فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب جولیوس قیصر

کتاب جولیوس قیصر
نسخه نمونه

نسخه الکترونیک کتاب جولیوس قیصر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

درباره کتاب جولیوس قیصر

*** با دریافت این فایل، بخشی از کتاب را همزمان با ارائه در نمایشگاه کتاب، به صورت رایگان بخوانید *** آن‌گاه که گمان می‌رود جولیوس قیصر پس از حذف رقیبان سیاسی اندیشه‌ی تاج ب ر سر نهادن دارد جمهوری گرایان با توطئه‌ای او را می‌کشند. اما به زودی انگیزه‌های متفاوت توطئه‌گران آشکار می‌شود و برخورد آرمان‌گرایی با جاه‌طلبی سیاسی، ملتی را به گرداب جنگ مهیب خانگی می‌افکند. شکسپیر در این درام بزرگش تبعات خشن خیانت و جنایت را از دیدگاهی انسان‌شناسانه وا می‌کاود.

ادامه...

بخشی از کتاب جولیوس قیصر

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

۱. blank verse
۲. Sonnets
۳. ‎ iambic pentameter
۴. Julius Caesar edited by Norman Sanders, Penguin Books, first edition, 1967, second Edition, 2005‎, ‎
and Julius Caesar edited by: Roma Gill, Oxford Shakespeare, 1995.
۵. نگاه کنید به فرهنگ سخن، ذیل شهر.
۶. برگرفته از مقدمه ی کلیه ی آثار شکسپیر نوشته ی استانلی ولز، انتشارات پنگوئن ۲۰۱۰
۷. Stratford- upon-Avon
۸. Mary Arden
۹.Cicero خطیب رومی
۱۰. Quintilian – خطیب رومی
۱۱. Titus Andronicus, The Comedy of Errors.
۱۲. Venus and Adonis- The Rape of Lucrece
۱۳. The Tempest- Cymbeline
۱۴. Iambic Pentameter
۱۵. Rhetorical devices
۱۶. allitration
۱۷. Love’s Labour’s lost- A Midsummr Night’s Dream
۱۸. Psychological Realism، یا داستان روان شناختی، داستانی که به درون کاوی شخصیت ها بیش بها می دهد.
۱۹. Anne Hathaway
۲۰. Hamnet - Judith
۲۱. Green’s Groatsworth of Wit
۲۲. Henry Wriothesly, Earl of Southhampton
۲۳. Great plgue of London,1665 – 1666.
۲۴. Chamberlain’s Men
۲۵. Rosalind- As You Like it, Desdemona- Othello, Cleopatra, Juliet
۲۶. "پوش" (پوشنده ی جامه)، این اصطلاح را از سنت تئاتر روحوضی تهران به معنای اجراکننده ی نقش وام گرفته ام. شاه پوش= اجراکننده ی نقش شاه، حاجی پوش= اجراکننده ی نقش حاجی.)
۲۷. Globe
۲۸. Thomas Nashe
۲۹. George Peele
۳۰. George Wilkind
۳۱. Pericles
۳۲. Thomas Middleton
۳۳. Timon of Athens
۳۴. John Flethcher
۳۵. Cardenio
۳۶. New Place
۳۷. Shylock
۳۸. Measure for Measure
۳۹. Holinshed’s Chronlcle

