کتاب زیر ایوان ماه اثر فرزانه صفایی‌فرد نشر شقایق

غریبه‌هایی که یک‌دفعه سرو‌کله‌شان وسط زندگی آدم پیدا می‌شد، آدم‌های معمولی نبودند.

در چند دقیقه‌ی گذشته یک‌بار رد تماس داده‌ بودم و یک‌بار گذاشته بودم آن‌قدر زنگ بخورد تا خودش قطع شود؛ اما ناشناس پشت خط هنوز از رو نرفته بود. نگاهم را بین غریبه‌های ایستاده و نشسته در سالن ‌چرخاندم. هنوز هم نمی‌دانستم که چرا به این جشن آمده‌‌ام؟ شاید چون فرهاد اجازه نداده بود دنبال تینا به مهد بروم و با هم به خانه‌ام برویم. چاره‌ای نبود، باید لحظه‌های خالی‌ام را جوری پر می‌کردم تا آسان‌تر بگذرند.

دوباره به ترکیب ناآشنای اعداد نگاه کردم. آشناشدن با صدایی ناشناس و بی‌تصویر، راحت‌تر از درگیرشدن با چشم‌ و دهان و تن‌های حاضر بود. خرج تمام‌کردن آن، فشار یک دکمه بود، اما برای رهایی از اینجا باید دنبال بهانه‌ و راه‌های فرار می‌گشتم. تماس را وصل کردم و گوشی را کنار گوشم گرفتم. خیلی زود صدایی از آن‌سوی خط به گوشم رسید:

ـ بهی نیک‌پور؟

یک ‌هیچ به نفع او! شماره تماس و اسم و فامیلم را می‌دانست و... من چی؟ هرچند به‌واسطه‌ی خونه داشتن تماس ‌ناشناس و دانستن اسمم اتفاق عجیبی نبود اما حسی درونم می‌گفت که دلیل این تماس ارتباطی با خونه ندارد. لحن اخم‌آلود صدا که ندیده و نشناخته انگار کینه‌ام را به دل گرفته بود و مدل صداکردن بی‌پیشوند و پسوندش، فرضیه‌ام را به حقیقت نزدیک‌تر می‌کرد.

ـ خودم هستم.

ـ خوبه.

ابروهایم بالا رفتند و لب‌هایم کمی قوس برداشتند.