فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب درمان شوپنهاور

کتاب درمان شوپنهاور

نسخه الکترونیک کتاب درمان شوپنهاور به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب درمان شوپنهاور

یالوم در رمان شوپنهاور تصور می‌کند فیلسوف معاصری به نام فیلیپ که فردی منزوی و به‌نوعی رونوشت شوپنهاور است، به یکی از گروه‌های درمانی روان‌درمانگر مشهوری به نام جولیس وارد می‌شود که خود به دلیل رویارویی ناگهانی با سرطان- و مرگ خویش- به مرور دوباره‌ی زندگی و کارش نشسته است. فیلیپ آرزو دارد با به کارگیری اندیشه‌های شوپنهاور، به یک مشاور فلسفی بدل شود و برای این منظور نیازمند سرپرستی جولیس است. ولی جولیس می‌خواهد به کمک اعضای گروه به فیلیپ/شوپنهاور بقبولاند که این ارتباط انسانی است که به زندگی معنا می‌بخشد، کاری که هیچ‌کس برای شوپنهاور تاریخی نکرد.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 2.86 مگابایت
  • تعداد صفحات ۵۵۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب درمان شوپنهاور

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



قدردانی

این کتاب دوران آبستنی درازی داشته است و در طول این زمان، من مدیون کمک بسیاری کسان بوده ام. مدیون ویراستارانی که در این آمیزه ی غریب داستان، زندگینامه ی روان شناختی و تعلیم روان درمانی یاری ام کردند: مارجری برامان (ستون حمایت و راهنمایی در هارپرکالینز)، کنت کارول و ویراستاران خارق العاده ی خانگی ام: پسرم بن و همسرم مریلین. مدیون بسیاری از دوستان و همکارانم که بخش هایی از کتاب یا تمامی آن را خواندند و پیشنهاداتی دادند: ون و مارگارت هاروی، والتر ساکل، روتلن جاسلسن، کارولین زارف، ماری بیلمز، جولیوس کاپلان، اسکات وود، هرب کوتس، راجر والش، سل اسپیرو، ژان رز، هلن بلو، دیوید اسپیگل. مدیون اعضای گروه حمایتی متشکل از همکاران درمانگرم که دوستی و تحمل استوارشان را در طول این پروژه نثارم کردند. مدیون نماینده ی ادبی شگفت انگیز و پراستعدادم، سندی دایکسترا، که علاوه بر سایر کمک هایش، عنوان کتاب هم پیشنهاد اوست (همان کاری که برای کتاب قبلی یعنی هنر درمان هم کرده بود) و مدیون دستیار پژوهشی ام جری دوران.
بیشتر مکاتبات باقیمانده از شوپنهاور یا ترجمه نشده و یا با ناشیگری و بدسلیقگی به انگلیسی برگردانده شده است. سپاس من نثار دستیاران پژوهشی آلمانی ام، مارکوس بورگین و فلیکس رویتر، برای خدمات ترجمه و پژوهش کتابخانه ای اعجاب آورشان. والتر ساکل راهنمایی هوشمندانه و استثنایی خود را نثارم کرد و در ترجمه ی بسیاری از کلمات قصار شوپنهاور به انگلیسی که در ابتدای هر فصل آمده یاری ام داد تا نثر قدرتمند و شفاف شوپنهاور پژواک بهتری بیابد.