سخن مترجم

بر خوانندگان ترجمه ی آثار شکسپیر پوشیده نیست که زبان این شاعر و درام نویس توانای سده های شانزدهم و هفدهم میلادی با انگلیسی این روزگار تفاوت نمایان دارد؛ وامروزه حتا بسیاری از آنان که زبان مادری شان انگلیسی ست در دریافت درست جمله ها و عبارات او دشواری دارند. چندی ست در کشورهای انگلیسی زبان، آثار شکسپیر را همراه با بخشی که ویژه ی روشن گری های متن است منتشر می کنند تا دریافت سطر به سطر متن برای هر خواننده یی آسان شود؛ زیرا بسیاری از واژه های رایجِ زمان شکسپیر اکنون از سکه افتاده و جایی در انگلیسی نوین ندارند و برخی واژه ها که هنوز در انگلیسی کنونی بر سر زبان های اند، در زمان شکسپیر معنای دیگری داشته اند؛ برای نمونه: واژه ی ‎ ecstasy که در انگلیسی امروز اوج لذت و سرمستی معنا می دهد، شکسپیر آن را به مفهوم جنون به کاربرده است. شماری از ویراست های نوین نوشته های شکسپیر واژه نامه یی هم ویژه ی واژه های کهن معنای متن دارند.
با این مقدمه خود آشکار می شود که شایسته نیست نوشته های شکسپیر را با نثر روزنامه یی امروزی ترجمه کرد. تاکنون بیشتر گزارندگان آثار این درام نویس برای ترجمه شان نثری فاخر را برگزیده اند، و این ترجمه نیز به دور از آن آیین نیست؛ با این همه در گزینش واژه ها به گوش آشنا بودن آن ها اهمیتی بیش داده ام زیرا که این بازی نخست برای تماشا نوشته شده و فرض برآن بوده که تماشاگر معنای بیشینه ی واژه ها، اگر نه همه ی آن ها را، با یک بار شنیدن دریابد.
شکسپیر بازی های خود را نه به نثر که بیش تر به شعر بی قافیه یا آزاد (۱) نوشته و این شعر را در خدمت گفت وشنود پادشاهان و سالاران و شاهزادگان و ادب آموختگان گذاشته است؛ نثر را، کم تر به کار می گیرد و معمولا برای صحنه هایی می گذارد که زبان فخیم شعر با آن سازگار نیست، مانند صحنه هایی که خدمتکاران، مردم عادی و دلقک ها در آن حضور دارند. اشعار مقفا نیز در بازی های شکسپیر به چشم می آیند؛ برای نمونه: هر صحنه ی بیش تر بازی های او با دو مصرع مقفا به پایان می رسد ــ رسمی که در عاشقانه هایش(۲) نیز به چشم می آیدــ اما او، همه ی صحنه ی طولانی "نمایش در نمایش" تراژدی هملت را به شعر مقفا نوشته است تا فضای آن از فضای نمایش اصلی یک سره جدا باشد.
شکسپیر این شعر آزاد را در بحر پنج گامی نوشته است(۳). بحر پنج گامی دارای ده هجاست (شاید از آن جا که که هر گام با دو ضرب به انجام می رسد: گذاشتن یک پا، و برداشتن دیگری.) این ده هجا سازنده ی یک مصرع اند و شکسپیر این مصرع ها را به تمام جواهرات صنایع لفظی آراسته است. گاه به راه ایجاز رفته، و در واژه های اندک، معانی بسیار گنجانده و از این رهگذر به برخی از مصرع های خود چندین لایه ی معنایی نیز داده است. این شعر شکسپیر به رغم نداشتن قافیه دارای وزن است و وجود وزن به یاد سپردن آن را برای بازیگران آسان می کند. بی گمان این ویژگی ها، و ویژگی های دیگر شعری مانند: وزن شعر، بحر شعر، جناس ها، ایهام ها، و برخی دیگر آرایه های کلامی، قابل ترجمه به زبان دیگر نیستند و آنچه به زبان دیگر راه می یابد بیش تر لایه ی بالایی شعر است که از گذر گفت وگو، داستان را به پیش می برد و روح شخصیت های داستان را باز می تاباند. ‎ ‎با این همه در همین انتقال هم دنیایی احساس وشگفتی جای می گیرد و جای آن می ماند که خوانندگان ترجمه هم شکسپیر را از نوابغ دنیای ادب و نمایش بشناسند.
تا آن جا که می دانم هر یک از بازی های بزرگ شکسپیر را تاکنون چندین مترجم به پارسی برگردانده اند. این رَوَند، گواه محبوبیت این بازی نویس بزرگ در ایران و علاقه ی ایرانیان به خواندن بازی های اوست؛ و از آن جا که نهال برومند زبان همراه با زمستان و بهار زندگی نسل به نسل گویندگانش برگریزان ها و شکوفه بستن های بسیار تجربه می کند، شاید توجیه پذیر باشد که هرچندی به چند ترجمه یی نو از این بازی ها که همسوتر با پسند ادبی زمانه است در دسترس دوستاران قرار گیرد.
پس از ترجمه های هملت و هنری پنجم، برگردان جولیوس قیصر سومین ترجمه ی من از بازی های شکسپیر است، و این ترجمه ها وام دار ترغیب علیرضا رئیس دانا مدیر و موسس بنگاه انتشارات نگاه است که با نوید چاپ آن ها سه سال از اوقات بیکاری مرا در شهر کنبرای استرالیا هدفمند کرد. اگر عمری باشد بازی های دیگری را نیز از شکسپیر ترجمه خواهم کرد، اما در همین جا باید به یاد آورم که این ترجمه ها نشان شکسپیرشناسی من نیستند که به یاری روشنگری ویراستاران معتبر انگلیسی و آمریکایی در این میدان گامی برمی دارم.
اساس این ترجمه برگرداندن مصرع به مصرع کار شکسپیر است و هر سطر فارسی را به جای یک مصرع انگلیسی می بینید. در متن انگلیسی همه ی مصراع ها از اول تا پایان هر صحنه شماره گذاری شده اند، و با آغاز هر صحنه شماره گذاری از نو آغاز می شود؛ این شیوه ی شماره گذاری در ترجمه نیز به کار رفته و کوشش شده است که شماره های سطور ترجمه با شماره ی مصراع های متن یک سان باشد تا سنجش ترجمه با متن انگلیسی برای دوستاران آسان شود.
در این کتاب متن بازی را از دو ویراست آکسفورد و پنگویین ترجمه کرده ام(۴)، بخش های:

- درآمد،
- شکسپیر و پلوتارک،
- کسان مهم این بازی،
- نکات تاریخی،

و چکیده ی صحنه ها را که پیش از هر صحنه با فونتی متفاوت می آید از نسخه ی ویراست آکسفورد گرفته ام،
در شناخت شکسپیر، از نسخه ی ویراست پنگوئن ترجمه شده، و دوران الیزابت و تماشاخانه برداشتی ست از مقدمه ی بازی رومئو و ژولیت، نشر بنگاه پنگویین، ۱۹۵۹. نوشته های درون [قلاب] و پانوشت هایی که با نشان م. همراهند از مترجم و دیگر پانوشت ها، روشنگری ویراستاران نسخه های انگلیسی اند. در این ترجمه مناسب دیدم که در برابر واژه ی citizen واژه ی کهن "شهرگان " را بگذارم که به معنای شهر نشین و در تقابل با دهگان به کار می رفته است(۵). و نیز، در سرتاسر متن بازی در برابر واژه ی « thou » و حالات صرفی آن، «تو» و حالات صرفیش را آورده و هرجا که « you » ‎‎ بوده آن را به حالت احترام آمیز«شما» و دیگر حالت هایش ترجمه کرده ام.

ابوالحسن تهامی

در شناخت شکسپیر(۶)

