کتاب ناقوسی برای آدانو اثر جان هرسی نشر نی

از خیابان ‌بارینو به سمت بالا رفتند. در خیابان پرنده پر نمی‌زد. همۀ مردم یا به تپه‌ها گریخته بودند یا در پناهگاه‌ها و زیرزمین‌ها پنهان شده بودند. خانه‌های این خیابان خاکستری و حقیر بودند، خانه‌هایی دو طبقه با آجرهای خاکستری، کرکره‌های خاکستری، که روی آن‌ها گردِ خاکستری نشسته بود که از چاله‌های ترکشِ بمب و خمپاره بلند شده بود. این‌جا و ‌آن‌جا، هرجا خانه‌ای بمباران شده بود، آجرهای خاکستری به این خیابانِ خاکستری سرازیر شده بود. سرِ نبشِ کوچۀ سومی که از خیابان بیست‌ و‌ هشت ‌اکتبر منشعب می‌شد، با جنازۀ زنی ایتالیایی روبه‌رو شدند. لباس سیاه تنش بود. پای راستش بر اثر انفجار از بدنش جدا شده بود و مگس‌ها به دلیل نامعلومی دریای تیره و چسبناکِ خون و خاک را به قسمت باقی‌ماندۀ پایش ترجیح می‌دادند. سرگرد گفت: «چه وحشتناک!» هرچند هنوز خون خشک نشده بود، بویی شیرین اما تهوع‌آور داشت از آن بلند می‌شد. گفت: «جای تأسف است که ناچار شده‌ایم با دوستان‌مان چنین کاری بکنیم.»