درباره معیار اعتقادی دوستی و دشمنی با خدا از منظر قرآن کریم
مسئله دوستی و دشمنی خداوند متعال در میان جوامع انسانی از اهمیت فراوانی برخوردار است. زیرا خداوند متعال انبیاء عظام را پیاپی همدیگر فرستاده است تا انسانها را به معرفت، محبت و دوستی الهی راهنمایی کنند و در ظل این معرفت و دوستی خداوند اطاعت و بندگی او را کنند و در مسیر صراط مستقیم حرکت نمایند تا به بهشت و لقاء الهی برسند. در این میان، دشمنان الهی هم تلاش میکنند تا انسانها را در جهل و گمراهی نگهداشته و از مسیر صراط مستقیم منحرف سازند و به قهر و غضب الهی دچار و «خالِدٌ فِی النَّارِ» کنند.
انسانها بر اساس فطرت خدادادی خویش به آنچه مفید میپندارند علاقهمند و ازآنچه موجب آزار و ناخوشایند خویش میدانند، گریزاناند. همچنین به علّت ناقص و محدود بودن علم و آگاهی، دوستی و دشمنی آنها بر طبق معیار و ملاکهای صحیح و معتبری بنا نخواهد شد و امکان به خطا و بیراهه رفتن آنها وجود دارد بهطوریکه دوست را دشمن و دشمن را دوست میدانند. به همین دلیل برخی دوستان خدا و برخی دشمنان خداوند میشوند «أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصیمٌ مُبینٌ».
بنابراین بیدار کردن فطرتهایی که براثر غرق شدن در اُمور مادی و زندگی دنیوی و در حقیقت به دلیل پرستیدن دنیا از خداوند غافل شدهاند و معیارهای فطری و قوانین الهی قرآن کریم را رها کرده و به معیارها و آموزههای کاذبی که برگرفته از غرب و آموزههای فرهنگ غرب است رو آوردهاند، وظیفه شرعی و عرفی هر مسلمان و بلکه هر انسان آگاه و مسئولی است.
متأسفانه معیارها و آموزههای کاذب در بین جوامع اسلامی فراوان به چشم میخورد و به علّت همین فراوانی و شیوع در بین جوامع اسلامی قبح آن از بین رفته است. فلذا بر ما فرض است که درراه بیان این معیارهای فطری و قوانین الهی تلاش بیشتری کنیم تا شاید بتوانیم جلوی این هجمه آموزههای کاذب دشمن را بگیریم.
-بخشی از کتاب-