فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب آدم کجا بودی؟

کتاب آدم کجا بودی؟

نسخه الکترونیک کتاب آدم کجا بودی؟ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب آدم کجا بودی؟

ترامواها با سرعتی سرگیجه‌آور از کنار آنها می‌گذشتند، آنها وارد محله‌ای شدند که همه چیز در آن آرام و ساکت بود. ویلاهایی در باغ‌های سرسبز قرار داشتند، اتومبیل‌های ارتشی جلوی دروازه‌های سنگی ایستاده و آنها به حالت قدم‌رو از میان یکی از دروازه‌های سنگی رد شده و وارد یک پارک تمیز و مرتب شده و دوباره به شکل مربع‌ در ردیفی به صف شدند. کوله‌پشتی‌ها از روی دوش برداشته و مرتب شدند، تفنگ‌ها در کنار هم قرار گرفتند. هنگامی که دوباره به حالت خبردار، خسته، گرسنه، تشنه، خشمگین و دلخسته از این جنگ لعنتی ساکت ایستادند، صورتی کوچک و اصیل از برابرشان رد شد؛ این سرهنگ بود. رنگ‌پریده با نگاهی سخت و لب‌های جمع‌شده و دماغی دراز. برای سربازان به ظاهر طبیعی بود که یقۀ زیر این چهره به صلیب مزین شده باشد. ولی این چهره هم موردپسند آنها نبود. سرهنگ از گوشه‌ها به صورت مستقیم، آهسته و محکم رد شده و از مقابل هیچ نگاهی نمی‌گذرد، وقتی در نهایت به ضلع خالی میدان رسید، گروه کوچکی از افسران دورش را گرفتند، همه می‌دانستند او چیزی می‌گوید و همه بدان می‌اندیشیدند که تمایل زیادی به نوشیدن دارند، نوشیدن و اینکه چیزی بخورند و بخوابند یا سیگاری دود کنند. «همرزمان»؛ صدایی واضح و روشن گفت: - همرزمان به شماها سلام می‌گویم، چیز زیادی برای گفتن نیست، ما باید آنها را شکار کنیم و باید این گوش‌خوابیده‌ها را به همان بیغوله‌های بی‌سقف‌شان برگردانیم، فهمیدید؟

ادامه...

بخشی از کتاب آدم کجا بودی؟

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

آدم کجا بودی؟

هاینریش بل

مترجم: سارنگ ملکوتی





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است

فصل اول

نخست مردی با صورتی بزرگ، زرد و مصیب زده از کنارشان گذشت، این ژنرال بود. ژنرال خسته به نظر می رسید. سرش با آن غده اشکی کبود چشمان زردمالاریایی خواب آلود و دهانی با لب های باریک مردی بداقبال، شتابان از کنار هزار مرد گذشت. او ازگوشه سمت راست این مربع گرد و خاک گرفته شروع کرد و با حالتی غمگین به تک تک چهره ها نظر افکند. آرام، با گام هایی نه چندان سریع از گوشه اول این مربع رد می شود، به اندازه کافی مدال برسینه دارد، مدال های طلایی و نقره ای که می درخشیدند، اما گردن او خالی بود و مدالی بر آن نبود. با وجود آنکه همه می دانستند که نبودن صلیب آهنین بر گردن یک ژنرال اهمیت چندان خاصی ندارد اما همه تعجب کرده بودندکه او حتی صلیبی بر گردن نیاویخته بود. گردن زرد و لاغر ژنرال بدون آرایش، آدم را به یاد جنگ های باخته، و عقب نشینی های ناموفق می انداخت و به یاد توبیخ های زشت و گزنده، آنچنانکه افسران ارشد میان خود رد و بدل کرده و در گفتگوهای تلفنی کنایه آمیزی که معمولاً بین رئیس ستاد و پیرمرد خسته ای در می گرفت، پیرمردی که با آن پاهای لاغر و بدن مالاریایی نحیفش بر لبه تخت می نشست تا چیزی بنوشد. همه آن سیصدوسی وسه مردی که در گروه های سه نفره، او به چهره اشان نگریسته بود احساس عجیبی داشتند؛ غم، همدردی، وحشت و خشمی نهان. خشم از جنگ، جنگی که مدت طولانی به درازا کشیده بود، خیلی درازتر از گردن ژنرالی که مقابلشان ایستاده بود. ژنرال دستش را کنار لبه کلاهش به حالت احترام صاف نگهداشته بود. او هنگامی که به گوشه چپ مربع رسید چرخی به نسبت تند زد و به وسط ضلع خالی مربع رفته و آنجا ایستاد. موجی از افسران گروه دور او جمع شدند. دیدن او بدون مدالی برگردن درحالی که افسران زیردست او قادر به برق انداختن صلیب هایشان زیر نور آفتاب بودند، شرم آور می نمود.
