کتاب مجموعه نبرد هیولاها، فنگ، خفاش شیطانی جلد 3 اثر آدام بلید نشر انتشارات قدیانی

توبی کلنگش را برداشت و از درد شدید دست‌هایش چهره‌اش را درهم کشید. به‌سختی می‌توانست دیوار مقابلش را ببیند. خستگی و بی‌تابی ناشی از تاریکی باعث شد که مصمم‌تر و محکم‌تر از همیشه به دیواره‌ی سنگی ضربه بزند. درحالی‌‌که کلنگ می‌زد، صدای ضربه‌ها از روی دیوارها منعکس می‌شد و میان صدای ضربه‌های کلنگ کارگران دیگر و صدای زنجیرهایی که به آنها بسته شده بودند، محو می‌شد. او با خود اندیشید: «طلای بیشتر... ثروت بیشتری که مثل رودی در دره‌ی طلایی کایونیا جاری می‌شود.» کمی صبر کرد تا درد شانه‌هایش کم شود. به صدای ناله‌ی برده‌های دیگر گوش کرد. اندیشید: «آنها حاضرند کور شوند ولی شهرشان ثروتمند باشد.» توبی دسته‌ی کلنگش را محکم‌تر گرفت؛ گویی می‌خواست آن را بشکند. اندیشید: «اما من از این وضع راضی نیستم...» ـ هی! تو داری چه‌کار می‌کنی؟ توبی از صدای جِد، مردی که کنارش کار می‌کرد، از جا پرید. جد گفت: «کار کن، وگرنه ارباب تنبیهت می‌کند.» خشم توبی بر ترسش غلبه کرد. او صاف ایستاد و گفت: «برایم مهم نیست. من از برده‌بودن خسته شده‌ام. چه کسانی با من‌اند؟» کسی به او پاسخی نداد. فقط صدای ضربه‌های کلنگ‌ها شنیده می‌شد. توبی ترس و وحشت بقیه‌ی برده‌ها را حس می‌کرد. آنها طوری رفتار می‌کردند که گویی او وجود نداشت. توبی علت ترس آنها را درک می‌کرد. ارباب در سکوت کامل میان آنها حرکت می‌کرد و بعد با صدای جیغ‌هایش که گوش توبی را به درد می‌آورد، حضورش را اعلام می‌کرد. جد آهسته گفت: «حماقت نکن.» توبی به‌خاطر چشمان ضعیفش نمی‌توانست ضربه‌زدن جد را ببیند. جد افزود: «تو نمی‌توانی فرار کنی. ارباب مثل ما نیست. او حتی می‌تواند در تاریکی هم ببیند. شاید همین حالا مشغول تماشای ما باشد.» هر دو معدنچی با ترس به اطرافشان نگاه کردند.... -از متن تاب-