کتاب ویلیام اثر میسون کویل نشر پرتقال

هر روز صبح برای هنری مثل اولین صبح زندگی‌اش است. شاید به این خاطر که زیادی با کدها کار می‌کند؛ توالی تفصیلی اعداد گنگ که در نهایت به چیزی جان می‌بخشند، چیزی که قبلاً هرگز وجود نداشته است. شاید هم به این دلیل که تنفرش از ترک خانه آن‌قدر شدید شده که خیلی وقت است دیگر برای مقابله با آن تلاش نمی‌کند، به این ترتیب، تنها چیزی که برایش باقی‌ مانده، یک چیز خاص و خارق‌العاده است که می‌تواند هنوز با آن ارتباط برقرار کند. لیلی. زنی که روی صندلی کنار تختش نشسته است و لبخندش دوست‌داشتنی و تا حدی بی‌روح به ‌نظر می‌رسد؛ گاهی اوقات هنری این لبخند را از عوارض جانبی عشقی فراوان و گاهی صرفاً ترحم‌انگیز می‌بیند.

لیلی می‌گوید: «این‌یکی خیلی بد بود.»

«خروپف می‌کردم؟»

«داشتی کابوس می‌دیدی. یه‌جوری بیدار شدی انگار با تفنگ کنار گوشت شلیک کردم.»

«شلیک کردی؟»

عینک او گرد و بیش از حد برای صورتش بزرگ است، طوری که دل هنری برایش می‌سوزد. لیلی آن را محکم به‌سمت پیشانی هل می‌دهد. «چه خوابی می‌دیدی؟»

هنری می‌گوید: «کم‌وبیش همون همیشگی بود.»

«برام تعریف کن.»

«چرا؟ خواب‌ها مزخرف‌ان. مگه چیز دیگه‌ای نیست که...»

همسرش می‌گوید: «خواب‌ها بهمون نشون می‌دن کی هستیم.» بعد صندلی را کمی جلوتر می‌کشد و مثل پزشک‌ها با کنجکاوی به چانه‌اش ضربه می‌زند: «فکر نمی‌کنی همه‌ی ما نیاز داریم که بدونیم کی هستیم؟»