فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب جنایت و مکافات‌

کتاب جنایت و مکافات‌

نسخه الکترونیک کتاب جنایت و مکافات‌ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب جنایت و مکافات‌

«جنایت و مکافات» در تمام تقسیم‌بندی‌های ادبی جزو یکی از ده شاهکار برتر ادبیات جهان است. جدال خیر و شر در برون و درون آدمی و تیرگی‌های روان آدمی، روان‌پریشی‌ها و درگیری‌های فرد با خود و محیطش درونمایه آثار این نویسنده بزرگ روس است که اینها در بهترین شکل در این کتاب بازتاب یافته است. این رمان که از لایه‌های مختلف روانشناسانه، فلسفی و داستانی تشکیل شده، چند بار در قالب فیلم و سریال درآمده و به زبان‌های مختلف دنیا ترجمه و منتشر شده است.

ادامه...

بخشی از کتاب جنایت و مکافات‌

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



بخش اول

۱

بعد از ظهرِ یک روزِ داغِ اوایلِ ژوئیه، مردِ جوانی که در طبقه آخرِ ساختمانی در کوچه نجارها اتاقکی داشت، از درِ ساختمان بیرون آمد و مثلِ این که دل به شک باشد، سلاّنه سلاّنه در جهتِ پلِ کوکوشکین به راه افتاد.
بختش گفته بود و در راه پلّه به خانمِ صاحبخانه برنخورده بود. اتاقکش که درست زیرِ شیروانیِ یک ساختمانِ بلندِ پنج طبقه بود، به صندوقخانه بیشتر شباهت داشت تا به اتاقِ مسکونی. خانمِ صاحبخانه اش، که هم خورد و خوراک مستاجر را در تعهد داشت و هم رُفت و روبِ اتاق را، در آپارتمانی یک طبقه پایین تر از اتاقِ او می نشست. مردِ جوان هر بار که می خواست از خانه بیرون برود، مجبور بود از جلوِ آشپزخانه صاحبخانه بگذرد، که درش از صبح تا شب چارطاق باز بود، و هر بار هم از هول به چنان حالِ زاری می افتاد که از شرم تا بناگوش سرخ می شد و چهره در هم می کشید. مرد تا خرخره به خانمِ صاحبخانه بدهکار بود، برای همین هم دلِ روبه رو شدن با او را نداشت.
نه این که آدمِ بزدلی باشد یا به کوچک ترین چیزی جا بزند. نه؛ بل که مدتی بود، مثلِ آدم هایِ مالیخولیایی، سخت حساس و تحریک پذیر و عصبی شده بود. چنان سر به گریبان و در خود فرو رفته و گوشه گیر شده بود که خانمِ صاحبخانه که جایِ خود داشت، از سایه خودش هم می رمید. تنگدستی از پا درش آورده بود، اما تازگی ها حتی به تنگیِ دست هم دیگر اهمیتی نمی داد. قیدِ همه چیز را زده بود و از همه کس بریده بود. در اصل، از خانم صاحبخانه هم واهمه ای نداشت و در بندِ این نبود که چه خوابی برایش دیده است. مسئله این بود که پای پلّه ها مجبور می شد بایستد تا خانم صاحبخانه باز مشتی مزخرفاتِ یکنواخت و مثلِ هم، که هیچ ربطی هم به او نداشت، به خوردش بدهد، باز بدهی هایش را به رخش بکشد و باز او مجبور شود هی عذر بتراشد و هی دروغ سرِ هم کند. هیهات! این دیگر از او ساخته نبود. حاضر بود مثل گربه دله دزدی از بیخِ دیوار، آرام آرام پایین بیاید و مثل برق غیبش بزند، اما کسی او را نبیند.
اما این بار، همین که پا به خیابان گذاشت، هولِ رویارو شدن با صاحبخانه حتی خودش را هم به حیرت انداخت.
