کتاب رشد و یادگیری حرکتی اثر بهنام ملکی نشر انتشارات پوران پژوهش

روند اجتماعی شدن کودکان با فعالیت‌های اولیه ورزشی آن‌ها آغاز می‌شود. سه عامل اصلی در به عهده گرفتن یک نقش اجتماعی شامل: ۱- مؤسسات اجتماعی، فامیل، همسالان، مربیان و معلمان ۲- وضعیت‌های اجتماعی، بازی‌ها و محیط‌های بازی، اسباب بازی‌ها ۳- خصلت‌های شخصی، قابلیت‌های ورزشی درک شده - در جامعه برای پسران و دختران نقش‌های متفاوت اجتماعی در نظر گرفته می‌شود که اصولاً به این عمل شکل‌گیری رفتار قالبی می‌گویند. - در فرآیند تربیت اجتماعی باید جنس مربی و شاگرد را نظر داشت، زیرا در تعیین نقش اجتماعی فرد دو عامل مهم هستند. - حدود ۷۵ درصد قهرمانان ورزشی از سن ۸ سالگی در ورزش فعال شده‌اند. - بهترین شاخص مشارکت ورزشی جوانان، میزان فعالیت و نوع ورزش دوران کودکی و نوجوانی آن‌هاست. - نقش خواهران و برادران در الگوی مشارکت ورزشی کودک، به عنوان یک عامل تقویت‌کننده است. - افرادی که بیشترین تأثیر را در مشارکت ورزشی و اجتماعی کودک دارند، با توجه به جنس، سابقه اجتماعی، نژاد و شرایط جغرافیایی و اقلیمی متفاوت است. - در خانواده‌های سفید پوست آمریکایی بیشترین تأثیر در مشارکت ورزشی را پدر به عهده دارد. - کودکان از سنین ۳ تا ۴ سالگی بازی با همسالان خود را آغاز کرده و تا اوایل دوره مدرسه آن را ادامه می‌دهند. - همسالان غالباً در مشارکت فرد در ورزش‌های اجتماعی در مقایسه با شرکت در ورزش‌های انفرادی تأثیر بیشتری دارند. - علاقه به ورزش و تمایل به پیوستن به گروه همسال موجب می‌شود که فرد به گروه‌های فعال اجتماعی وابسته شود. - ورزشکاران مرد در دوره جوانی و نوجوانی بیشتر تحت تأثیر مربیان و معلمان قرار می‌گیرند و زنان نیز در دوره کودکی. - ورزش‌های سنتی پسران نوعاً پیچیده است، ولی ورزش‌های دختران عموماً غیررقابتی است. - معمولاً پسران توانایی بیشتری برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی را دارند. - بزرگتران رفتاری را فرا می‌گیرند که همراه با نقش اجتماعی آن‌هاست.