یادداشت مترجم

اکنون که شش سال از انتشار نخستین ترجمه ام از نوشته های دکتر اروین یالوم روان پزشک می گذرد، دیگر دغدغه ای برای شناساندن این نویسنده و سبک نوشتاری اش به خواننده ی فارسی زبان ندارم. با این حال یالوم چنان با خوانندگانش همدل است که اگر این نخستین کتابی باشد که از او در دست گرفته باشید، باز هم شیفته تان می کند و وامی داردتان که خود برای شناختنش پیشقدم شوید. یادداشت کوتاهی که به قلم نویسنده در پایان کتاب حاضر آمده، فرایند شکل گیری این داستان را به زیبایی توصیف کرده است. فقط می ماند توضیح کوتاهی درباره ی ترجمه ی کتاب. یالوم معتقد است گروه درمانی از تصاویر پراعوجاجی که رسانه ها از این شیوه ی موثر درمان به مخاطبانشان نشان داده اند، آسیب فراوان دیده است و یکی از اهداف مهم او از نوشتن این رمان، ارائه ی تصویری درست، دقیق و واقعی از جلسات یک گروه درمانی معتبر است. هنگام مطالعه ی متن اصلی کتاب در جایگاه یک روان پزشک به این نتیجه رسیدم که نویسنده کاملاً به این هدف دست یافته است و من نیز در جایگاه مترجم وظیفه دارم فضای صریح، صمیمی و زنده ی این جلسات را با امانت داری برای خواننده ام به تصویر بکشم. این شد که تصمیم گرفتم گفت وگوهای صریح و روان جلسات گروه درمانی را به زبان محاوره ترجمه کنم. تنها تجربه ام در این زمینه، بخش هایی از یکی از داستان های کتاب مامان و معنی زندگی بود که اتفاقاً آن هم به گروه درمانی می پرداخت و بازخوردهای خوبی که از مخاطبان گرفته بودم، جسارتم را بیشتر کرد. اینکه تصمیمم تا چه حد درست بوده، چقدر مرا به هدفم نزدیک کرده و آیا در نگارش زبان شکسته موفق بوده ام یا نه، چیزی ست که مشتاقانه منتظرم از مخاطبانم بشنوم.

سپیده حبیب
تابستان ۹۱

این کتاب ترجمه ای است از:
The Schopenhauer Cure
Irvin D. Yalom

«آمیزه ی یالوم از فلسفه، آموزگاری، روان پزشکی و ادبیات، رمانی سرشار از اندیشه های نو، جذاب و دلنشین ساخته است.»
سن فرانسیسکو کرونیکل

«یالوم بافتی تردستانه پدید آورده: تارهایی از زندگینامه ی پرآشوب شوپنهاور را به دفاعیه های فلسفی از اپیکتتوس تا نیچه و نیز به جلسات بی وقفه ی روان درمانی گره زده است.»
سیاتل تایمز

«داستانی درباره ی آخرین سال یک درمان گروهی و مناظره ای تکان دهنده درباره ی پایان زندگی که به زیبایی آراسته شده است.»
نقدنامه ی کرکاس

«درمان شوپنهاور ارزش و محدودیت های درمان و نیز نقاط تلاقی فلسفه و روان شناسی را بررسی می کند.»
واشنگتن پست

«شورمندی یالوم مسری ست و چیره دستی اش در ارائه ی خوانشی روشن و بی ابهام از اندیشه ها و نظریات پیچیده، او را به ناب ترین شکل ممکن، محبوب خوانندگانش کرده است. او دقیقاً می داند چطور می شود داستان را جذاب و پرکشش تعریف کرد.»
لوس آنجلس تایمز

«دقیق و موشکاف. یالوم کتاب هایش را اغلب "رمان های آموزشی" می نامد و به همین دلیل بازآفرینی یک گروه درمانی از سوی او کاملاً توجیه پذیر است.»
هفته نامه ی ناشران

«این کتاب به شکلی نوین و تاثیرگذار به کاوش در مسئله ی فقدان، اشتیاق جنسی و معنا می پردازد.»
مجله ی لایبرری

«نخستین رمان گروه درمانی جهان به معنی واقعی کلمه، داستان مسحورکننده ی دو مرد در جست وجوی معنا.»
گرینزبورو نیوز اند ریکورد

فصل ۱

هر نفسی که فرو می بریم، مرگی را که مدام به ما دست اندازی می کند، پس می زند.... در نهایت این مرگ است که باید پیروز شود زیرا از هنگام تولد، بخشی از سرنوشت ما شده و فقط مدت کوتاهی پیش از بلعیدن طعمه اش، با آن بازی می کند. با این همه، ما تا آنجا که ممکن است، با علاقه ی فراوان و دلواپسی زیاد به زندگی ادامه می دهیم، همان جور که تا آنجا که ممکن است طولانی تر در یک حباب صابون می دمیم تا بزرگتر شود، گرچه با قطعیتی تمام می دانیم که خواهد ترکید.

