کتاب اصول و روش‌های درمان شناختی - رفتاری وسواس اثر استنلی راکمن نشر کتاب ارجمند

پیشرفت‌های ارزشمندی که در درمان رفتارهای وسواسی، به ویژه وسواس عملی نظافت و بازبینی‌های وسواس عملی انجام شد، با پیشرفت‌هایی که در رابطه با وسواس‌های فکری صورت گرفت، همگام نبود. در تأیید این موضوع، محققانی که آزمایش‌های درمانی را در مورد اختلال‌های وسواس‌ فکری ـ عملی هدایت می‌کردند، افرادی را که مشکل عمده‌ی آن‌ها وسواس‌های فکری بود مستثنی کرده و تعداد آن‌ها را یک نفر از هر سه نفر فرد مبتلا تخمین زدند. این معیار حذفی، افراد مبتلا به وسواس‌های فکری محض را مجزا می‌کند، چرا که رفتار درمانگران برای پرداختن به رفتارهای قابل مشاهده مجهزاند، نه برای شناخت‌های غیر قابل دسترس.

در نهایت، پیشرفت‌هایی در این زمینه حاصل شد و در حال حاضر وسواس‌های فکری، در زمینه‌ی درمان قابلیت دسترسی بیشتری پیدا کرده‌اند. این کتاب، درمان‌های ویژه و متمرکز بر وسواس‌‌های فکری را تشریح می‌کند. برای کمک به درمانگران در پرداختن به وسواس‌های فکری، این کتاب اطلاعات، روش‌ها و تکنیک‌هایی را که از درک تازه‌ی ما از وسواس‌های فکری استنتاج شده و نتایج تحقیق‌های آزمایش‌های بالینی می‌باشد، در اختیار درمانگران قرار می‌دهد. نتایج آزمایش‌ها برنامه‌ریزی شده‌اند و برخی از آنان در مرحله انجام هستند.

درمان‌هایی که در این کتاب توضیح داده شده است، در مورد افراد مبتلایی به‌کار برده می‌شود، که مشکل عمده‌ی آنها و یا تنها مشکل آن‌ها وسواس‌های فکری است، (وسواس‌های فکری در این کتاب می‌تواند با وسواس‌های عملی نیز همراه باشد). ۲۰ تا ۳۰ درصد افرادی که تشخیص ابتلا به اختلال وسواس فکری - عملی داده شده‌اند، مشکل اصلی یا تنها مشکل آن‌ها وسواس‌های فکری است (استین و همکاران، ۱۹۹۷).

سازمان تحقیق‌های ملی آمریکا اخیراً در یک بررسی درباره مشکل‌های اضطرابی، نشان می‌دهد که تقریباً یک‌سوم نمونه‌ها (افراد با علائم اختلال وسواس فکری‌ - عملی، دارای علائم شناختی، بدون وجود علائم رفتاری از قبیل شستشوی وسواسی می‌باشند (ولکوویتز و همکاران، ۲۰۰۰). در گذشته این افراد مبتلا تحت درمان متداول اختلال وسواس فکری‌ـ‌عملی قرار می‌گرفتند و امیدوار بودند که وسواس‌های فکری آن‌ها به‌طور خود بخودی کاهش می‌یابد؛ درحالی که هیچ درمان ویژه‌ای برای وسواس‌های فکری آن‌ها در نظر گرفته نشده بود. درمان‌های متداول، شامل رفتار درمانی (راکمن و هورگسون، ۱۹۸۰؛ مارکس، ۱۹۸۷) و در سال‌های اخیر درمان شناختی‌ - رفتاری بودند (کراسک ۱۹۹۹؛ مک لین و وودی، ۲۰۰۱، استکتی، ۱۹۹۶، سالکووسکیز، ۱۹۸۵، ۱۹۹۹). حتی در کاربردهای اولیه رفتار درمانی فرض شده است که وسواس‌های فکری، ماهیتی اساساً شناختی دارند. در سال ۱۹۸۳ مشاهده شد که مانع اصلی در درمان موفقیت‌آمیز وسواس‌های فکری، عدم وجود روش‌های (تکنیک‌های) مؤثر در درمان می‌باشد (راکمن۱۹۸۳). در این زمینه تغییرهای ناچیزی صورت گرفت، تا این که در اواخر سال ۲۰۰۰، وَن اُپن و امل کمپ به این نتیجه رسیدند که، "درمان وسواس‌های فکری محض تاکنون سخت و اغلب ناموفق بوده است". با این وجود، نشانه‌های دلگرم‌کننده‌ای وجود دارد که وسواس‌های فکری، می‌توانند با موفقیت درمان شوند. فری استون و همکارانش (۱۹۹۷)، نتایج رضایت‌بخشی از ترکیب شیوه‌های شناختی و روش‌های مواجه‌سازی سنتی، بدست آوردند. مواجه‌سازی و پیشگیری از پدیدآیی مجدد محور اصلی درمان می‌باشند.

افراد مبتلا از لحاظ بالینی تغییرهای چشمگیری، نشان دادند. تحقیق‌های بیشتری باید در این زمینه انجام گیرد و انتظار می‌رود که یک روش کامل شناختی، برگرفته از یک نظریه‌ی قطعی و استوار، به درصد زیادی از افراد مبتلا یاری رساند و امید است که از لحاظ اقتصادی نیز با هزینه‌ی کمتری انجام گیرد. روش درمانی فری استون شامل جلسه‌های یک ساعت و نیمه بود، که در مجموع ۴۰ جلسه، و به‌طور متوسط ۲۷ - ۲۵ جلسه را تشکیل می‌دهد.