با لبخندِ غریبی اندیشید: «واقعا که! مرا باش که دست به چه کاری می خواهم بزنم و از چه چیزهایی می ترسم. خب دیگر... اختیارِ هر چیزی دستِ خود آدم است. حالا اگر گذاشت هر چیزی راحت از چنگش بلغزد... این دیگر از جبن و بزدلیِ خودِ او است، تمام شد و رفت... این دیگر چون و چرا ندارد... فقط مانده ام که مردم از چه چیزی بیشتر وحشت دارند. من که می گویم مردم بیشتر از هر چیز از این وحشت دارند که قدمِ تازه ای بردارند یا حرفِ تازه ای بزنند... به هر حال، من هم دیگر دارم زیادی حرف می زنم و همین زیاد حرف زدن باعث می شود دست به هیچ کاری نزنم. بعید هم نیست عکسِ قضیه درست باشد. یعنی چون کاری نمی کنم زیاد حرف نمی زنم. یک ماه است که ویرم گرفته هی با خودم حرف بزنم. صبح تا شب تویِ آن دخمه نکبتی دراز بکشم و فکر کنم... آن هم چه فکرهایی، یکی از یکی پرت تر. خب، حالا مثلاً می خواهی بروی آن جا چه غلطی بکنی؟ تو را چه به این غلط ها؟ اصلاً مگر قضیه جدّی است؟ ابدا! پس خودت را منتر کرده ای که چی؟ این را هم بگذار به حسابِ یک جور بازیِ فکری! تمام شد و رفت، بازیِ فکری!»
بیرون، هوا داغ بود و خفقان آور. غلغله جمعیت، گرد و غبارِ هوا، داربست های ساختمانی با کپه کپه آجر و آهک و ماسه ای که سرِ راه ریخته بودند، بویِ گندِ غریبی که برای همه پترزبورگی هایی که وُسعشان نمی رسید ویلایی در حاشیه شهر بگیرند، بویی آشناست ــ همه این ها، اعصابِ فرسوده مردِ جوان را بی وقفه تحریک می کرد. بوی گندِ تحمل ناپذیری که از میخانه ها بیرون می زد، و به خصوص در این قسمتِ شهر همه جا را پر کرده بود، و سیاه مست هایی که در هر قدم به چشم می خورد، اگر چه آن روز روزِ تعطیل نبود، چشم اندازی را که بدونِ اینها هم ملالت بار و نفرت انگیز بود، تکمیل می کرد. حالتی آکنده از نفرتی عمیق، دمی نه چندان دیرپا، سیمای مهذّب و فرهیخته مردِ جوان را فروگرفت. از قضا، فوق العاده زیبا بود، با چشم های دلفریبِ شهلا، موهای خرمایی، اندامِ باریک و خوش قامت.
چند قدمی که رفت، سر به گریبان برد، یا شاید درست تر باشد بگوییم در نوعی اغما فرو رفت. راه می رفت بی این که به دور و برِ خود نگاه کند یا بخواهد که نگاه کند. گاهی از سرِ عادت چیزی زمزمه می کرد، عادتی که خودش هم چند لحظه پیش به آن اعتراف کرده بود. می دانست که دیگر رمقی برایش نمانده است. می دانست که افکارش به هم ریخته و آشفته است. دو روزی می شد که تقریبا چیزی نخورده بود.
سر و وضعش افتضاح بود. با آن جُلپاره مندرس، حتی غربتی هایِ ولنگار هم عارشان می آمد روزِ روشن بیرون بزنند. منتها این سر و وضع در آن محله، چیزِ عجیبی نبود. حول و حوشِ سبزه میدان، با آن روسپی خانه های کیپِ هم و آن دست فروش ها و بساط اندازهایِ رنگارنگش، که تنگِ هم می لولیدند و کوچه پس کوچه های قلبِ پترزبورگ را مزین کرده بودند، خود به قدر کافی حیرت انگیز بود، دیگر جایی برای تعجب از این جور قیافه و این قبیل سر و وضع باقی نمی گذاشت. و تازه، دلِ این جوان چنان آکنده از شرنگِ نفرت بود که با همه وسواسِ جوانی، تنها چیزی که در بندش نبود، همان سر و وضعش بود. البته اگر به دوست یا آشنایی برمی خورد، که دیدارشان را اصلاً خوش نداشت، قضیه فرق می کرد. با این حال، همان وقت گاریِ خالیِ بزرگی از کنارِ او رد شد که یابوی درشت هیکلی آن را می کشید و مردِ مستی، که معلوم نبود به کجا می رود، یک باره از بالایِ گاری خم شد و سرِ او داد کشید: «بپّا، اوهوی، کلاهیِ بدآلمانی!» مردِ جوان درجا خشکش زد و با حالتی عصبی چنگ به کلاهش انداخت. کلاهش بلند و گرد بود، دوختِ فروشگاهِ شیک و پیک زیمرمان، منتها دیگر زنگارِ کهنگی گرفته و بندبندش از هم دررفته بود؛ پاره پوره و چرک مُرده، بی لبه، یک برش کج و کوله، و خلاصه وقتِ دور انداختنش بود. اما حرکتِ جوان از سرِ شرم نبود، از سرِ احساسی یکسره دیگرگونه بود، احساسی که بیشتر به ترس شباهت داشت.