به نظر می رسید می خواهد چیزی بگوید، اما دستش را تا لبه کلاهش برد و درحالی که انتظارش نمی رفت، عقب گرد کرد، آن چنان که تمام دسته افسران حیرت زده از هم جدا شدند تا راه را برایش باز کنند و همه دیدند که چگونه این مرد ریزاندام و لاغر سوار اتومبیلش شد و افسران یک بار دیگر دست هایشان را برای احترام بالا برده و بعد ابری از بخار سفید چرخان به هوا برخاست و اتومبیل ژنرال را به سمت غرب به جایی که خورشید تا حدی پایین آمده بود و چندان فاصله ای با سقف های مسطح خانه ها نداشت، برد، جایی که نبردی نبود.
بعد آنها به حالت قدم رو در صف های سه نفره صدویازده تایی به قسمت دیگر شهر به سمت جنوب راه افتادند، با گام های موزون از کنار کافه های کثیف، سینماها و کلیساها، از محله های فقرزده ای که سگ ها و مرغ ها با تنبلی جلوی در ها لمیده بودند گذشتند، زن های زیبای کثیفی پای پنجره ها ایستاده بودند، جایی که از میخانه های نکبت آن طنین آواز یکنواخت و تهیج کننده مردان می آمد. ترامواها با سرعتی سرگیجه آور از کنار آنها می گذشتند، آنها وارد محله ای شدند که همه چیز در آن آرام و ساکت بود. ویلاهایی در باغ های سرسبز قرار داشتند، اتومبیل های ارتشی جلوی دروازه های سنگی ایستاده و آنها به حالت قدم رو از میان یکی از دروازه های سنگی رد شده و وارد یک پارک تمیز و مرتب شده و دوباره به شکل مربع در ردیفی به صف شدند.
کوله پشتی ها از روی دوش برداشته و مرتب شدند، تفنگ ها در کنار هم قرار گرفتند. هنگامی که دوباره به حالت خبردار، خسته، گرسنه، تشنه، خشمگین و دلخسته از این جنگ لعنتی ساکت ایستادند، صورتی کوچک و اصیل از برابرشان رد شد؛ این سرهنگ بود. رنگ پریده با نگاهی سخت و لب های جمع شده و دماغی دراز. برای سربازان به ظاهر طبیعی بود که یقه زیر این چهره به صلیب مزین شده باشد. ولی این چهره هم موردپسند آنها نبود. سرهنگ از گوشه ها به صورت مستقیم، آهسته و محکم رد شده و از مقابل هیچ نگاهی نمی گذرد، وقتی در نهایت به ضلع خالی میدان رسید، گروه کوچکی از افسران دورش را گرفتند، همه می دانستند او چیزی می گوید و همه بدان می اندیشیدند که تمایل زیادی به نوشیدن دارند، نوشیدن و اینکه چیزی بخورند و بخوابند یا سیگاری دود کنند. «همرزمان»؛ صدایی واضح و روشن گفت:
- همرزمان به شماها سلام می گویم، چیز زیادی برای گفتن نیست، ما باید آنها را شکار کنیم و باید این گوش خوابیده ها را به همان بیغوله های بی سقف شان برگردانیم، فهمیدید؟
صدامکثی می کند و سکوت در این مدت کوتاه شرم آور و تقریباً مرگبار بود. درخشش قرمزگون خورشید در میان این چهار ضلع صلیب چهارگوش گردن سرهنگ گرفتار شده و همه می دیدند که صلیب با برگهای بلوط مزین شده است. سرهنگ صلیب «سبزی» برگردن داشت.
