مهم ترین عامل توسعه یافتگی جوامع، بدون شک نهادهای جامعه و افراد آن جامعه هستند. از همین روی برای حفظ و ایجاد جامعه ای توسعه یافته دولت ها تمرکز ویژهای برای تربیت کودکان اختصاص میدهند. در مقابل اما تمرکز بر ظواهر توسعه یافتگی به ویژه مظاهر برآمده از سرمایه داری نوکیسه میتواند سبب بی تو جهی به این موضوع شود. شهرنشینی شتابان در کشورهای کمتر توسعه یافته و تمرکز دولت ها و مراجع ملی و محلی بر واردات ظواهر جهان مدرن، سبب شده است تا افراد و به ویژه کودکان به عنوان عاملان شکل دهنده جامعه آینده، نادیده انگاشته شوند...