آشفته و آسیمه سر، زیرِ لب گفت: «می دانستم! فکرش را می کردم! خریت از این بدتر نمی شود! واقعا که! ببین چه چیزِ پیشِ پا افتاده ای می تواند همه نقشه ها را خراب کند. بله آقا، مثل این که کلاهت زیادی توی چشم می زند. بس که بدترکیب و بی قواره است نظرِ هر کسی را جلب می کند. با این ژنده پاره ها، باید کلاهِ کپی سرت می گذاشتی، یک کلاهِ کپیِ کهنه، نه این شندره بدترکیب، آخر، مردِ حسابی، کی همچین کلاهی سرِ خودش می گذارد؟ این که از یک فرسخی داد می زند. تازه، ممکن است مردم آن را به یاد بسپرند. بله، نکته همین جا ست. ممکن است به یاد بسپرند و بعدها خودش سرِ نخِ قضیه بشود. آدم در این جور کارها باید تا می تواند کمتر جلبِ توجه کند. همین چیزهای خرد و ریز است که کارها را خراب می کند. همین چیزهای کوچک و بی اهمیت. همیشه همین جور چیزها است که کلِّ نقشه را نقشِ بر آب می کند.»
راهِ زیادی در پیش نداشت. حتی می دانست از درِ خانه تا آن جا چند قدم است: درست هفتصد و سی قدم بود. یک بار در عالمِ خیال تمامِ فاصله را با قدم حساب کرده بود. آن روز به تخیلاتِ خودش اهمیتِ چندانی نمی داد. جسارتِ شومِ این رویا، خیره کنندگیِ این رویا، فقط به هیجانش می آورد. اما حالا که یک ماهی از آن روز گذشته بود، کم کم آن را از زاویه دیگری نگاه می کرد. با این که مدام به خودش سرکوفت می زد، با این که یک ریز به خودش نسبتِ بی ارادگی و بی عرضگی می داد، ناخودآگاه با این فکر خو گرفته بود که رویای «شوم»اش کاری است شدنی، گرچه هنوز باورش نمی شد که دست به عملی کردنش بزند. حالا هم فقط داشت می رفت که «تمرین» کند و با هر قدمی که برمی داشت التهابِ درونش شدّتِ بیشتری می گرفت.
با دلی که تند تند می زد و تنی که سراپا می لرزید، رسید به ساختمانِ بزرگی که یک ضلعش به کانالِ کاترینسکی مشرف بود و ضلعِ دیگرش به خیابانِ سادووایا. در این ساختمان، که پر از آپارتمان های کوچک کوچک بود، از هر قماش کاسب و پیشه وری که فکر کنید زندگی می کرد: خیاط، قفل ساز، آشپز، آلمانی های جورواجور، روسپی های پیر و جوان، کارمندانِ دون پایه، و از این قبیل. کسانی که به این خانه رفت و آمد داشتند، از دو درِ ورودی و دو حیاطِ ساختمان مثلِ تیر وارد یا خارج می شدند. سه چهار تایی هم سرایدار داشت. جوان از این که به هیچ کدام از آنها برنخورد خیلی خوشحال شد. آرام و بی سر و صدا از درِ ساختمان خزید تو. بی این که کسی او را ببیند، راه پلّه دستِ راست را گرفت و بالا رفت. راه پلّه تنگ و تاریک بود (راه پلّه درِ «عقبِ» ساختمان بود) اما او همه این ها را می دانست، چون پیشاپیش همه را بررسی کرده بود و به همه جایِ ساختمان آشنایی داشت. در چنین جایِ تاریکی، حتی یک جفت چشمِ فضول هم خطری نداشت. از پلّه هایِ طبقه چهارم که بالا می رفت، بی اختیار این فکر از خاطرش گذشت که «منی که حالا این قدر می ترسم، اگر قرار بود واقعا دست به این کار بزنم چه حالی داشتم؟»
