کتاب حاج احمد اثر محمدحسین علیجان زاده نشر انتشارات شهید کاظمی

حسابی برف باریده بود و سرمای استخوان‌سوز هوا‌ نمی‌گذاشت کسی به مسجد برود. بیشترِ مساجد، نماز جماعت نداشتند. واقعاً هم در آن هوا چه کسی حال داشت برود مسجد؛ آن هم در هوای سرد زمهریر با موکت‌های سفت‌شده از یخ‌زدگی؟! در تمام شهر، فقط یک جا عده‌ای اهل حال دور هم جمع می‌شدند برای نماز جماعت و چراغ آن‌جا را روشن نگه می‌داشتند؛ و آن‌جا حسینیۀ اعظم بود. آن روز حاجی بی‌سروصدا لباس پوشید و توی حیاط اشاره کرد که من یواشکی می‌روم تا احمد متوجه نشود. دانه‌های سفید برف مثل گوله‌های پنبه‌ای از آسمان بر زمین حیاط می‌نشست و درخت‌های خشکیدۀ اَزگِل و انجیر میان باغچه را، که به خوابی عمیق فرو رفته بودند، سفیدپوش کرده بود. احمد همیشه با حاجی‌عشقعلی برای نماز جماعت به مسجد می‌رفت و با پدر برمی‌گشت. پدر که شال و کلاه کرد و رفت، آسمان هنوز گرگ‌ومیش بود. تقریباً چند دقیقۀ بعد، آسمان شد مثل زغالِ سیاه. بعد از آن‌که نمازم را خواندم، رفتم ببینم احمد کجاست و چه‌کار ‌‌‌می‌کند. هرچه اتاق‌ها را گشتم، خبری از احمد نبود. با خانواده همه‌جا را گشتیم. انگار آب شده بود رفته بود توی زمین! گمانمان رفت که عقب حاجی رفته به مسجد.