کتاب مطالعات آیینی عین جلد 10 اثر گروه نویسندگان نشریه عین نشر احیاء امر

«عین» راوی حس‌وحال شیرین رفاقت با خداست؛ حال‌وهوای سفره‌های سحری و افطار، قدم‌برداشتن در دسته‌های عزاداری و تماشای تعزیه‌ها، نشاط چراغانی‌ و آب‌زدن کوچه‌‌ها، مزه‌ی دلچسب نذری و خوشنویسی با دارچین روی شله‌زرد، پناه‌بردن به دعاهای مادر و اشک پدر در ورودی حرم؛ همه‌وهمه کاغذ شده‌اند و عین را ساخته‌اند. در کوچه‌ی عین، رنگ‌وبوی خدا و اهل‌بیت جاری‌ست.

عین یک مجله ادبی‌آیینی است. زبانی روان و گویا دارد، از کلیشه‌ و شعار فاصله می‌گیرد و با تمرکز بر تجربه‌زیسته و روایت شخصی و قصه، آیین را به جزئیات روزمره متصل می‌کند و به دنبال گفتن از حضور خدا در تصمیم‌ها، ترس‌ها، امیدها و در لحظه‌لحظه‌ی زندگی آدم‌هاست؛ نه فقط در مسجد و سر سجاده. روش عین نمادین است و در هر شماره با انتخاب یک نماد و مفهوم آیینی، از موضوع و ایده‌ای محوری صحبت می‌کند.

نور می‌تواند چراغ سبز گوشه‌ی مسجد محل باشد یا پرژکتور استادیوم آزادی. نوربالای ماشین پشتی در جاده نور است و چراغ‌خواب رنگی‌رنگی کنار تخت کودک هم نور. نور یا هست - ولو اندک - یا نیست؛ فضا یا ظلمات محض است یا بالاخره کورسویی به چشم می‌خورد. ما آدم‌ها هم گاهی در تاریکی گیر می‌کنیم و گاهی در روشنایی نفس می‌کشیم. مسئله این نیست که همیشه همه‌چیز خوب باشد، مهم این است که به آمدن نور امید داشته باشیم. آدم ممکن است زندگی‌اش گیر و گور داشته باشد، اما وقتی راه حتی کمی روشن باشد، امید هم زنده می‌ماند.

ماه رمضان از خود خدا نور گرفته و در تقویم، جا خوش کرده است. ما هم در تکاپوی زندگی، با این نور هم‌سفره می‌شویم تا روشن شویم و روشنایی ببخشیم. شماره «نور» نشریه‌ی «عین» دعوتی است به همین هم‌سفره‌شدن؛ روایت‌هایی از امید و امیدواری، از لحظه‌های عبور از یأس و ناامیدی، از پیداکردن چراغ‌های کوچک در دل تاریکی و از قدم برداشتن به سمت روشنایی، نه در حرف و شعار، که در تجربه‌زیسته‌ی آدم‌های اطرافمان