بعد از فتوحات خوارزمیان، جوجی فاتح این بلاد حکومت مملکت اصلی خوارزمشاهیان را به یکی از سرداران مغولی خود سپرد و او چون اوگتای به قاآنی رسید و بهامارت خراسان و مازندران نیز حکمران گردید. از این تاریخ تا سیوپنج سال وضع حکومت ایران و اداره آن تحت استیلای مغول به این شکل بود که خانان تاتار جهت اداره این دیار و سرداری سپاه مقیم آن یک نفر را مستقیما از مغولستان به عنوان حاکم میفرستادند و این حکام به دستیاری عمال و دبیران ایرانی به جمع مالیات و اداره امور کشوری و دفع مخالفین قیام میکردند و از جمله همین دبیران ایرانی است.
بهاءالدین محمدجوینی که از حدود ۶۳۰ از طرف حاکم مغولی خراسان مأمور اداره امور مالی و جمع عایدات بوده یا به اصطلاح آن ایام سمت صاحب دیوانی کل ممالک مغول برگزید و او تا سال ۶۵۱ که سال فوت اوست همواره این مقام جلیل را در عهده داشت مخصوصا قسمت ایام حکومت امیرارغون بر ایران که از ۶۴۱ تا ۶۵۴ طول کشیده بهاءالدین جوینی در نهایت قدرت میزیسته و هر وقت که ارغون به قراقروم به دربار خان مغول میرفته، او از این امیر در حکومت کفالت و نیابت میکرد...