هر نمایش نامه ی شکسپیر اثری بی همتاست، و این، بخشی از بزرگی او به شمار می آید. او بی آرام و خستگی ناپذیر و در پی تجربه، با آمیزه یی از تمامیت هنری و دلبستگی حرفه یی از نوعی درام به نوع دیگر ره می سپرد. کارهایش باسمه یی نشد و او خود رنگ ایستایی نپذیرفت. برای بازیگرانش همواره پیشکشی تازه داشت: گاه درامی پر از اشک و اندوه، و گاه نمایشی خنده آور؛ و زمانی این هر دو را در هم می آمیخت و صحنه یی شاد و نشاط انگیز را در میان تراژدی تلخی جای می داد، که بی گمان مقتضای آداب نمایش در آن روزگار و رسم تماشاخانه یی بود که در آن کار می کرد، اما همین آمیختن هزل و جد به توانایی کارگاه اندیشه اش یاری بسیار می رساند.
نبوغ را گروهی از دانشمندان ارثی می پندارند، اما در میان بستگان و خویشاوندان شکسپیر نشانه یی نیست که سرچشمه ی نبوغ او را مشخص کند. او در ۱۵۶۴ در استراتفورد - آپان آوان (۷) زاده شد و رشد و تربیتش که در همان شهر از پی آمد ویژگی در خور اعتنایی نداشت. مادرش، ماری- آردن(۸) به خانواده یی کشاورز و توانمند تعلق داشت. پدر بزرگ شکسپیر، دختر خود (مادرشکسپیر) را به سرپرستی هشت خواهر تنی و چهار برادران ناتنی اش گماشت. ماری آردن در نگهداری از آن جمع پرشمار توانایی شگرفی از خود نشان داد، زیرا که در آن زمان بیش از هفده سال از زنگیش نمی گذشت.
پدر شکسپیر، جان، با آن که سواد نوشتن نداشت، کاسب کار موفقی بود و چندی هم در شوراهای حل اختلاف شهرداری به کار داوری می پرداخت و مدتی نیز مقام شهردار را داشت. با این حال کار و کسب او در سال های پایانی زندگی به راه کسادی رفت و ورشکست شد. جان، با آداب کلیسای کاتولیک پرورش گرفته بود، و به رغم بریده شدن پیوندهای مذهبی انگلستان با رُم، همچنان اعتقادات کاتولیک خود را حفظ کرد، اما فرزندش، ویلیام را با آیین کلیسای انگلستان بار آورد.
مهمترین تاثیر رسمی بر شکسپیر را باید تحصیلات دوران دبیرستانش دانست. او که فرزند یکی از مقامات شهر بود می توانست در دبیرستان شهر ثبت نام کند و درس بخواند. دروس آن مدارس را بیش تر ادبیات کلاسیک لاتین و خطابه تشکیل می داد، و نوشته های بزرگان ادب لاتین مانند: سیسرو(۹)، و کویین تیلیان(۱۰) شکافته و بررسی می شد. شکسپیر از آغاز سال های آن دبیرستان بایست می آموخت که به زبان لاتین بخواند، بنویسد و حتا فکر کند. این یادگیری ژرف لاتین در کارهای آغازین او مانند تراژدیِ تیتوس آندرونیکوس و کمدی اشتباهات(۱۱) و شعرهای روایی ونوس و ادونیس و تجاوز به لوکرس(۱۲) بسیار جلوه می نماید، تاثیر آن لاتین آموزی در پسین سال های حرفه یی او و در کارهایی چون: توفان و سیمبلین(۱۳) نیز نمایان است. تسلط شکسپیر به زبان لاتین، واژه های ناب به درون آثارش پراکند. در نوشته های آغازینش بحر پنج گامی یا ده هجایی (۱۴) به صورت الگو در می آید. افزار بلاغی(۱۵) برگرفته از ادبیات کلاسیک مانند: تجانس آوایی(۱۶) (همسانی آواهای آغازین چند واژه در یک جمله)، برابرنهاد (آنتی تز)، تشبیه، و جناس در آثارش فراوانند. در کارهایی مانند عشق رنجی بی هوده ست و رویای شب نیمه ی تابستان(۱۷) او الگوهایی مقفا