جولیوس(۱) به اندازه ی دیگران بلد بود درباره ی زندگی و مرگ موعظه کند. با رواقیونی که می گفتند: «ما به محض تولد مردن آغاز می کنیم» و با اپیکور که می گفت: «آنجا که من هستم، مرگ نیست و آنجا که مرگ هست، من نیستم. پس ترس از مرگ چرا؟» هم عقیده بود. در جایگاه یک طبیب و یک روان پزشک، این جور دلداری ها را در گوش محتضران زمزمه کرده بود.
با اینکه باور داشت این تاملات موقرانه و غمناک برای بیمارانش مفید است، هرگز تصور نمی کرد برای خودش هم کاربرد داشته باشد. دست کم تا آن لحظه ی هولناک چهار هفته پیش که زندگی اش را برای همیشه دگرگون کرد.
لحظه ای در معاینات پزشکی معمول سالیانه. پزشک داخلی اش، هرب کاتس ـ یک دوست قدیمی و هم دوره ی دانشکده ی پزشکی ـ تازه معاینه اش را تمام کرده بود و مثل همیشه به جولیوس گفت لباسش را بپوشد و از اتاق معاینه نزد او بیاید تا گزارش را بشنود.
هرب پشت میزش نشست و پرونده ی جولیوس را زیرورو کرد. «در کل به عنوان یک مرد شصت وپنج ساله ی بدترکیب اوضاعت حسابی روبه راهه. پروستات داره یه کم بزرگ می شه، ولی مال منم همین جوره. آزمایشات خونی، کلسترول و چربی ها تنظیم شده اند: داروها و رژیم غذایی ات کارشون رو خوب انجام داده اند. این نسخه ی لیپیتور(۲)ت در کنار دویدن، کلسترولت رو به اندازه ی کافی پایین آورده. پس می تونی به خودت یه زنگ تفریح بدی، گهگاه یه تخم مرغ بخور. من یکشنبه ها صبح دوتا باهم می خورم. این هم نسخه ی سین تیروئید(۳). دوزش رو یه کم بالا می برم. غده ی تیروئیدت داره یواش یواش تعطیل می شه. سلول های به دردخور تیروئید دارن می میرن و جاشونو به بافت همبند می دن. همون جور که می دونی، این وضع کاملاً خوش خیمه. برای همه مون اتفاق می افته؛ خودم هم داروی تیروئید می خورم.
«آره، جولیوس، هیچ عضو ما از دست پیری فرار نمی کنه. علاوه بر تیروئیدت، غضروف زانوت هم داره ساییده می شه، پیازهای مو هم دارن می میرن و مهره های کمری فوقانی ات هم اون جور که قبلاً بودن، نیستن. دیگه اینکه، یکپارچگی پوستت هم به وضوح از دست رفته. سلول های سطحی پوستت عمرشون رو کردن. به این کراتوز(۴)های روی گونه ها نگاه کن. این ضایعات مسطح قهوه ای رو می گم.» یک آینه ی کوچک به دست جولیوس داد تا خودش را در آن ببیند. «از بار قبلی که دیدمت، خیلی بیشتر شده اند. چقدر وقت رو توی آفتاب می گذرونی؟ اون جور که خواسته بودم، کلاه لبه پهن سرت می ذاری؟ ازت می خوام براشون به یه متخصص پوست مراجعه کنی. باب کینگ کارش خوبه. توی همین ساختمون بغلیه. این هم شماره تلفنش. می شناسی اش؟»
جولیوس سری تکان داد.
«می تونه اون بدقواره هاشو با یه قطره نیتروژن مایع بسوزونه. ماه پیش چندتا از صورت من برداشت. چیز مهمی نیست: پنج تا ده دقیقه طول می کشه. این روزا خیلی از متخصصای داخلی خودشون این کارو می کنن. علاوه بر اینا، یه ضایعه پشتت هست که می خوام اونو ببینه: تو نمی تونی ببینیش؛ درست پایین کناره ی بیرونی کتف راستته. ظاهرش با بقیه فرق می کنه: رنگ و پراکندگی رنگدانه هاش متفاوته، کناره هاش هم واضح نیست. ممکنه هیچی نباشه ولی بذاریم اون نظر بده. باشه رفیق؟»
