کتاب فصلنامه نامه جمهور شماره 10 اثر گروه نویسندگان نامه جمهور

اگر به امام خمینی و اندیشه او رجوع می‌کنیم؛ آن‌گاه متن مهم ایشان پس از پذیرش قطعنامه بخوانیم، این پرسش آشکارا مقابلمان به رقص می‌آید که چرا و چگونه با وجود فریادِ امام خمینی در زمینه آغازِ «جنگ فقر و غنا»، این جنگ نادیده گرفته شد؟ آن‌هم نه فقط توسط دولت و در برنامه توسعه، که توسط نیروی اجتماعی انقلاب اسلامی هم نادیده گرفته شد؛ یعنی انسان‌هایی که همه هستی خود را با و در «خمینی» یافته بودند هم به این ایده و واقعیت اجتماعی‌ای که بدان ارجاع می‌داد، توجه چندانی نشان ندادند. چرا؟

شاید ده سال قبل از این، در طرح این پرسش دوستانِ همراهی داشتیم که امروز کم‌کم، دیگر آنان را هم نداریم. ما در جنگ فقر و غنا تا حد زیادی مغلوبه شده‌ایم و فضای عمومی، در سطح سیاسی و سیاستی، مدت‌هاست در اختیار کسانی است که یا از مغلوبه شدنِ جامعه در جنگ فقر و غنا متضرر نشده‌اند، یا فرادست و منتفع شده‌اند. علل دیگر هم البته هست. بماند و بگذریم؛ آن‌چه هست این که دیگر کمتر کسی از معنا و ابعاد جنگ فقر و غنا می‌پرسد؛ از علل فراموشی آن می‌پرسد و حتی این چنین پرسشی، به رسمیت هم شناخته نمی‌شود.

بی‌راه نیست اگر بگوییم فصلنامه نامه جمهور، که امروز دهمین دفتر از آن انتشار می‌یابد، بر پایه این پرسش و این نگرش بنا شده است. بر پایه این معادل‌های این ایده در اندیشه دومین رهبر انقلاب، مفاهیمی مانند «طبقه مرفه جدید» و «عقب‌ماندگی در عدالت» و برای درک این واقعیت اجتماعی.

از همان نخستین شماره از مجله و سرمقاله آن، تا جایی که در توانمان بوده تلاش کردیم پاسخی اولیه به این پرسش بدهیم. این که چگونه عدالت‌زدایی از هویتِ انسان انقلاب اسلامی موجب فراموشی جنگ فقر و غنا و هزیمت در آن شد. با این همه باز هم جای این سوال باقی بود که چگونه، انسان انقلاب اسلامی، پس از آتش‌بس و قطعنامه 598 با «امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار، و جنگ‌‎ ‌ پابرهنه ها و مرفهین بی درد شروع شده است» مواجه شد اما آرام از کنار آن گذشت.

امروز اما که پس از آتش‌بسِ پس از جنگ تحمیلی دوم، می‌بینیم چگونه نیروهای به اصطلاح انقلابی و غیر آن، در برابر ایده جنگ فقر و غنا، که متن و بطن «امر ملی» ماست، صف کشیده و همهمه به راه انداخته‌اند؛ الآن که می‌بینیم چگونه جدال‌های بی‌معنایِ ایران یا اسلام، که از شدت کهنگی بوی نا گرفته را بالا آورده‌اند و برای آن رگ گردنی می‌شوند اما جنگ فقر و غنا را یا به کلی نمی‌بینند و یا حاضر نیستند یک کلمه درباره آن بگویند.

الان که می‌بینند چگونه مدعیان بر طلب «تغییر پارادایم» می‌کوبند و اینان در مقابل حاضر به ترکِ جزم‌های اعتقادی خود نیستند؛ هنرشان این است علیه «ای‌ایران» در تریبون‌های فراوانشان بگویند، امر ملی و عدالت را نادیده بگیرند و در ندیدن‌ها بیانیه بنویسند؛ الان که تجربه پس از جنگ سابق را داریم؛ «الْآنَ» که «حَصْحَصَ الْحَق»؛ الان که بیش از همیشه روشن است که در دین اینان گویا حتی گفتن از عدالت حرام آمده است.

دهمین شماره نامه جمهور را روی میز می‌گذاریم تا علیه این حرام ساختگی و غوغای پوچ واعظانِ تلویزیونی بشوریم؛ بشوریم که بگوییم مقاومت، عدالت است.

انتظار بی‌جایی است اگر بخواهیم مجله‌ای که بر اساس پرسش از جنگِ فراموش شده‌یِ فقر و غنا متولد شده، سرنوشتی جز اصل جنگ داشته باشد اما ما در حد سهم خود تلاش کردیم توضیح بدهیم چرا پس از جنگ۸ تحمیلی دوم نباید به پس از جنگ تحمیلی اول تبدیل شود؛ همین.