کتاب تیر زهرآگین اثر دون روئیز جونیور میگوئل نشر انتشارات لیوسا

تصور کن مردی در حال قدم‌زدن در روستایی است که ناگهان یک تیر زهرآگین به او اصابت می‌کند. چند دوست به سمت او می‌دوند و یکی از آنها می‌دود تا پزشک روستا را مطلع کند، او سریع می‌رسد تا تیر را خارج کرده و پادزهر تجویز کند.

مرد دستور می‌دهد: «صبر کن! قبل از اینکه تیر را خارج کنی، باید بدانم: چه کسی به من تیراندازی کرده است؟ آنها اهل کجا هستند؟ چرا به من شلیک کردند؟ آیا با کمان بلند بود یا با کمان کوتاه؟»

دکتر و دوستان مرد هاج‌وواج به یکدیگر نگاه می‌کنند، معلوم است که مرد قبل از جواب‌دادن به این سؤالات از زخم خود خواهد مرد.

•••

این تمثیل زیبای بودایی درس‌های زیادی برایمان دارد. اول اینکه تأیید می‌کند که همه‌ی ما در مقطعی از زندگی خود زخمی می‌شویم. هر بزرگسال حداقل یک زخم عاطفی عمیق که او را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده تجربه کرده است. دوم اینکه اشاره می‌کند که بسیاری از ما ترجیح می‌دهیم درمورد زخم‌هایمان فکر کنیم و ساعت‌ها، هفته‌ها یا حتی ده‌ها سال وقت خود را صرف تلاش برای فهمیدن علت درد کنیم. طبق آموزه‌های بودایی، گمانه‌زنی‌های تحلیل بیش‌ازحد می‌تواند خطرناک باشد و باعث می‌شود ما از وظایف عملی خود که منجر به بهبودی می‌شود منحرف ‌شویم. هرچند ممکن است استدلال‌های ذهنی، به ما حس کنترل ‌دهد ولی در نهایت وظیفه‌ی واقعی و فعلی این است که باید اول تیر را بیرون کشید. هرچند من با درس‌هایی که بودیسم در اینجا یاد می‌دهد، ازجمله اهمیت برداشتن سریع تیر، موافقم. همچنین معتقدم که اگرچه نوک تیر ممکن است زخم دردناکی به‌جا بگذارد، اما سمی که باقی می‌ماند بزرگ‌ترین خطر را برای خوشبختی و سعادت ما ایجاد می‌کند. سم این تیر ترس است. در نهایت، ترس می‌تواند به امید، رؤیاها و شخصیت‌های ما نفوذ کند و به عامل تعیین‌کننده در زندگی ما تبدیل شود ―‌تا زمانی‌که بتوانیم پادزهر را کشف کنیم.