کتاب طلوع دلتنگی اثر عاطفه مرادی نشر شقایق

ترگل و سبحان کنار یکدیگر ایستاده‌اند و صحنه‌ی عروسی را با لبخند از نظر می‌گذرانند، ترگل گاه با خنده سبحان را همراهی می‌کند و گاهی خودش متکلم می‌شود و با صحبت کردنش نگاه سبحان را جلب می‌کند، هرچند صحبت‌های‌شان حول‌وحوش عروسی می‌چرخد اما این باعث نمی‌شود سبحان این‌چنین با ذوق نگاهش نکند و شنوای حرف‌هایش نباشد. در طبقه‌ی بالای همین مراسم سعید با خشم مشتش را محکم‌تر از پیش می‌فشارد و همان را حواله‌ی پایش می‌کند که مجید بازویش را می‌گیرد.

- چته؟ ها؟ چته؟

صدایش از کنترل خارج می‌شود.

- نمی‌دونین چمه؟

کارگری که لیوان را برمی‌دارد از صدای بلند سعید تکان می‌خورد و باز جای شکرش باقی است که فقط او متوجه می‌شود.

- صداتو ببر. بار آخرته صداتو بلند می‌کنیا.

دستش را مشت می‌کند و با بغض مردانه می‌نالد.

- بابا یه چی بگو دردم دوا شه.

دلش می‌گیرد اما می‌داند نباید به کار نامعقولش میدان داد. میان دندان‌های به هم قفل شده‌اش ‌می‌غرد‌.