«ممکنه هیچی نباشه ولی بذاریم اون نظر بده.» جولیوس فشار روانی و تظاهر به بی خیالی را در صدای هرب حس کرد. اشتباه نمی کرد؛ وقتی یک دکتر عبارت «رنگ و پراکندگی رنگدانه هاش متفاوته، کناره هاش هم واضح نیست» را در صحبت با دکتر دیگری به کار می برَد، شکی نیست که دلیلی برای هشدار داشته است. این رمز امکان وجود ملانوم(۵) بود و حالا که جولیوس به عقب برمی گشت، آن عبارت را، آن لحظه ی غریب و نامتعارف را به عنوان لحظه ای می دید که زندگی بی غم و آسوده به پایان رسید و مرگ ـ دشمن تا آن زمان نامرئی ـ با تمامی واقعیت هراس انگیزش جسمیت یافت. مرگ آمده بود که بماند، دیگر از کنارش نمی رفت و همه ی وحشتی که در پی اش آمد، پی نوشت هایی قابل پیش بینی بود.
باب کینگ ـ مانند بسیاری از پزشکان سن فرانسیسکو ـ سال ها پیش بیمار جولیوس بود. جولیوس برای سی سال بر جامعه ی روان پزشکی فرمانروایی می کرد. در مقامش به عنوان استاد دانشگاه کالیفرنیا، انبوهی از دانشجویان را آموزش داده بود و پنج سال پیش، رئیس انجمن روان پزشکی امریکا شده بود.
به چه شهرت داشت؟ بدون ذره ای اغراق دکتر دکترها بود. درمانگری که آخرین مشکل گشای همه بود، جادوگری زبردست و توانا که برای کمک به بیمار هرآنچه از دستش برمی آمد، انجام می داد. و به همین دلیل بود که باب کینگ ده سال پیش برای درمان اعتیاد طولانی مدتش به ویکودین(۶) (داروی انتخابی پزشکان معتاد چون به راحتی در دسترس است) از جولیوس مشورت خواسته بود. آن موقع کینگ در وضعیت بدی بود. نیازش به ویکودین بیش از حد بالا رفته بود: زندگی زناشویی اش به مخاطره افتاده بود، حرفه اش صدمه دیده بود و مجبور بود هرشب برای خواب از این ماده استفاده کند.
باب سعی کرده بود وارد درمان شود ولی همه ی درها به رویش بسته بود. همه ی درمانگرانی که از آن ها مشاوره خواسته بود، اصرار داشتند به یک برنامه ی نوتوانی پزشکان بیمار وارد شود، برنامه ای که باب در برابرش مقاومت می کرد چون از اینکه حریم خصوصی اش با ورود به یک درمان گروهی متشکل از پزشکان معتاد صدمه ببیند، بیزار بود. درمانگران تسلیم نمی شدند. اگر حاضر می شدند پزشک معتاد شاغلی را بدون استفاده از برنامه های نوتوانی رسمی درمان کنند، خود را در معرض مجازات های شورای پزشکی یا شکایات خصوصی قرار می دادند (مثلاً اگر پزشک بیمار در قضاوت درمانی بیمارش مرتکب خطا می شد).
پیش از ترک حرفه و درخواست مرخصی برای رفتن به یک شهر دیگر برای دریافت درمان به صورت ناشناس، به عنوان آخرین چاره به جولیوس متوسل شد؛ او هم خطر را پذیرفت و به باب کینگ اعتماد کرد تا به تنهایی ویکودین را ترک کند. و با اینکه درمان دشوار بود ـ همان طور که در مورد همه ی معتادان همین جور است ـ جولیوس باب را به مدت سه سال و بدون کمک گرفتن از برنامه ی نوتوانی درمان کرد. و این یکی از آن رازهایی بود که هر روان پزشکی دارد: یک موفقیت درمانی که به هیچ وجه نمی شود از آن حرف زد یا مطلبی درباره اش منتشر کرد.