به طبقه چهارم که رسید، دید راه بسته است. چند نفر بار برداشتند خرت و پرتِ یکی از آپارتمان ها را بیرون می بردند. می دانست که در آن آپارتمان کارمندی آلمانی می نشیند با اهل و عیال و متعلقان. اندیشید: «آلمانیه دارد اسباب کشی می کند. پس تا مدتی توی این طبقه فقط آپارتمانِ پیرزن پر است و بس.» و باز وقتی زنگِ آپارتمانِ پیرزن را می زد، به خودش گفت: «عالی شد. درست همان چیزی که می خواستم.» زنگِ در صدایِ بسیار ضعیفی کرد، انگار که از حلبی ساخته شده باشد نه از مس. آپارتمان های این قبیل خانه ها همه از این نوع زنگ ها دارند. صدایِ زنگ را از یاد برده بود، و حالا جرینگِ غریبِ آن چیزی را به یادش انداخت و همه صحنه به وضوح پیشِ چشمش شکل گرفت. جا خورد. اعصابش درب و داغان شده بود. دمی بعد، درِ آپارتمان، با احتیاط، به قدرِ بندِ انگشتی باز شد و یک جفت چشمِ ریز، که در تاریکی سوسو می زد، از شکافِ باریک در پیدا شد و با سوءظنی آشکار، سر تا پای مهمان را برانداز کرد. اما پیرزن وقتی دید آدم های دیگری هم در پاگردِ راه پلّه هست، دل و جرئتی یافت و در را گشود. جوان پا به راهروِ تاریکی گذاشت که با تیغه ای دو قسمت شده بود و پشتِ آن آشپزخانه کوچکی بود. پیرزن، ساکت برابرش ایستاد و با کنجکاوی براندازش کرد. پیرزنِ ریزنقشِ خشکیده ای بود دور و برِ شصت سال، با چشم هایِ ریزِ کینه توز، بینیِ کوچک نوک تیز و سرِ برهنه. موهای بی رنگِ بی حالش، که تازه تارهای سفید درآورده بود، غرقِ روغن بود. دورِ گردنِ باریک درازش، که به لنگِ مرغ می ماند، تکه کهنه فلانلی پیچیده بود و با این که هوا گرم بود، نیم تنه پوستِ پاره پوره ای، شل و ول، به دوش انداخته بود که از کهنگی به زردی می زد. یک بند سرفه می کرد و می نالید. مردِ جوان می بایست نگاهِ غریبی به او انداخته باشد، چون ناگهان برقِ نگاهِ پر از سوءظنِ پیرزن دیگربار در چشم هایش سوسو زد.
مردِ جوان که می دانست تا می تواند باید مودب و فروتن باشد، نیم کرنشی کرد و به شتاب گفت: «راسکولنیکف... دانشجو هستم... یک ماه پیش هم خدمتتان رسیده بودم.»
پیرزن، که نگاهِ پرسانش را به صورتِ او دوخته بود، شمرده و سرسنگین گفت: «می دانم، آقا، خوب می دانم. شما پیش از این هم این جا آمده اید.»
راسکولنیکف، که از سوءظنِ پیرزن جا خورده بود و بفهمی نفهمی دست و پایش را گم کرده بود، در ادامه حرفش گفت:«خب، پس... باز هم برای همان کار آمده ام.»
و چون قادر نبود آشوبِ درونش را فرو بنشاند، اندیشید: «لابد همیشه همین جور بداخم است و من دفعه پیش متوجه نشده بودم، همین!»
پیرزن، انگار که مردد باشد، اول جوابی نداد. بعد، به درِ اندرونی اشاره کرد و کنار کشید تا مهمانش داخل بشود. گفت:«بفرمایید تو، آقا.»
مردِ جوان قدم به اتاقِ کوچکی گذاشت که کاغذدیواری هایِ زرد داشت و چند گلدانِ شمعدانی و پرده های نازکی به پنجره ها. اتاق هنوز از آفتابِ دمِ غروب روشن بود. این فکر، بی اختیار، مثلِ برق از ذهنِ راسکولنیکف گذشت که:«پس لابد آن روز هم هوا همین طور روشن است.» تند و تیز، نگاهش را دورِ اتاق چرخ داد تا ترتیبِ اثاثه آن را تا جایی که ممکن بود به خاطر بسپرد. اما چیزِ خاصی نظرش را جلب نکرد. مبلمانِ چوبیِ زرد و کهنه اتاق، کاناپهای بود با پشتیِ چوبیِ قوس دارِ بلند، میزی بیضی شکل جلوِ کاناپه، میزِ آرایشی با آیینه کوچک میانِ دو پنجره، چند صندلی کنارِ دیوار، و دو سه تا قابِ عکسِ زنگار گرفته با عکسِ چند دخترخانمِ آلمانیِ پرنده به دست. جلوِ شمایلی در کنجِ اتاق هم لامپایِ کوچکی می سوخت. همه چیز تمیز و مرتب بود. مبل ها و کفِ اتاق از روغنِ جلا برق می زد. جوان فکر کرد:«کارِ لیزاوتا است.» در تمامِ آپارتمان ذرّه ای گرد و غبار به چشم نمی خورد. راسکولنیکف نگاهِ دزدانه ای به پرده چیتی انداخت که جلوِ درِ دیگری آویخته بود. این در به اتاقِ کوچکی باز می شد که تختخواب و گنجه پیرزن در آن قرار داشت و جوان داخلِ آن را هرگز ندیده بود. آپارتمان همین دو اتاق را داشت.
