ماهیت میانرشتهای مطالعات ترجمه، شامل ترجمه، ادبیات، زبانشناسی، علوماجتماعی، مطالعات فرهنگی و... فرصت مناسبی را برای تجدیدنظر در روشهای سنتی حوزۀ ارزیابی ترجمۀ عربی در ایران فراهم آورده است.
تطبیق متن مبدأ و مقصد با هدف تحلیل وضعیت معادلیابی واژگانی و مسائل دستور زبان، روشی است که تاکنون بسیاری از پژوهشهای ترجمۀ عربی بر پایۀ آن به رشتۀ تحریر درآمدهاند و نظریههای ترجمه نتوانسته است جایگاه مناسب خویش را نزد پژوهشگران این حوزه پیدا کند.
دلیل این مسأله را شاید بتوان در تمرکز نظام آموزشی بر مطالعات ادبی و مغفول ماندن ضرورت پرداختن به ترجمه به عنوان یک رشتۀ مستقل جستجو کرد اما آغاز فعالیت مقطع دکتری رشته مطالعات ترجمۀ عربی در دانشگاه تهران، چشمانداز جدیدی برای بهرهمندی از دانش مطالعات ترجمه و گسترش پژوهشهای میانرشتهای در این عرصه ایجاد کرده است.
این کتاب با هدف تأمین نیازهای علمی دانشجویان رشتۀ عربی در زمینۀ ارزیابی ترجمه، تألیف شده و نگارندگان کوشیدهاند ضمن معرفی مهمترین الگوهای ترجمه، نمونههایی از متون مختلف را به منظور آشنایی روش اجرا مورد ارزیابی قرار دهند.