کتاب عاداتی برای التیام اثر نکیا هومر نشر انتشارات لیوسا

هنگامی‌که سی‌و‌یک ساله بودم، در مسیری کاملاً تازه قدم گذاشتم. من و خانواده‌ام به‌سوی جنوب نقل مکان کردیم؛ از دلاور به منطقه‌ی مترو آتلانتا، مسافتی حدود هشتصد مایل را به‌دنبال فرصت‌های تازه، روابط نو، انرژی خلاقانه‌ی جدید و در نهایت، شروعی دوباره پشت سر گذاشتیم.

در برهه‌ای قرار داشتم که هم به ایالتی جدید نقل مکان کرده و هم می‌کوشیدم خودم را تغییر بدهم، مشتاق بودم با هدفم بیشتر آشنا شده و به همسر، مادر و نسخه‌ای بهتر از خودم تبدیل شوم.

آن روزها کتاب‌ها و ویدیوهای یوتیوب آموزگاران من بودند. در همان ماه‌های اول شاید صد ساعت وقت، صرف تماشای ویدیوهای زیگ زیگلر یا مطالعه‌ی کتاب‌های جک کنفیلد کردم. یک روز از همان روزها، بدون معطلی به کتابخانه‌ی عمومی محله‌مان رفتم تا کتاب «چنان که انسان می‌اندیشد» را که تازه در یکی از سخنرانی‌ها درباره‌اش شنیده بودم، بگیرم.

صادقانه بگویم، خواندن آن کتاب اصلاً آسان نبود. عبور از میان کلماتی همچون «thinkeths، thous، suffereths» درست مثل این بود که یک بچه‌ی شش‌ساله بخواهد نسخه‌ی کینگ جیمز از انجیل را بخواند و بفهمد. اما وقتی به جمله‌ی «شرایط انسان را نمی‌سازد؛ بلکه او را به خودش می‌شناساند» رسیدم، زمان برایم ایستاد. احساس کردم برای نخستین‌بار کسی مرا دیده است. آن کلمات باعث شدند زندگی‌ام معنای دیگری پیدا کند.