سرهنگ فریاد کشید:
- آیا می فهمید؟
چند نفری فریاد زدند:
- بله قربان.
اما صداها گرفته، خسته و بی تفاوت بودند.
- می پرسم آیا شماها می فهمید؟
صدا دوباره فریادی جیغ گون شد. به نظر می رسید می خواهد سریع آسمان اوج بگیرد، چنان سریع همانند یک چکاوک دیوانه که میل به چیدن ستاره ای برای خوردن دارد.
چند نفری فریاد زدند:
- بله قربان.
اما زیاد نبودند، همچنین آنهایی هم که فریاد کشیدند خسته، صدا گرفته و بی حال بوده و هیچ چیز در سخنان این مرد قادر به کاهش تشنگی آنها نبود، گرسنگی و میل به سیگارکشیدنشان را از بین نمی برد.
سرهنگ چوبدستش را با خشم در هوا چرخاند و آنها چیزی را که مثل «دسته کثافت ها» طنین داشت شنیدند، او با گام های خیلی سریع برگشت، رفت و آجودانش هم در پی اش به راه افتاد، ستوان بسیار بلندقامت و جوان بود، آنقدر که آنها برایش دل نسوزانند.
هنوز خورشید در آسمان بود، این تخم مرغ آهنین جوشان به ظاهر خویش را روی سقف های صاف می کشاند و آسمان خاکستری سوخته به سپیدی می زد، برگ های نازک درختان شل و آویزان بودند، در حالی که به سوی شرق پیش می رفتند، از حومه شهر و کلبه ها رد شده و از روی سنگفرش و از مقابل بساط خرده فروشان، از برابر ساختمان های کاملاً تخریب شده اجاره ای نوساز و کثیف، زباله دانی های بزرگ و باغچه هایی که خربزه هایشان گندیده روی زمین افتاده بود و گوجه فرنگی های رسیده گردوخاک گرفته از بوته های بزرگ آویزان بودند گذشتند. از برابر بوته های چنان بزرگی که برای آنان غریب می نمود. همچنین مزارع ذرت هم با آن چوب های بلال کلفتشان منظره ای غریب داشتند و چوب بلال هایی که پرندگان سیاه دسته دسته به آنها نوک می زدند و با نزدیک شدن گام های خسته آنها، ابری از این پرنده ها در آسمان شکل گرفت که با تاملی بال های خود را درآسمان تکان داده و سپس فرود آمده و دانه چیدن از سرمی گرفتند.
آنها فقط یک دسته سی وپنج تایی بودند و صفی خسته، پوشیده از گردوخاک، با پاهای زخمی، صورتهای عرق کرده، پیشاپیش آنان ستوان یکمی بود که برچهره اش دلمردگی دیده می شد. آنها از زمانی که او مسئولیت فرماندهی این گروه را برعهده گرفته بود می دانستند چگونه آدمی است، فقط نظری به آنها انداخته و آنها از چشمانش این را خوانده بودند، آنها با تمام خستگی و تشنگی در چشمانش خوانده بودند «مزخرفه، هیچ چیزی جز مزخرفات نیست، اما کاری از دستمان برنمی آید.»
بعد صدای او با تُن و حالتی بی تفاوت به گوش رسید که همه دستورات معمول را نادیده می گیرد:
- حرکت!
حالا آنان در برابر مدرسه ای کثیف در میان درختان نیمه شکسته توقف کردند. چاله های عفن آمیز سیاهی که مگس ها وزوزکنان بر روی آن غوغا می کردند، به نظر می رسید این مگس ها از ماه ها پیش از میان سنگفرش های زمخت و یک توالت که با خط گچی مشخص شده بیرون زده، توالتی که بوی گند تعفنش شدید و واضح بود.
ستوان یکم گفت:
- ایست!
وارد ساختمان شد، او گام های ظریف و درعین حال وارفته مردی را داشت که سرتاسر وجودش مملو از نفرت بود.
