پیشاز اینکه یک روز در هفته تکنولوژی را کنار بگذارم، هر روز بیستوچهارساعته سرم در گوشی و تبلت بود. از اینکه جهان را در نوک انگشتانم داشتم احساس قدرت میکردم و عاشق این حس بودم، اما در برابر دام دستگاهی که در دست داشتم احساس ناتوانی می کردم. صفحههای نمایش، هم باعث میشدند وقتم گرفته شود و هم زمان را از دست بدهم. غرق در این شبکۀ اغواگری شده بودم که من را از «زندگی در لحظه» دور میکرد و بهسختی میتوانستم تمرکز کنم. از همه مهمتر اینکه احساس میکردم به کسانی که دوستشان دارم و درست مقابلم قرار دارند توجه کافی نمیکنم.