من زمانی مرد جوانی را میشناختم که تحصیل در دانشکده پزشکی را به پایان رسانده و بعد تصمیم گرفته بود که نمیخواهد پزشک باشد. او میگفت: «من برای راضی کردن پدرم به دانشکده پزشکی رفتم. این رشته هیچگاه چیزی نبود که من میخواستم. اکنون که پدرم فوت کرده، من میخواهم رؤیاهای خودم را دنبال کنم.» من بارها متعجب شدهام از اینکه چه تعداد زن و مرد جوان بهجای رؤیاهای خودشان، رؤیاهای والدینشان را دنبال میکنند.
همه ما بهعنوان والدین میخواهیم فرزندانمان را موفق ببینیم. هرچند درک ما از موفقیت ممکن است با تواناییها و علائق فرزندمان مطابقت نداشته باشد. همه مردان جوان برای اینکه خلبان جنگی یا بازیکن بسکتبال شوند طراحی نشدهاند. همه زنان جوان برای اینکه پزشک یا وکیل باشند طراحی نشدهاند. بااینحال، به هر فرزند استعدادهایی داده شده است تا اثری مثبت بر جامعه بگذارد. نقش ما بهعنوان والدین این است که به فرزندان خود کمک کنیم تا تواناییهای خاص خود را کشف کنند و پرورش دهند.