پیرزن، که واردِ اتاق شده بود و مثلِ قبل رو در رویش ایستاده بود تا راست در چشم هایش نگاه کند، اخم آلود پرسید:«چه کار داشتی؟»
راسکولنیکف جواب داد: «یک چیزی آورده ام گرو بگذارم.» و ساعتِ قدیمیِ نقرهای از جیب درآورد و گفت: «این است!»
پشتِ ساعت تصویرِ کرهای کنده کاری شده بود و زنجیرِ فولادی داشت.
«چرا اول حسابِ قبلی تان را تسویه نمی کنید؟ پریروز که آخرِ برج بود باید تسویه می کردید.»
«نزولِ یک ماهِ دیگرش را هم می دهم. خواهش می کنم یک مهلتِ کوچک به من بدهید.»
«من هر کاری خودم صلاح بدانم می کنم، آقا. این دیگر بسته به میلِ من است که مهلت بدهم یا گرویی تان را بفروشم.»
«آلیونا ایوانوونا، برای این ساعت چقدر می دهید؟»
«این آت و آشغال ها چیست برای من می آورید؟ این که مفت هم نمی ارزد. دفعه پیش برای انگشترتان دو تا اسکناسِ یک روبلی به شما دادم، در صورتی که می شد نوِ آن را از جواهرفروشی یک روبل و نیم خرید.»
«خب، چهار روبل بدهید. تسویه اش می کنم، به شما قول می دهم. این ساعت ارثیه پدرم است. همین روزها پول دستم می آید.»
«یک روبل و نیم. نزولش را هم اول کم می کنم. می خواهید بخواهید نمی خواهید برش دارید بروید.»
جوان داد زد: «یک روبل و نیم؟»
«میل میلِ شماست» و ساعت را برگرداند.
جوان ساعت را گرفت. چنان به خشم آمده بود که می خواست بگذارد و برود، اما یادش افتاد که جای دیگری را سراغ ندارد، تازه، او به قصدِ دیگری آمده بود. در دَم، رایش برگشت. تند و خشن گفت: «باشد. بدهید!»
پیرزن دسته کلیدی را از جیب درآورد و به اتاقِ پشتِ پرده رفت. جوان که وسطِ اتاق سرِ پا مانده بود، بی تابانه گوش تیز کرد و کوشید حدس بزند که پیرزن در اتاقِ دیگر چه می کند. شنید کلیدی در قفلِ گنجه چرخید. فکر کرد: «باید کشوِ بالایی باشد. پس کلیدها را توی جیبِ راستش می گذارد. همه را یک جا در یک حلقه آهنی. یکیش از بقیه بزرگ تر است ــ سه برابرِ کلیدهایِ دیگر ــ سرش هم دندانه دار است. ممکن نیست کلیدِ گنجه باشد. پس باید صندوقچه یا چمدانی هم آن جا باشد. جالب است. کلیدِ همه چمدان ها این شکلی است. وای خدا، چه کارِ پستی!»
پیرزن برگشت.
«بفرمایید. هر روبل ماهی ده کوپک. یک روبل و نیمش می شود پانزده کوپک. این نزولی است که باید برای یک ماه پیش پیش بدهید. دو روبل هم از قبل بدهکارید که با این حساب نزولش می شود بیست کوپک. روی هم می کند سی و پنج کوپک. با این حساب، برایِ این ساعت، من باید یک روبل و پانزده کوپک به شما بدهم. این هم پول، بفرمایید.»
«چه طور؟ همه اش یک روبل و پانزده کوپک؟»
«درست است.»
جوان دیگر چانه نزد. پول را گرفت و بی آن که شتابی برای رفتن داشته باشد به پیرزن نگاه کرد. انگار که بخواهد چیزِ دیگری بگوید یا کارِ دیگری دارد، منتها خودش هم نمی دانست چه می خواهد.
«آلیونا ایوانوونا، شاید یکی دو روزِ دیگر چیزِ دیگری برایتان بیاورم. یک چیزِ خوب... یک قوطی سیگار... قوطی سیگارِ نقره... همین که از دوستم پسش بگیرم.»
دست و پایش را گم کرد و ساکت شد.
«خیلی خوب. هر وقت آوردید حرفش را می زنیم.»
از راهرو که بیرون می رفت، با لحنی که سعی می کرد حتی المقدور عادی و سرسری باشد، پرسید: «راستی... شما همیشه در منزل تنها هستید؟ منظورم این است که خواهرتان خانه نیست؟»
«شما با خواهرم چه کار دارید، آقا؟»
«هیچی. همین طوری پرسیدم. شما هم که... خب، خداحافظ، آلیونا ایوانوونا!»