را به همراه اشعاری غنایی به کار می گیرد. گاه که شور زبان دانی او به سرشاری می رسد واژه می آفریند و مواد لاتین بسیاری را به زبان انگلیسی می ریزد؛ و هرچه بیش تجربه می اندوزد، نظم و نثرش بیش به راه کمال می رود و چنان توانا می شود که گفت وگوی عادی روزانه را در قالب شعر می ریزد؛ مانند سخنان دایه در رومئو و ژولیتو تک گویی های هملت. حاصل این کار واقعیت گرایی روان شناسانه (۱۸) است که به قله هایی همچون: اوتللو، مکبث، انتونی و کلئوپاتر و هملت می انجامد. رفته رفته او راه هایی می یابد و ضرب معمول بحر ده هجایی را جرح و تعدیل می کند و از آن برای همساز کردن احساس و اندیشه ابزاری می پردازد. در پایان سال های حرفه ی نویسندگیش در نمایش نامه هایی مانند: حکایت زمستان، سیمبلین و توفان شیوه ی نوشتاری فخیم تری را به کار می گیرد و آن را به نمادگرایی و نشانه پردازی می آمیزد.
آگاهی ما از سال های نوجوانی و جوانی او تا به آنجاست که وی با آن هاتاوی(۱۹) بانویی هشت سال بزرگ تر از خودش در ۱۵۸۲ازدواج می کند و از او دارای سه فرزند می شود؛ دختری به نام سوزانا، که شش ماه پس از ازدواج شان به دنیا می آید، و دو فرزند همزاد با نام های همنت (پسرش) و جودیت(۲۰) (دختری دیگر). زندگی شکسپیر در هفت سال بعد از این دوران، در ابهام کامل فرو می رود. گمانه زنی هایی که شاید وی مدیرمدرسه، بازرگان، ملاح، سرباز و یا قاضی بوده خالی از هرگونه گواه و سند معتبر است. نخستین اشاره ی سندی چاپ شده به وی در کتابی ست به نام لطیفه های ارزان بهای گرین (۲۱) نوشته ی رابرت گرین در ۱۵۹۲ که در آن مصرعی از بخش سوم نمایش نامه ی هنری ششم آورده شده و این مشخص می کند که در آن زمان وی نمایش پردازی مهم و نامدار بوده است. محتمل می نماید که شکسپیر پس از زاده شدن فرزندان همزادش به گروهی نمایشی پیوسته و راز و رمز بازیگری و بازی نویسی را در آن گروه و با سفر به شهرستان ها و روستاها و سرانجام به لندن فراگرفته است. تماشاخانه های لندن در سال های ۱۵۹۳ و ۹۴ به دلیل همه گیری طاعون بسته شد. درآن سال ها شکسپیر به حرفه ی سرایش اشعار روی آورد و دو کتاب شعر منتشر کرد به نام های ونوس و ادونیس و تجاوز به لوکرس، که این دو را می توان تنها آثاری از شکسپیر دانست که خود وی مستقیما در چاپ و انتشارشان دخالت داشته است. هر دو کتاب تقدیم شده اند به هنری رایوث لی ارلِ ساث همپتون(۲۲)، این اشراف زاده ده سالی از شکسپیر جوان تر بود و شکسپیر به جز او آثارش را به کسی دیگر تقدیم نکرده است. این اشراف زاده ی صاحب نام شاید همان کسی باشد که شکسپیر در عاشقانه هایش پیوسته از زیبایی مردانه ی او یاد می کند.
