کتاب آدم هایی که مرا میشناسند اثر کیم هوپر نشر به پویش

آدم‌هایی که من را می‌شناختند، فکر می‌کنند مُردم. این کلمات، در ته گلویم، مثل لباس‌هایی که در دورِ کندِ لباسشویی می‌چرخند، پیچ‌وتاب می‌خورند. تازه یک تاکسی گرفته بودم و روی صندلی‌اش نشسته بودم؛ درزهای صندلی‌اش باز شده بودند و اسفنج زردرنگ زیر آن‌ها مشخص بود. هوای داخل تاکسی بوی برگ کاج می‌داد. انتظار داشتم یکی از آن آویزهای خوشبوکننده را ببینم که از آینه آویزان باشد، اما هیچ‌چیزی نبود.