حالا دیگر آنها نیازی به آرایش مربع گونه نداشته و سروانی که از جلویشان می گذشت حتی یکبار هم دستی به کلاهش نبرد، وی کمربند نظامی نبسته و پرکاهی لای دندانهایش گرفته و صورت چاقش با ابروان سیاهش خوشایند به نظر می رسید، فقط سری به تایید پایین آورد. «هوم»گفت، در برابر آنان ایستاد و گفت:
- بچه ها، ما زمان زیادی نداریم، سرگروهبان را می فرستم تا شماها را تقسیم کند.
مدتی بود که از کنار سرش می دیدند کامیون اسلحه و مهمات در آنجا حاضر و آماده توقف کرده و از پنجره های باز و کثیفش بسته های سبزرنگ اسلحه را می دیدند که دقیق بسته بندی شده بودند، فانوسقه های نظامی باتمام متعلقاتشان؛ کیسه نان، خشاب فشنگ، بیلچه و ماسک گاز. وقتی دوباره به راه افتادند فقط دسته هشت تایی سه نفره بودند. آنها از میان مزارع ذرت برگشتند تا به پادگان زشت اجاره ای رسیدند، به طرف شرق دوباره دوری زده و به چند کلبه در قسمت کم درخت جنگل رسیدند، جایی شبیه به اردوگاه هنرمندان؛ ساختمان های یک طبقه با سقف های هم سطح و پنجره های شیشه ای بزرگ و صندلی های تابستانی که درون باغها قرار داشتند. وقتی آنها ایستادند، دیدند خورشید پشت خانه ها است و نورش تمامی کرانه آسمان را از رنگ قرمز روشن که مثل نقاشی بدی از خون به نظر می رسید انباشته است؛ پشت سرشان به سمت شرق هوای گرم و گرگ ومیش سایه افکنده بود. جلوی خانه های کوچک سربازان وظیفه در سایه چمباتمه زده و جایی دسته ای از تفنگ ها، به شکل هرم کنار هم قرار داشتند، آنها می دیدند سربازان وظیفه فانوسقه هایشان را بسته و کلاهخودهای آنها که به سرنیزه ها آویخته بود، به سرخی می درخشند.
ستوان یکم از خانه ای درآمد، از کنار آنان گذشت. او درست همان وسط جلو آنها ایستاد و آنها دیدند او فقط یک مدال دارد، یک مدال سیاه کوچک که در اصل هیچ مدالی نبود، مدالی بی نام ونشان از جنس حلبی سیاه پرس شده، مدالی که نشان می داد ستوان در راه سرزمین پدری خون ریخته است. چهره ستوان خسته و غمگین بود و حالا که به آنها می نگریست در وهله اول به مدال هایشان نظر می انداخت و سپس صورت هایشان را می دید، اوگفت:
- بسیار خُب.
و پس از مکثی کوتاه نگاهی به ساعتش انداخت:
- می دانم شما خسته اید اما کاری از دستم برنمی آید، ما باید تا ربع ساعت دیگر از اینجا برویم.
سپس نگاهی به افسر جزء که کنارش ایستاده بود افکند و گفت:
- فایده ای ندارد که مشخصات آنها را ثبت کنیم، دفترچه های سربازی را برای توزیع آذوقه جمع آوری کنید، سریع تقسیم بندی کرده تا افراد قادر به نوشیدن چیزی باشند.
و بر سرگروه هشت تایی دسته های سه نفره داد زد:
- قمقمه هایتان را هم پر کنید.
افسر جزء قیافه ای عصبی و ازخودراضی داشت، او چهار برابر بیشتر از سروان مدال بر سینه داشت، سرتاییدی فرود آورد، با صدای رسا و بلندی گفت:
- دفترچه های خدمت بیرون!
