اگر مربی بخواهد نور ایمان را در دلهای معصوم کودکان جای دهد و کلام پروردگار را به آنان بیاموزد، بایستی هم روش تعلیم و تدریس را خوب بداند و هم مخاطبین خود را به خوبی بشناسد و از ابعاد مختلف فطری، روحی، عاطفی و جسمی آنان (باتوجه به تفاوتهای فردی و مقتضیات زمان) مطلع باشد.
بدیهی است مربی قرآن کودکان، ابتدا باید با ابراز محبت و ایجاد رابطهی عاطفی، قلب کودکان را تسخیر نماید و از طریق حکومت بر دلهای آنان، راه دوستی با خدا و آشنایی با کلام او را آموزش دهد؛ چرا که کودک، اگر مربی خود را دوست نداشته باشد و محبت او در قلبش نفوذ نکرده باشد، اندرزهایش اثری نخواهد گذاشت.
پس در اولین گام باید فاصلهی بین مربی و نوآموز برداشته شود و آنگاه آرام آرام توجه او به سوی دوستی و گرایش به مذهب جلب شود.
تربیت دینی کودک در دوران قبل از دبستان، محدود به ایجاد انس دینی یا برانگیختن احساسات مذهبی او است. یعنی وظیفهی مربی این است که کودک را با مفاهیم سادهی دینی مأنوس نماید و با ایجاد عشق و علاقه به خالق مهربان و هرچه او را خشنود میسازد، زمینه را برای حرکت خودجوش کودکان به مذهب و گرایش آنها به بندگی خداوند فراهم سازد.