پس از طاعون بزرگ (۲۳) درهای تماشاخانه ها را از نو می گشایند و بنگاهی نمایشی به نام مردان چمبرلین (۲۴) تاسیس می شود. شکسپیر در این بنگاه شریک است و تا پایان دوران حرفه یی اش در این موسسه بازی می نویسد، به روی صحنه می رود و کارگردان است. تا آن دوران هیچ نویسنده یی با یک بنگاه نمایشی دارای روابطی ثابت و منظم نبود. شکسپیر بازیگرانی را که برای شان بازی می نوشت می شناخت و از اوضاع و احوال کاری و نحوه ی بازگری شان آگاه بود. این بنگاه نمایشی دوازده تا چهارده بازیگر در اختیار داشت و هرگاه نمایشی پر شخصیت به روی صحنه می رفت بازیگرانی اضافی استخدام می کرد. در این بنگاه بازیگران نام داری فعالیت داشتند که نقش های کمدی و تراژدی ایفا می کردند و مورد حمایت دربار بودند از این رو در ۱۶۰۳ که ملکه الیزابت درگذشت و شاه جیمز جانشین او شد، نام بنگاه را از مردان چمبرلین به مردان شاه تغییر دادند. در آن بنگاه و بنگاه های دیگر نمایشی نقش زنان را پسربچه های جوان ایفا می کردند. گواه درستی در دست نیست که نشان دهد نقش زنان را بازیگران مرد بزرگ تر از هژده سال بازی می کرده اند. شکسپیر به این بازیگران جوان سال خود اعتماد کامل داشت و برای شان نقش های بزرگی مانند، رُزالیند (هر طور بخواهید) دزدمونا (اوتللو) کلئوپاتر و ژولیت را می نوشت(۲۵). به دلیل نبود بازیگران زن است که در نمایش نامه های شکسپیر تعداد پدران بیش از مادران و تعداد مردان بسیار بیش از زنان است. در نتیجه برای این بنگاه نمایشی و شاید بنگاه های دیگر نیز تعداد سه یا چهار پسر دختر پوش(۲۶) کفایت می کرد.
این بنگاه ها، در آغاز، بازی های خود را در تماشاخانه های عمومی اجرا می کردندــ در دیگر شهرهای بریتانیا ساختمانی برای تماشاخانه وجود نداشت. بنگاه مردان شاه برای اجرای نمایش های خود زمینی در کنار رودِ تیمز خرید و نام گلوب(۲۷) (گوی- کُره) را بر آن نهاد. تماشاخانه ها ساختاری مدور داشتند، از این روست که همسرایان در نمایش هنری پنجم با نام O به آن اشاره می کند. تماشاخانه را تماما از چوب می ساختند و سقفی بر آن نمی زدند. صحنه ی نمایش جای بلندی بود که بامی چتر مانند داشت و مسلط بود به مکان هایی که تماشاگران با پرداخت یک پنی، نمایش را ایستاده تماشا می کردند، البته غرفه هایی هم بود که تماشاگران با پرداخت یک پنی بیش تر می توانستند در آن بنشینند و نمایش را ببینند. محل وقوع نمایش با وسایلی مانند دیگ و پاتیل و درختان مصنوعی و تختخواب و مبل و تخت شاهی مشخص می شد، دکور نمایانی وجود نداشت. جلوه های شنیداری مانند صدای شیپور و طبل و سنج و موسیقیِ همراه آواز و یا موسیقی غمگین یا شادمانه را دسته ی موسیقی بنگاه نمایشی اجرا می کرد. بازیگران از دَرِ انتهای صحنه ظاهر می شدند. بالای آن در، بالکنی ساخته بودند که کاربری های گوناگون داشت. این بالکن گاهی برج و باروی یک شهر بود (در هنری پنجم، و شاه جان)، گاه نقش دژی مستحکم را داشت (در ریچارد دوم) و گاه بالکن واقعی خانه می شد (رومئو و ژولیت). این بنگاه سپس تماشاخانه ی مسقفی هم ساخت که در آن نمایش های پیچیده تر اجرا می شد، و بی گمان ورودیه ی گران تری هم داشت. در آن تماشاخانه مردم هبوط ژوپیتر بر بال های عقاب (نمایش سیمبلین) و پرواز الهه ها را (در نمایش توفان) می توانستند ببینند و حیرت کنند. این بنگاه، بازی های خود را برای دربار در اقامت گاه خاندان شاهی، و در سفر به شهرستان ها در خوراک خوری های عمومی نمایش می داد. امکان بسیار دارد که شکسپیر در آغاز کارِ نویسندگی در نوشتن برخی بازی ها با اشخاص زیر همکاری کرده باشد:

