کتاب آبرویم را پس بده اثر مریم ثروت نشر شقایق

ـ کفش و جوراباتو در بیار.

قطره‌های اشکم از هم سبقت گرفتند و از این همه خفت فغانم بلند شد. "خدایا به کدام جرم بازجویی می‌شوم؟!"

ـ گفتم... کفش و جوراباتو در بیار.

با اشک‌هایی که مقابل نگاهم را گرفته بودند، به آرامی کفش‌هایم را درآوردم. کفش‌های ساده و قدیمی‌ام که حتی گوشه‌هایش زخمی ‌بود! کفش‌هایم را کندم اما دستم سمت جوراب‌های مشکی‌ام نرفت. نمی‌خواستم، نمی‌توانستم!

ـ یالا! گفتم جورابات.

نمی‌خواستم! "خدایا می‌بینی؟ نمی‌خواهم. ولی بنده‌ات... همین بنده‌ی مغرورت... زور می‌گوید!" به کندی دستم را سمت جوراب‌هایم بردم و قطره‌ای اشک درست کنار پایم روی موزاییک افتاد. ناگهان در باز شد:

ـ این‌جا چه خبره؟!

به قدری خفت کشیده بودم که با همان کمر خم شده، از درد تا شدم و صدای هق‌هقم اتاق را پر کرد. دستانم را روی صورتم گذاشتم و به بخت شومم زار زدم. صدای امیرحافظ را درست نمی‌شنیدم، ولی معلوم بود که از دیدن پدرش، آن هم در این ساعت از روز تعجب کرده:

ـ سلام حاج‌بابا. چه بی‌خبر اومدید!

ـ علیک سلام، این‌جا چه خبره؟

صدای طعنه‌آمیز امیرحافظ به اعصاب ناآرامم چنگ زد:

ـ خانم دزدی کرده، دارم مچشو می‌گیرم.

نفس حاج رسولی به قدری سنگین شد که حتی من هم میان هق‌هق‌هایم صدایش را شنیدم:

ـ لااله‌الاالله! مگه تو خدایی که داری آبروی کسی رو می‌بری؟