چه خودتان را فردی تنها و یا اجتماعی بدانید چه برونگرا یا درونگرا، روابط انسانی یکی از مهمترین نیازهای همۀ ما به شمار می رود. تحقیقات نشان داده اند که داشتن روابط مثبت برای سلامت جسمانی و روانی ما ضرورت دارد. با وجود پیشرفتی که در تکنولوژی داشته ایم میتوانیم به راحتی با هر کسی در هر جایی و هر زمانی ارتباط برقرار کنیم اما با این حال از همیشه تنهاتر هستیم. ممکن است بعضی ها باور داشته باشند که همین تکنولوژی باعث تنهایی ما شده است. همۀ ما میدانیم جلب کردن توجه اطرافیانمان هنگامی که غرق در تلفن همراه خود هستند تا چه حد دشوار است. اگر صادقانه نگاه کنیم میبینیم که خودمان هم هوش و حواس خود را به دست تلفن همراهمان سپرده ایم. هرچند تکنولوژی برای داشتن صمیمیت و ارتباط با دیگران یک تهدید جدی به شمار می رود اما وجود ارتباط آنلاین در کنار دیدار حضوری باعث میشود احساس تنهایی ما کاهش پیدا کند. پس به نظر میرسد نمیتوانیم این نمایشگرهای کوچک را دلیل اصلی مشکلاتمان بدانیم اما بهتر است آگاه باشیم و بدانیم که تا چه حد درگیر آنها هستیم. در میان تمام مشغله هایی که داریم تمام تمرکز خودمان را بر روی رسیدن به اهدافمان گذاشته ایم به طوری که نمی توانیم توجه چندانی به افرادی که اهمیت زیادی برای ما دارند داشته باشیم. به دلیل اهمیتی که جامعه برای موفقیت های فردی و دستاوردهای ما قائل است شرایط ایجاب می کند که کماکان تلاش کنیم، یاد بگیریم و دستاوردهایی داشته باشیم. در حالی که نیاز است آرام تر پیش برویم زیرا داشتن روابط صمیمی و نزدیک برای سلامتی ما ضروری هستند. پس کی می خواهیم قدری به خودمان استراحت بدهیم؟ فرصت های زیادی برای ما در زندگی وجود دارند ولی ما راه خودمان را انتخاب میکنیم و به اینکه این مسیر ما را به کجا خواهد برد توجهی نداریم. به یک شهر دور و یا آن سر دنیا! هر زمانی که اسباب خود را جمع میکنیم و به جای دیگری نقل مکان میکنیم تمام روابطی که با آن محله داشته ایم را قطع کرده و در جای دیگر از نو شروع میکنیم. هر چقدر هم سن ما بالاتر میرود شروع یک رابطۀ صمیمی و قابل اعتماد که اغلب بر اساس داشتن خاطرات مشترک شکل میگیرد برای ما سخت تر خواهد بود. هر قدر زندگی مان بیشتر با مسئولیت ها و وظایف فردی پر می شود زمان کمتری برای شروع و حفظ روابط جدیدمان میگذاریم.