خوانندهی این کتاب به احتمال زیاد توقع خواندن خاطرات عباسی از دوران تهیهی فیلمها و مسائل مربوط به سینما را دارد. در همین مقدمه باید تأکید شود که این توقعِ آنها برآورده نخواهد شد؛ چون عباسی بیشتر به توضیح دربارهی کابوس سیسالهاش پرداخته و من به عنوان یک نظارهگرْ روایت خود را نوشتهام. خواستهی او از نوشتن کتابی مربوط به تاریخ سینمای ایران بسیار دور است و امید است خواننده هم از همین ابتدا این نکته را در ذهن خود داشته باشد.