با حالی آشکارا مضطرب و پریشان بیرون آمد. اضطرابش دمادم شدّت می گرفت. از پلّه ها که پایین می آمد چند بار ایستاد، مثلِ این که ناگهان فکری به خاطرش رسیده باشد، و سرانجام، همین که پا به خیابان گذاشت، داد کشید: «وای خدا، مُردم از این همه حقارت! یعنی ممکن است من... من...» بعد هم با قاطعیت گفت: «نه! محال است! شدنی نیست! آخر چه طور یک همچین فکرِ وحشتناکی به سرم زد؟ راستی که فکرم به چه راه های احمقانه ای می رود! بله، قضیه از اصل احمقانه است، وحشتناک است، نفرت انگیز است، نفرت انگیز!... فکرش را بکن، یک ماهِ آزگار...»
اما نتوانست آشوبِ درونش را بیرون بریزد، نه با کلمات، نه با داد و فریاد. انزجاری که رفته رفته ذهنش را برمی آشفت و قلبش را در هم می فشرد، حتی زمانی که پیشِ پیرزن می رفت، حالا به چنان شدّت و حدّتی رسیده بود و چنان مشهود و محسوس شده بود که حتی نمی دانست به کجا پناه ببرد. در پیاده رو مثلِ مست ها راه می رفت و بی توجه به رهگذران، به همه تنه می زد و فقط وقتی به خود آمد که به خیابانِ بعدی رسیده بود. به دور و برش که نگاه کرد، دید برابرِ میخانهای ایستاده است. از چند پلّه که پایین می رفت یکراست از زیرزمینِ میخانه سر درمی آورد. همان وقت، دو مردِ مست از درِ میخانه بیرون زدند. همین طور که به هم تکیه داده بودند و بد و بیراه می گفتند، از پلّه ها بالا آمدند و واردِ خیابان شدند. راسکولنیکف، بی هیچ فکری، بی درنگ از پلّه ها پایین رفت. تا آن وقت پا به هیچ میخانه ای نگذاشته بود، اما حالا، هم سرش گیج می رفت و هم از تشنگی گلویش خشک شده بود. عطشِ عجیبی به یک لیوان آبجو احساس می کرد، به خصوص از وقتی که ضعفِ ناگهانیِ خود را از گرسنگی می دانست.
در گوشه ای تاریک و کثیف، پشتِ میزِ کوچک چسبناکی نشست و آبجویی سفارش داد و لیوانِ اول را با ولع سرکشید. بی درنگ حالش جا آمد و ذهنش باز شد. با امیدواری به خودش گفت: «قضیه از اصل ابلهانه است! دلیلی برای دلشوره و نگرانی نبود. فقط کمی از حالِ عادی خارج شده بودی! یک لیوان آبجو و یک تکه نانِ برشته می خوری و تمام شد و رفت! ــ فکرت دوباره مثلِ همیشه به کار می افتد، هوشیاری ات بیدار می شود و اراده ات مثلِ صخره محکم! خدایا، راستی که چقدر پوچ و بی معنی است!» با همه دلخوری، قیافه اش از هم باز شد و ناگهان، انگار که بارِ سنگینی از رویِ دوشش برداشته اند، به آدم های توی میخانه نگاه های دوستانه انداخت. اما حتی در آن لحظه هم بی اختیار این احساسِ گنگ به او دست داد که این تمایل به خوش بینی هم بیمارگونه و غیرعادی است.
در آن وقتِ روز، میخانه فقط چند مشتری داشت. غیر از آن دو مردی که سرِ پلّه ها دیده بود، یک دسته نوازنده و خواننده، پنج مرد و یک دختر با یک آکاردئون، بلافاصله پس از وارد شدنِ او رفته بودند. بعد از رفتنِ آنها، میخانه خلوت و سوت و کور شده بود. از مشتری هایِ باقی مانده، یکی که از ظاهرش برمی آمد کاسبکار باشد، پشتِ میزی نشسته بود و آبجو می خورد. بفهمی نفهمی سرش گرم بود. اما دوستش که مردِ درشت هیکلِ چاقی بود با ریشِ سفید و کتِ پیله دارِ تنگ و یقه شق و رقِ بلند، مستِ مست بود. رویِ نیمکت یله داده بود و چرت می زد. فقط گاه گاهی به خود می آمد و انگار در عالمِ خواب، شروع می کرد به بشکن زدن، یا بدونِ این که از روی نیمکت بلند شود، بالاتنه اش را از عقب به جلو تاب می داد. ضمنِ این کار، تکه های بی معنایی از یک تصنیفِ کوچه بازاری را زمزمه می کرد و بیهوده می کوشید شعرِ آن را به یاد بیاورد:

