالیتم به عنوان یک روان‌درمانگر را، در اسرع وقت منتقل کنم. این ترس‌ها کمی زودهنگام از آب درآمدند و بیش از بیست سال بعد، من هنوز در حال تفکر هستم که چگونه به بهترین شکل ممکن به بیماران و درمانگران به طور یکسان کمک کنم. اکنون که به سن نود و سه سالگی نزدیک می‌شوم، شاید نگرانی‌هایی مانند مرگ من و نیاز به انتقال درس‌های گران‌بهایی که به سختی آموخته‌ام، واقعاً جدی باشند. مطمئن نیستم. حدود بیست سال دیگر دوباره از من خبر بگیرید!