جولیوس بعد از بیرون آمدن از مطب متخصص داخلی، در ماشینش نشست. قلبش آن قدر محکم می زد که انگار ماشین را می لرزاند. نفس عمیقی کشید تا بر وحشت فزاینده اش چیره شود، بعد یکی دیگر و یکی دیگر؛ تلفن همراهش را درآورد و با دستان لرزان به باب کینگ تلفن زد و یک وقت اضطراری گرفت.
صبح روز بعد، باب همین جور که داشت با یک ذره بین بزرگ پشت جولیوس را وارسی می کرد گفت: «ازش خوشم نمی یاد. بیا، می خوام خودت هم نگاهش کنی؛ با دو تا آینه می شه این کارو کرد.»
باب او را روبه روی آینه ی دیواری نشاند و یک آینه ی دستی بزرگ را به طرف خال گرفت. جولیوس از درون آینه نگاهی به متخصص پوست انداخت: موطلایی، سرخ وسفید با عینک شیشه کلفتی که بر بینی درازش نشسته بود: یادش آمد باب گفته بود در کودکی، بچه های دیگر مسخره اش می کردند و او را «دماغ خیاری» صدا می زدند. در این ده سال زیاد فرق نکرده بود. هول و عجول به نظر می آمد، درست مثل همان موقعی که بیمار جولیوس بود و همیشه هن هن کنان و نفس زنان چند دقیقه دیر می رسید. هروقت باب با عجله وارد مطب می شد آن ترجیع بند خرگوش سفید به ذهن خطور می کرد که: «دیرم شده، دیرم شده، برای یه قرار مهم دیرم شده». کمی چاق شده بود ولی به اندازه ی قبل کوتاه بود. درست شبیه یک متخصص پوست. کی تا حالا یک متخصص پوست بلندقد دیده؟ بعد جولیوس به چشمانش نگاه کرد ـ اوه، اوه، چشمانش دلواپسند ـ مردمک ها گشاده شده اند.
جولیوس از آینه به جایی نگاه کرد که باب داشت با یک مداد پاک کن دار نشان می داد: «اینجاست. این خال مسطح زیر شانه ی راست، پایین کتف. می بینی اش؟»
جولیوس سری تکان داد.
باب در حالی که خط کش کوچکی کنارش می گذاشت، ادامه داد: «کمی کوچکتر از یک سانتی متره. مطمئنم قانون کلی ABCD درماتولوژی(۷) رو از دوره ی دانشکده ی پزشکی یادته.»
جولیوس حرفش را قطع کرد: «من علامت های اختصاری درماتولوژی رو از دانشکده ی پزشکی یادم نیست. فکر کن با یه غیرحرفه ای طرفی.»
«خیلی خب. ABCD. A برای Asymmetry (عدم تقارن): اینجا رو ببین.» مداد را روی بخش هایی از ضایعه حرکت داد. «مثل بقیه ی اینا کاملاً گرد نیست: اینو ببین و اینو.» به دو خال کوچک مجاور اشاره کرد.
جولیوس سعی کرد با یک نفس عمیق از فشار روانی اش کم کند.
«B برای Borders (کناره ها): حالا اینجا رو نگاه کن. می دونم دیدنش سخته.» باب دوباره به ضایعه ی پایین کتف اشاره کرد. «ببین کناره های فوقانی چقدر واضحه، ولی کناره ی داخلی اش نامشخصه و در پوست اطرافش محو شده. C برای Coloration (رنگ). اینجا، این طرفش قهوه ای روشنه. اگه با ذره بین بزرگش کنم، یه نقطه ی قرمز می بینم، چند تا سیاه و حتا شاید چند تا خاکستری. D برای Diameter (قطر)؛ همون جور که گفتم شاید هفت هشت میلی متر. این اندازه ی خوبیه، ولی نمی تونیم بگیم چند وقته اینجاست، منظورم اینه که نمی شه سرعت رشدش رو حدس زد. هرب کاتس می گه در معاینه ی سال پیش اینجا نبوده. و بالاخره، زیر ذره بین شکی نیست که مرکزش زخمی یه.»