دفترچه ها را روی میزی در باغ که لق می خورد قرار داد و شروع به تقسیم بندی آنها کرد، درحالی که شمرده و دسته بندی می شدند همگی به یک چیز مشابه می اندیشیدند؛ این سفر خسته کننده، کسالت آور و حال به هم زن شده بود ولی هنوز جدی نبود. ژنرال، سرهنگ، سروان وحتی ستوان یکم دیگر خیلی دور شده و نمی توانستند از آنان خواسته ای داشته باشند. اما این آدم هایی که اینجا بودند، آنها به اینان تعلق داشتند، به همین افسر جزء که سلام نظامی می داد و پاشنه می کوبید همان گونه که چهارسال پیش هم انجامش می داد، یا همین سرجوخه بوفالو مانند که از پشت سرشان می آمد و سیگارش را به زمین انداخته و فانوسقه اش را درست می کرد، همه اینها اختیارشان را در دست داشتند آن هم تا زمانی که به اسارت گرفته می شدند یا درجایی زخمی یا مرده می افتادند.
از آن هزار مرد فقط یکی باقی مانده بود که اینک جلوی افسر جز ایستاده و با درماندگی به اطرافش می نگریست و هنگامی که دوباره به افسر جزء نگریست، به یاد آورد که تشنه است، خیلی تشنه، اینکه از آن یک ربع ساعت دست کم هشت دقیقه اش سپری شده است. افسر جزء دفترچه سربازی او را از روی میز برداشت و بازش کرد، نظری به آن انداخت، به او نگریست و پرسید:
- اسم شما فاین هالز است؟
- بله قربان.
- آرشیتکت هستید و می توانید طراحی کنید؟
- بله قربان.
- ما می توانیم از او در گروهان پشتیبانی استفاده کنیم سرکار ستوان.
ستوان گفت:
- خوبه.
به طرف شهر نظری افکند و فاین هالز هم به همان سویی نگریست که ستوان نظر دوخته بود، می دید چه چیزی او را این چنین مسخ خودش کرده است آن پشت خورشید اکنون در راستای خیابان بین دوخانه در زمین فرو می رفت و عجیب شبیه سیب گرد، صاف، درخشان و بیش از حد رسیده ای بود که بین خانه خارج از شهر، کثیف روی زمین افتاده باشد، سیبی که درخشش را از دست می داد و به نظر می رسید تقریباً در سایه خود محو می شود.
ستوان مجدداً گفت:
- خوبه.
فاین هالز نمی دانست آیا قصد او واقعاً خورشید بوده یا همین طوری از روی عادت حرفی زده است. فاین هالز می اندیشید چهارسالی می شود که در راه است، چهار سال، روی دعوتنامه نوشته شده بود که او برای خدمت چند هفته ای فراخوانده می شود، اما یک باره جنگ شروع شد.
افسر جزء به فاین هالز گفت:
- بروید چیزی بنوشید.
فاین هالز به همان جایی رفت که دیگران رفته بودند، او فوراً شیر آب را پیدا کرد، تلمبه ای شامل یک لوله آهنی زنگ زده و یک شیر شلنگی کهنه که بین تنه های نحیف درخت صنوبری قرار داشت و باریکه آبی که از آن بیرون می آمد نصف انگشت کوچک دست هم قطر نداشت، اما بدتر آنکه تقریباً ده نفری آنجا ایستاده و به هم فشار می آوردند و فحش می دادند و زیر ظرف های غذای همدیگر می زدند.
فاین هالز با دیدن آب روان تقریباً از حال رفت، او ظرف غذایش را از کیسه نان درآورد و با زور از میان دیگران رد شد و ناگهان حس کرد بی نهایت قدرت دارد. ظرفش را وسط ظرف های دیگر جا داد، حال ظرفش بین همه ظرف های حلبی دیگر گم شده و او نمی توانست آن را تشخیص دهد. دقت کرد و دید ظرف لعابی تیره مال او است، ظرفش را به جلو هل داد و چیزی را حس کرد که بدنش را به لرزه انداخت، ظرفش سنگین می شد. دیگر نمی دانست کدام احساس لذتبخش تر است نوشیدن چیزی یا حس آنکه ظرفش سنگین تر می شود. یک باره حس کرد دستانش دیگر تاب و توانی ندارند و به همین روی دستانش را عقب کشید و تمام وجودش از ضعف به لرزه افتاد، در همان حال صدایی پشت سرش می گفت:
- سرجایتان، عجله، به جلو.
