کتاب کیمیاگر جان اثر محمدحسین یزدانی‌راد نشر اختران

فیلسوفان علوم طبیعی اولین کسانی بودند که تفکراتی در مورد تزریق خون داشتند، ولی هیچ‌گاه وارد وادی عمل نشدند و این امر در مرحلۀ نظریه‌پردازی باقی ماند. اوایل قرن شانزدهم میلادی، پزشکی آلمانی‌تبار به نام آندریاس لیواداویوس اعلام کرد که انتقال خون از یک فرد سالم به یک فرد بیمار، امکان‌پذیر است و با این کار چشمۀ حیات به تن بیمار بازگردانده می‌شود و ضعف و نخوت از تن رنجور وی دور می‌گردد؛ البته وی پس از مدتی به این نتیجه رسید که اقدام به این کار، بسیار ناشایست است.

علاوه بر این، از عهد عتیق، اطبا بر این باور بودند که سلامتی و بیماری مستقیماً انعکاسی از میزان مایعات بدن است که این مایع را «مِزاج» می‌نامیدند که شامل صفرا، سودا، بلغم و خون بود. آنان اعتقاد داشتند هرگاه این موارد از تعادل خارج شوند، بدن به سمت بیماری می‌رود و سریع‌ترین راه برای بهبود حجامت و خارج کردن خون از بدن بیماران است.

کشف گردش خون توسط ویلیام هاروی در سال ۱۶۲۸م. مطالعات مربوط به گردش خون داخل عروق را وارد مسیر تازه‌ای کرد. کشف او نظریۀ امزاج را منسوخ نساخت، چنانچه این اعتقاد تا قرن نوزدهم میلادی همچنان پابرجا بود، ولی تئوری هاروی در مورد گردش خون (در ابتدا در حد یک تئوری بود) راهگشای فلاسفۀ علوم طبیعی در مورد امکان انتقال خون بود. در این زمان، فلاسفه در ارتباط با وارد کردن چیزی به غیر از خون به عروق، به بحث پرداختند (وبگاه انتقال خون استان تهران).