کتاب بررسی بیماری های ژنتیکی به واسطه ازدواج خویشاوندی اثر مریم میرشکالی نشر انتشارات قانون‌یار

ازدواج خويشاوندي و يا پيوند ميان دو فرد داراي دست کم يک نياي مشترک، يکي از اشکال ازدواج در بيشتر مناطق شمال آفريقا، آسياي مرکزي و غربي و آسياي جنوبي مي باشد (عباسي شوازي و ترابي، 1385: 120).اين الگوي ازدواج از لحاظ فرهنگي و اجتماعي و اقتصادي در بين کشورها و حتي در داخل يک کشور متفاوت است. همچنين در ميان گروههاي قومي – مذهبي تفاوتهاي آشکاري ديده مي شود. در واقع مي توان بيان داشت که اين الگوي ازدواج با توجه به عوامل فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي هر کشور و هر منطقه اي متفاوت است. ازدواج خويشاوندي در استانهاي مختلف نيز تفاوتهاي معني داري را نشان مي دهد. در کشورهاي منطقه مديترانه شرقي تمايل به ازدواج خويشاوندي به هيچ وجه به کشورهاي اسلامي محدود نيست. ازدواج فرزندان عمو، عمه، دايي و خاله همچنين، در بعضي جوامع مسيحي، يهودي و در بين زرتشتيان رايج است. ازدواج عمو با دختر برادر در بين جوامع کليمي وجود دارد. ولي در اسلام ومسيحيت اين نوع ازدواج منع شده است(فرهود،1991: 1).شيوع ازدواج خويشاوندي در ایران در مناطق شهري و روستايي متفاوت است، که در مناطق شهري از حدود 24 تا 64 درصد متغير است. طبق مطالعات انجام شده قوميت نيز در شيوع ازدواج خويشاوندي نقش دارد به طوري که در بين قوم بلوچ 59 درصد ازدواجها و در بين آذري ها 38 درصد ازدواجها خويشاوندي مي باشد(فرهود،1991: 7).