او نشست و ظرف غذایش را بین زانوانش گرفت زیرا دیگر نا و توانی نداشت که آن را بلند کرده و خودش را مثل سگی که به طرف ظرف آبخوری خماند و با انگشتان لرزانش پشت ظرف را به گونه ای بالا آورد که سطح آب درون ظرف با لبانش تماس گرفت، وقتی لب بالاییش واقعاً خیس شده بود شروع به هورت کشیدن آب کرد و حروف کلمه آب جلوی چشمانش به همه رنگها و شکل ها به رقص درآمدند: «آب، ب ا، ا ب ب، ااب» کلمه آب با وضوحی دروغین در برابر چشم خیالش نوشته شد. دستان او دوباره قوی شده و قادر به بلندکردن ظرف سنگین و نوشیدن شده بود.
کسی او را از جایش بلند کرد و به جلو هل داد، او گروهانش را دید که آنجا ایستاده، ستوان جلوی همه بود و داد زد:
- بجنبید، بجنبید.
تفنگش را روی شانه انداخت و جلوی صف به همان جایی که افسر جزء امر کرده بود رفت.
سپس آنها به حالت قدم رو وارد تاریکی شدند و او هم بدون آنکه مایل باشد به راه افتاد، وزن بدنش به زانویش فشار می آورد و وقتی زانوانش را خم کرد پاهای زخمی اش به جلو کشیده می شدند. پاهایی که زخم های بزرگ و دردناکی داشت و پاهای او برای حمل این دردها کوچک بودند، وقتی پاهایش را به جلو می کشید توده عضلات پشت، شانه ها، بازوان و سر دوباره به حرکت افتاده و باعث می شدند زانویش را خم کرده و با خم شدن زانوان پاهای زخمیش مجدداً به جلو رانده می شدند...
سه ساعت بعد خسته، جایی در گوشه ای روی علف های کوتاه یک بیشه زار افتاده و به هیکلی می نگریست که در دل تاریکی به طرف او می خزید، این پیکر برای او دو بسته کاغذ چرب و یک تکه نان، بسته آبنبات میوه ای و شش نخ سیگار آورده و به او گفت:
- اسم شب را بلدی؟
- نه.
- پیروزی، اسم شب پیروزی است.
او آهسته تکرار کرد:
- پیروزی، اسم شب پیروزی
و این کلمه همچون آب ولرمی روی زبانش مزه کرد.
سپس کاغذ آبنبات را باز کرد و آبنباتی در دهانش نهاد، هنگامی که مزه ترش و مصنوعی آن را در دهان احساس کرد آب دهانش راه افتاد و اولین موج تلخ و شیرین را قورت داد، ناگهان صدای خمپاره ای شنید، خمپاره هایی که ساعت ها از خط دوردست جبهه مقابل به سوی آنها پرتاب شده و از بالای سرشان پرواز کرده، در هوا موج زده، می غریدند و مثل جعبه هایی که خوب میخ کوبی نشده باشند با تکانی شدید پشت سرشان از هم پاشیده و سروصدایی به پا می کردند. دومین توپها جلوی آنها با فاصله ای نه چندان زیاد به زمین می خوردند، توپ هایی شنی همچون قارچ هایی متلاشی شده بر تیرگی روشن آسمان شرق نقش بسته و او به یاد می آورد که پشت سرشان تاریکی بسته و جلویشان اندک روشنایی بود. او صدای سومین بمباران را می شنود؛ به ظاهر کسی میان آنها با پتکی بر تخته های چوبین می کوفت، سروصدایی می کرد و چوب ها را تکه تکه کرده و نزدیک می شد، خطرناک بود. کثافت و بوی دود گوگرد روی زمین راه افتاده و وقتی که خودش را روی زمین پرت کرده، به این طرف و آن طرف می انداخت و سرش را در هر چاله عمیقی که پیدا می شد فرو می کرد، می شنید که چگونه فرمان دهان به دهان می گشت؛ «آماده برای یورش»، این زمزمه از سمت راست آمد و همچون وزوزی از برابر آنان همانند نخ فیوز دینامیتی که به ظاهر در سمت چپ آتش می گیرد، ساکت و خطرناک گذشت و وقتی خشابش را جلو کشید تا بر جایش محکم کند چیزی در کنار او به زمین خورد و منفجر شد، به ظاهر کسی زیر دستش ضربه ای زده بود و حسابی بازوانش را می کشید، دست چپ او در گرمایی مرطوب غرق شده، صورتش را از لجن زار به در آورد و فریاد کشید:
- من زخمی شده ام.