با تامس نش(۲۸)، در بخش یکم هنری ششم
با جورج پیل(۲۹)، در بازی تیتوس آندرونیکوس،
و در سال های پایانی حرفه اش
با جورج ویلکنس(۳۰)، در بازی پریکلس (۳۱)
با تامس میدلتون(۳۲)، در بازی تایمونِ آتنی (۳۳)
با جان فله چر(۳۴)، در بازی هنری هشتم و دو نجیب زاده ی خویشاوند و بازی گم شده ی کاردِنیو(۳۵).

شکسپیر در سال های جوانی و پرکاریش به طور متوسط سالی دو بازی می نوشت، اما بازدهش در پسین سال های عمر کاهش گرفت. در سال های پایانی زندگانی توانست در زادگاهش، استراتفورد - آپان آوان، خانه ی آبرومندی با مقداری زمین خریداری کند. او خانه ی خود را جای تازه (۳۶) نام گذاشت. تنها پسرش بیش از یازده سال در کنار پدر نبود و از میان رفت؛ خود او نیز در سال ۱۶۱۶ در استراتفورد در گذشت. آخرین بازمانده ی دودمان او تا سال ۱۷۶۰ زنده بود. جای تازه، در سده ی هژدهم ویران شد، اما تراست زادگاه شکسپیر دیگر بناهای زادگاه او را که به زندگیش ارتباطی داشتند نگهداری کرد و اکنون گردشگران از هرجای جهان می توانند آن ها را ببینند.
یکی از مهمترین بخش های هر بازی شکسپیر دایره ی عظیم احساسی و عقلانی آن است؛ بازی های او به لحاظ وسعت موضوعی در طبقه بندی وسیعی جای می گیرند. در هر نمایش رنگ تفاوت و تمایز با دیگر آثار او آشکار است. برخی از آثارش کمدی های سبکی اند، مانند: دو نجیب زاده ی ورونا و کمدی اشتباهات، و آثار دیگرش از عشق و دلداگی پر سوز و گدازی سخن دارند، مانند: رومئو و ژولیت، و گاه تراژدی های سنگین اند مانند: شاه لیر و مکبث. برخی از کمدی های او مانند تاجر ونیزی دارای ابعاد تراژیک هستند و پایانِ کارِ شایلاک(۳۷)، شخصیت منفور آن بازی به تراژدی بیش شباهت دارد. در کمدی فریب در برابر فریب(۳۸) موضوع های جدی و کاملا اخلاقی مطرح است. در تراژدی های بسیار سنگین او نقش های خنده آور می بینیم مانند نقش دایه در رومئو و ژولیت، نقش دربان در مکبث، نقش دلقک دربار در شاه لیر.
گرچه شخصیت های بازی های شکسپیر جلوه های بسیاری از واقعیت را آشکار می کنند، او را نمی توان نویسنده یی طبیعت گرا به شمار آورد. هیچ یک از نمایش های او به روشنی در زمان خود وی نمی گذرد. جای رویداد نمایش هایش حتا در انگلستان هم نیست (به جز بازی های مربوط به تاریخ انگلستان). ایتالیا محل محبوب بازی های اوست. بیشینه ی خط داستان ها از متون چاپی گرفته شده اند، اما طرح داستان و برگردانش به اثری دراماتیک کار شکسپیر است، و او در این فرایند مواد بسیاری نیز خلق می کند. اغلب بازی هایش عناصری از افسانه و سرگذشت در خود دارند، و بسیاری نیز برگرفته از تاریخ کهن، تاریخ اخیر و یا قصه های عاشقانه زمان ها و مکان های دور و ناشناس هستند. کتاب وقایع نگاری هالینشد(۳۹) مواد اولیه و مهمی برای بازی های تاریخ انگلستان در اختیار او گذاشته است.

نظرات کاربران درباره کتاب جولیوس قیصر

با سلام بسیار مشتاق انتشار نسخه‌ی کامل فیدیبو‌ی این اثر هستم!
در 7 ماه پیش توسط محمد جواد
یعنی الان این کتاب براما کامل دانلود نمیشه؟؟؟
در 2 سال پیش توسط mah...369