کتاب زندگی روی سیارۀ ما اثر دیوید اتنبرو نشر انتشارات کتاب کوله‌پشتی

روی پوست شهر به‌غایت دلپذیر به‌نظر می‌رسد؛ تعدادی خیابان، چند هتل، یک میدان، یک بیمارستان، چند پارک مجهز به شهربازی، یک ادارۀ پست مرکزی و یک ایستگاه راه‌آهن. همچنین این شهر تعدادی مدرسه و استخر شنا، کافه و بار، یک رستوران لب رودخانه، تعدادی فروشگاه‌، سوپرمارکت‌ و سالن‌ پیرایش مو، یک سالن تئاتر و یک سالن سینما، یک تالار رقص، تعدادی ژیمنازیوم و یک استادیوم فوتبال با یک پیست دوومیدانی دارد. این‌طور بگویم: این شهر هر چیز خوشایندی را که ما انسان‌‌ها به وجود آورده‌ایم تا برایمان یک زندگی آکنده از رفاه و خشنودی به ارمغان بیاورد، داراست؛ همۀ عناصر سکونت‌گاه‌هایی که خانۀ خود کرده‌ایم. دورتادور مرکز فرهنگی و تجاری شهر را آپارتمان‌ها محاصره کرده‌اند. این شهر ۱۶۰ برج دارد که در زوایای معیّنی نسبت به شبکۀ راه‌ها ساخته شده‌اند و قطعاً فکر خوبی پشتِ آن نهفته است! هر آپارتمان بالکن خودش، و هر برج سالن لباس‌شویی خودش را دارد. ارتفاع بلندترین برج شهر به‌اندازۀ یک ساختمان تقریباً ۲۰ طبقه است و تاجی بزرگ از چکش و داس آهنی - که نشانی از آفریدگاران این شهر است - در بالای هر برج جا خوش کرده است. پریپیات توسط اتحاد جماهیر شوروی و در یک دورۀ پررونق ساخت‌وساز در دهۀ ۱۹۷۰ ساخته شد. این شهر موطن طراحی‌شده و بی‌نقص تقریباً ۵۰ هزار نفر بود؛ مدرن‌ترین آرمان‌شهری که برازندۀ برجسته‌ترین مهندسان و دانشمندان بلوک شرق به‌همراهِ خانواده‌های جوانشان بود. فیلم‌های آماتوری باقی‌مانده از اوایل دهۀ ۱۹۸۰، مردمان این شهر را در حالی نشان می‌دهند که لبخند بر لب، باهم اختلاط کرده و در بلوارهای عریض کالسکۀ بچه‌ها را هُل می‌دهند، در کلاس‌های باله شرکت می‌کنند، در استخرهایی در اندازۀ استخرهای المپیک شنا کرده، و در رودخانه قایق‌سواری می‌کنند. بااین‌حال، امروز کسی در پریپیات زندگی نمی‌کند. دیوارها در حال فروریختن، پنجره‌ها در حال خرد شدن، و سردری‌ها در حال فروپاشی‌اند. وقتی در میان ساختمان‌های تاریک و خالی مشغول کندوکاو هستم، باید مراقب باشم که پایم را کجا می‌گذارم. در آرایشگاه‌ها صندلی‌ها به پشت روی زمین افتاده‌اند و دوروبرشان را دستگاه‌های فرزنی غبارگرفته، و آینه‌های شکسته در بر گرفته‌اند. لوله‌های فلورسان از سقف سوپرمارکت‌ها آویزان‌اند. پارکت‌های کف تالار شهر از جای خود درآمده‌اند و پلّکان مرمری باشکوه آن فرو ریخته است. کتاب‌های تمرین در کف کلاس‌های مدارس پخش‌وپلا شده‌اند و روی هر صفحه نمره‌ای با خطی زیبا با الفبای سیرلیک و جوهر آبی به‌ چشم می‌خورد. استخرها را خالی از آدم‌ها می‌بینم. پایۀ کاناپه‌ها در آپارتمان‌ها به زمین افتاده‌اند و کفشان پوسیده است. تقریباً همه‌چیز بی‌حرکت است، متوقف. اگر هم شبح باد چیزی را بجنباند، فقط باعث وحشت من می‌شود!