خودش نمی شنید که چه چیز را فریاد می کشد، فقط صدایی را شنید که می گفت:
- کود اسب.
صدایی خیلی دور، مثل صدایی که از پس شیشه ضخیمی او را جدا می کرد، خیلی نزدیک و همچنان دور می شنید که می گفت:
- کود اسب.
صدایی آهسته و خوددار و دور و گرفته که می گفت:
- کود اسب جناب سروان، بله قربان.
بعد همه چیز کاملاً ساکت شد و صدا گفت:
- من صدای جناب سروان را می شنوم.
همه چیز ساکت بود فقط در دوردستها صدای قُل قُلی می آمد که آرام جوشیده و پُف می کرد، گویی آبی از قابلمه بیرون زده باشد. سپس به یاد آورد که چشمانش را بسته، چشمانش را گشود، سر سروان را دید و حال صدا بلندتر به گوش می رسید، سر پشت چارچوب پنجره ای کثیف و تیره قرار داشت و صورت سروان خسته، اصلاح نشده و عبوس می نمود، چشمانش بسته بودند و حال سه بار پشت سرهم با مکثی کوتاه در بین آن گفت:
- اطاعت جناب سرهنگ، اطاعت جناب سرهنگ، اطاعت جناب سرهنگ.
بعد سرهنگ کلاهخودش را به سر نهاد، صورت پهن و سیاه او مسخره به نظر می رسید وقتی به کسی در کنارش گفت:
- قطع موقعیت کود اسب۳، اجازه برای توپخانه۴، من باید به جلو بروم.
صدای دیگری در آن مکان فریاد زد:
- موتورسیکلت پیک نزد جناب سرهنگ.
بعد صدای موتوری را شنید که نزدیک تر می شد، موتورسیکلت را دید که از گوشه ای پیچید و سرعتش را کم و کمتر کرد، سرانجام خاک آلود و پت پت کنان جلوی او ایستاد و راننده با صورتی خسته و بی تفاوت که روی این وسیله پرتکان نشسته بود رو به پنجره داد زد:
- موتورسیکلت برای جناب سرهنگ آمده است.
سرهنگ با پاهای گشوده از هم و سیگار برگی بر لب آهسته از در بیرون آمد. با آن کلاهخود به یک قارچ درشت و تیره رنگ شباهت داشت که با بی حوصلگی سوار ترک موتور شد و گفت:
- حرکت!
موتورسیکلت تکانی خورد و با غرشی به حرکت درآمد و شتاب زده گردوخاکی راه انداخت و به سوی همهمه درهمی که مقابلش قرار داشت رفت.
فاین هالز به درستی نمی دانست آیا هیچگاه این قدر احساس خوشبختی کرده است. او دیگر درد چندانی در بازوی چپش که ورم کرده و لخت، خونین و مرطوب در کنارش افتاده بود احساس نمی کرد. فقط کمی احساس ناراحتی داشت، دیگر هیچ و همه چیز سالم بود، او می توانست پاهایش را بالا بیاورد، آنها را در پوتین بچرخاند و سرش را بالا بیاورد، می توانست درحالت خوابیده سیگاری دود کند و در پیش رو خورشید را بنگرد که به اندازه یک کف دست بالاتر از ابر خاکستری غبارها در سمت شرق ایستاده بود. همه سروصداها گونه ای دور و گرفته بودند گویی سرش را با لایه ای از پنبه بسته بودند. به یادآورد که تقریباً بیست وچهار ساعت تمام چیزی به جز یک آبنبات ترش نخورده است و چیزی جز همان آب ولرم زنگ زده که مزه شن می داد ننوشیده است.
