در همۀ نظامهای آموزشی مراقبه، نیاز به حالت صحیح بدن، کاملاً به چشم میخورد. اما متأسفانه بسیاری از مراقبهگران، تمام توجه خود را به نحوۀ تنفس یا فعالیتهای تمرکزی یا تکرار مانترا معطوف میکنند و تصورشان بر این است که صرفاً با نشستن و بستن چشمها و بعد از چند تنفس آرام، آمادۀ انجام مراقبهاند. آنچه مدام از آن غفلت شده است و بررسی دقیق روی آن صورت نگرفته، جزییات حالت مراقبه است. اکثر کتابهای منتشرشده در ایران پس از گذری کوتاه و سطحی در بارۀ نحوۀ حالت مراقبه، به بررسی مفصل مراقبه از دیدگاهی ذهنی پرداختهاند. هرچند که مطالب ارائهشده بسیار ارزشمند و معتبرند، اما در همۀ آنها از بررسی علمی و عملی حالت مراقبه خبری نیست. در حالی که بدون حالت صحیح، ادامه مراقبه قطعاً نتیجهای در پی ندارد.