«زنم رو بگو که یک سال تنگِ دلش خوابیدم. 
زنم رو بگو که یک سال تنگِ دلش خوابیدم.»

یا ناگهان چرتش پاره می شد و:

«از خیابون که سرازیر شدم، 
چشمم افتاد به همون دلبرک دیرینم...»

منتها هیچ کس شریک حالِ او نمی شد. هم پیاله ساکتش هم غَلَیان هایِ عاطفیِ احساس او را با نفرت و سوءظنی آشکار می نگریست. مردِ دیگری هم بود که قیافه کارمندانِ بازنشسته را داشت. جدا از بقیه، برابرِ استکانِ عرقش نشسته بود و گه گاه جرعهای می خورد و نگاهی به دور و برش می انداخت. او هم تا حدّی مضطرب و نگران به نظر می آمد.

شخصیت های داستان

رودیون رومانوویچ راسکولنیکف (رودیا، رودِنکا، رودکا)
آوْدوتیا رومانوونا راسکولنیکف (دونیا)
خواهرِ فداکارِ رودیون، معلمه سرخانه سویدریگایلوف، نامزدِ لوژین.

پولخریا الکساندرونا راسکولنیکف
مادرِ رودیون.

سِمْیون زاخاروویچ مارملادوف
کارمند اخراجیِ دولت، دائم الخمر، پدر سونیا از زنِ قبلی، و شوهرِ کنونی کاترینا ایوانوونا.

کاترینا ایوانوونا
زنِ کنونیِ مارملادوف، زنِ سابقِ یک افسرِ ارتش، از شوهرِ قبلی صاحب سه فرزند.

سوفیا سمیونوونا مارملادوف (سونیا)
دختر مارملادوف از زنِ اول، برای حمایت از خانواده مجبور به خودفروشی.

پولنکا، لیویا، کولیا
سه فرزندِ کاترینا ایوانوونا از شوهرِ قبلی.

آرکادی ایوانوویچ سویدریگایلوف
کارفرمای سابقِ دونیا.

مارفا پتروونا
زنِ آرکادی ایوانوویچ.

پیوتر پتروویچ لوژین
نامزد دونیا راسکولنیکف، کارمندِ دولت.

دمیتری پروکوفیچ رازومیخین
دانشجو، دوست و همکلاسیِ راسکولنیکف و نامزدِ بعدی دونیا.

آندری سمیونوویچ لبزیاتنیکف
هم خانه و همسایه مارملادوف ها.

پورفیری پتروویچ
بازپرس، مسئولِ رسیدگی به پرونده جنایت.

آلیونا ایوانوونا
پیرزنِ رباخوار.

لیزاوتا ایوانوونا
خواهر آلیونا، دوستِ سونیا.

پراسکوویا پاولوونا
خانم صاحبخانه راسکولنیکف.

ناستاسیا
خدمتکار پراسکوویا.

آمالیا فیودوروونا
خانم صاحبخانه مارملادوف.

کاپرنامُف
خانم صاحبخانه سونیا.

زاسیمف
پزشک معالجِ راسکولنیکف، دوستِ رازومیخین.

نیکودیم فومیچ
رئیسِ کلانتری.

زامیوتف
منشیِ کلانتری، دوستِ رازومیخین.

ایلیا پتروویچ
افسرِ لاف زن و پرمدعایِ پلیس.

نیکولای (میکلکا) و دمیتری (میتکا)
نقاشانِ ساختمان.

توضیحی در بابِ اسامی: اسمِ دومِ تمامیِ شخصیت هایِ مرد به «ویچ» و تمامیِ شخصیت هایِ زن به «اُوْنا» ختم می شود. این دو پسوند به معنای «پسر» و «دختر» است. روس ها بعد از اسمِ کوچک شخص. نامِ پدر او را نیز قید می کنند. از این قرار، چون نامِ پدرِ رودیون و آوْدوتیا راسکولنیکف، رومان راسکولنیکف بوده است، اولی را که مذکر است رودیون رومانوویچ (رودیون پسرِ رومان) و دومی را که مونث است آوْدوتیا رومانووْنا (آوْدوتیا دخترِ رومان)می نامند.