وقتی حس کرد از جا بلندش کرده و با خود می برند دوباره چشمانش را بست ولی همه چیز را می دید، همه چیز آشنا بود، پیش ازآن هم همین اتفاق برایش افتاده بود؛ از کنار دود لوله اگزوز کامیونی غران او را به درون اتاقک بردند که بوی بنزین می داد و برانکارد با صدایی مثل دندان قرورچه روی ریلها لغزید، جا افتاد و بعد موتور روشن شد و سروصدای بیرون مدام دورتر و دورتر شد تا جایی که دیگر شنیده نمی شد، همان گونه که بی خبر در شب پیش مدام نزدیک و نزدیک تر می شد، فقط چند خمپاره تک وتوک در حومه شهر به صورت عادی و متداول برخورد کرده بودند و در همان حینی که او فهمیده بود به خواب می رود، فکر می کرد، این خوب است، این دفعه سریع رخ داد، خیلی سریع،.... او فقط کمی تشنه بود و دردی در پاهایش وکمی ترس داشت.
وقتی کامیون با تکانی ناگهان ایستاد، چرت او پاره شد، درها باز شده و مجدداً صدای کشیده شدن برانکارد روی ریل ها به گوش می رسید، او به سالنی خنک و سفید حمل شد که کاملاً آرام و ساکت بود، برانکاردها همانند صندلی های راحتی پشت سرهم بر سکویی قرار داشتند، در برابر خود یک کله سیاه پرمو را می دید که آرام آنجا دراز کشیده و جلوی آن روی برانکارد بعدی کله تاسی را دید که به این طرف و آن طرف تکان می خورد، آرامش نداشت و کاملاً روبه روی اولین برانکارد کله سفیدی که حسابی باندپیچی و پوشیده بود، کله ای بدترکیب و خیلی کوچک، از این کله بسته شده صدایی شفاف و محکم تا سقف بالا می رفت، صدایی درمانده و درعین حال وقیح و صدای سرهنگی که فریاد می کشید:
- شامپاین.
کله تاس به آرامی گفت:
- شاشت را بنوش.
پشت سر، همگان آهسته با احتیاط خندید.
«شامپاین»، صدا با خشم فریاد کشید:
- شامپاین خنک.
و کله تاس آرام گفت:
- گاله ات را بذار، پوزه ات را ببند.
صدا با حالتی گریان فریاد زد:
- شامپاین، من شامپاین می خوام.
آن کله سفید برگشت، به پشت افتاد و حال او طاق باز آنجا دراز کشیده و از میان باندپیچی های کثیف و نوک تیز و باریک دماغی آمد و صدا دوباره بالا رفت و فریاد زد:
- یک زن، زنی کوچولو...
کله تاس جواب داد:
- با خودت ور برو.
بالاخره کله سفید از در به داخل حمل و همه جا ساکت شد.
آنها در آن سکوت فقط صدای تک وتوک خمپاره ای را می شنیدند که به قسمت های مختلف شهر اصابت می کرد، صدای انفجارهای خفه ای از دور به گوش می رسید که گویی با نوای خود آواز جنگ را همراهی می کردند. وقتی کله سفید سرهنگ که اکنون خاموش به یک طرف افتاده بود بیرون آورده شد و کله تاس را به داخل می کشاندند، صدای اتومبیلی در بیرون نزدیک و نزدیک تر می شد، اتومبیلی که سریع و تهدیدآمیز نزدیک می شد گویی می خواهد خود را به ساختمان خنک سفید بکوبد، این قدر که اتومبیل نزدیک بود، اما یک باره ساکت شد و کسی از بیرون چیزی را فریاد کشید و وقتی آنها با حیرت و شک از رخوت خواب آلود و آرامش خستگی بیرون کشیده شدند روی برگرداند و چشمانشان به ژنرال افتاد که آهسته از کنار برانکاردها می گذشت و بدون کلمه ای بسته های سیگار را روی سینه مردان می گذاشت، هرچه گام های این مرد کوچک از پشت نزدیک تر می شد، سکوت خفقان آمیزتر به نظر می رسید، بعد فان هالز چهره ژنرال را از فاصله ای کاملاً نزدیک دید: صورتی زرد و درشت و غمگین با ابروان سفید و لایه ای خاک در اطراف لبانی نازک. از درون این چهره می شد خواند که در این نبرد هم شکست خورده است.

نظرات کاربران درباره کتاب آدم کجا بودی؟