نظرات کاربران درباره کتاب جنایت و مکافات‌

کتاب جالبیه. ترجمه اش هم خیلی خوبه. میگن جزو صد کتاب برتر قرنه. به نظرم بیراه نمیگن. فیدیبو! لطفا کتب "ابله" و "برادران کارامازف" رو هم با تخفیف ارائه کنید.
در 3 سال پیش توسط ابوالفضل عزیزی
بهترین ترجمه ی این کتاب، ترجمه ی مهری آهی عزیز هست که از روسی به فارسی برگردونده شده و نشر خوارزمی اون رو منتشر کرده
در 2 سال پیش توسط Reza Khalifeh
من یه بار خوندمش اما نتونستم تمومش کنم چون توصیفهای نویسنده از احساسات قاتل اونقدر دقیق بود که استرس زیادی بهم وارد شد .دلم واقعا به حال اون قاتل میسوخت.
در 3 سال پیش توسط ned...lya
داستایوسکی یک روانکاو است! چنان شخصیت های داستان و تمام افکار و احساسات شان را به نمایش می کشد که آدم احساس می کند سالهاست آن اشخاص را می شناسد. هم نشینی با راسکولنیکف آنقدر لذت بخش است که آدم دلش میخواهد هر از چند گاهی کتاب را دوباره بخواند.
در 3 سال پیش توسط زینب قدیمی
دو روزی میشه شروع کردم به خوندنش تو این دو روز خواب و خوراک و کار و زندگی رو ازم گرفته داره دیوونم میکنه فوق العادس هرچی بگم کم گفتم.
در 2 سال پیش توسط عباس اندررا
این کتاب دیوانه کننده هست . من نسخه ی فیزیکی اش را دارم و دو مرتبه خواندمش و دیالوگهای قوی اش را نوشته ام و سه فیلم و سریال و یک انیمیشن را نیز به همین نام ، دیده ام . توصیه میکنم اول یک مرتبه بخوانیدش و بعد سریال دوبله فارسی اش را ببینید . اینگونه میتوانید در عین تعجب ببینید که بسیاری از صحنه ها را در زمان خواندن کتاب دیده بودید . کتابی وزین است و بسیار به یاد ماندنی با شخصیتهای کاملا ملموس
در 2 سال پیش توسط Moh...dar
در "جنایت و مکافات" با هزارتوهای ذهن یک قاتل همراه می شوید اما به هیچ وجه با قاتلی با انگیزه های پیش پا افتاده رو به رو نخواهید بود. "راسکلنیکف" یکی از پیچیده ترین شخصیت هایی است که تا به حال با آن رو به رو شدم. جوانی تحصیل کرده و باهوش که در عوض استفاده از موقعیت خود برای کسب درآمد و موفقیت، تحصیلات خود را در رشته ی حقوق معوق گذاشته، در فقر و فلاکت در لانه موشی زندگی کرده و از همه ی دنیا روی گردان شده است. او مقاله ای به چاپ می رساند و در آن نظریه ای را مبنی بر دسته بندی انسانها مطرح می سازد.یک ‌دسته مردم عوام یا به قول او "شپش" و دسته دیگر "ابرمردها". این ابرمردها می‌توانند بنا به صلاح‌دید و برای پیشرفت خودشان، که نهایتا سرافرازی و جلوروی نوع بشر را در پی دارد، هر آنچه فکر می‌کنند درست است عملی سازند و بر اساس این نظریه در ابتدای داستان دست به قتل پیرزنی رباخوار می زند.نظریه ای در خور تامل که شاید حقیقت نهفته در آن باعث وحشت خواهد شد. در قسمتی از داستان "راسکلنیکف" با خود می اندیشد در این صورت بسیاری از ناجیان بشری که قدرت را به ارث نبرده اند، بلکه خود آن را بدست آورده اند، می بایستی در همان نخستین گامهای خود اعدام می شدند. اما آن اشخاص گامهای خود را تا سر منزل مقصود رساندند و به همین دلیل "حق" با ایشان شداز سوی دیگر شاید "جنایت و مکافات" باعث شود از ورای برچسب هایی مانند "قاتل" به اشخاصی مانند "راسکلنیکف" یا "فاحشه" به دختری مانند سونیا که برای تامین معاش خانواده فقیر خود به تن فروشی روی آورده و در داستان تاثیر بسزایی در زندگی "راسکلنیکف" دارد، نگاه کنیم و کمی اقلا در محکمه ی وجدان خود جانب انصاف را نگاه داریم
در 4 سال پیش توسط Far...kht
ترجمه‌ی اصغر رستگار جایزه‌ی بهترین ترجمه را در نوزدهمین دوره جایزه‌ی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از آن خود کرده است. به عقیده‌ی صاحب‌نظران این ترجمه برگردانی یگانه از این شاهکار ادبی ماندگار است
در 1 سال پیش توسط mas...pry
البته من ترجمه خانم مهری آهی رو خوندم که به نظرم بهترین ترجمه اس.این کتاب فوق العاده اس.فقط باید تو خوندنش صبور بود.حالات یه قاتل رو قبل و بعد جنایت به خوبی توصیف کرده و واقعا با تمام وجود حسش میکنی.وقتی که میخاد اون دوتا پیرزنه رو بکشه از بس خوب توصیف کرده که بخای نخای وارد اون فضا میشی.اگه یه کتاب با یه شخصیت پردازی خوب میخاین جنایات و مکافات بینظیره فقط باید در خوندنش صبور بود.ترجمه خانم آهی هم فوق العادس.نشر خوارزمی
در 2 سال پیش توسط akbar kh13
به قول لئون تولستوی داستایفسکی نمیتونه اصلا یه شخصیت سالم تو داستاناش به تصویر بکشه..چون خودشم مریض بوده...چه این رمان چه ابله چه خانه اموات...فلاکت و بدبختی،سوءظن و بدبینی،اضطراب و قضاوت و تنهایی وغم و اندوه از آثار فئودور میباره..چه میشه کرد..
در 11 ماه پیش توسط cub...276