آینه را پایین آورد و گفت: «پیراهنت رو بپوش جولیوس.» کینگ بعد از آنکه بیمارش دکمه های پیراهنش را بست، روی یک چهارپایه ی کوچک در اتاق معاینه نشست و شروع کرد: «خب، جولیوس، می دونی علم در این مورد چی می گه. قضیه جدیه.»
جولیوس جواب داد: «ببین باب، می دونم رابطه ی قبلی مون کار رو برات سخت می کنه، ولی لطفاً از من نخواه کار تو رو انجام بدم. فکر نکن من چیزی در این باره می دونم. یادت باشه که وضعیت روانی من در حال حاضر، وحشتیه که داره به سمت یه حمله ی پانیک(۸) می ره. می خوام تو مسئولیت رو به عهده بگیری، کاملاً با من صریح باشی و مراقبم باشی. درست همون کاری که من برای تو کردم. و باب، به من نگاه کن! وقتی این طوری نگاهت رو می دزدی، بیشتر منو می ترسونی.»
«درسته، متاسفم.» مستقیم به چشمانش نگاه کرد. «تو خیلی خوب از من مراقبت کردی. من هم همین کارو برات می کنم.» صدایش را صاف کرد، «خب، ظن قوی بالینی من اینه که این ضایعه یک ملانومه.»
متوجه یکه خوردن جولیوس شد و اضافه کرد: «ولی تشخیص به تنهایی اطلاعات کمی در اختیارت می ذاره. اغلب ـ یادت باشه ـ اغلب ملانوم ها به راحتی درمان می شن، با این حال بعضی هاشون چموشند. لازمه یه چیزایی از آسیب شناس بشنویم: اینکه قطعاً ملانومه یا نه؟ اگه هست، چقدر عمیقه؟ پخش شده یا نه؟ پس اولین قدم نمونه برداری و بردن نمونه برای آسیب شناسه.
«به محض اینکه کارمون تموم شد، من با یه جراح عمومی تماس می گیرم تا ضایعه رو کاملاً برداره. در تمام مدت عمل هم کنار دستش خواهم بود. بعد آسیب شناس بررسی فروزن سکشن(۹) نمونه را در جا انجام می ده؛ اگه منفی باشه که عالیه: کار ما تموم می شه. اگه مثبت باشه، اگه ملانوم باشه، بیشتر غدد لنفاوی مشکوک رو برمی داریم و اگه لازم باشه، غدد لنفاوی نواحی دیگه رو هم برمی داریم. نیازی به بستری نیست: همه ی کار در یک مرکز جراحی سرپایی انجام می شه. مطمئنم که نیازی به پیوند پوست نیست و حداکثر یه روز کاری رو از دست می دی. ولی تا چند روز در ناحیه ی عمل احساس ناراحتی می کنی. تا نتیجه ی نمونه برداری معلوم نشه، چیز بیشتری نمی تونم بگم. همون جور که خواستی، من ازت مراقبت خواهم کرد. به قضاوتم اطمینان کن؛ تا حالا صدها مورد اینچنینی دیده ام. خب؟ پرستارم امروز باهات تماس می گیره و جزئیات زمان و مکان جراحی و دستورات قبل از عمل رو بهت می ده. باشه؟»
جولیوس سر تکان داد. هردو برخاستند.

نظرات کاربران درباره کتاب درمان شوپنهاور

خوندنش پیشنهاد میشه
در 23 ساعت پیش توسط
عالی بود
در 2 روز پیش توسط
فوق العاده، شاهکار، هر چی بگم کم گفتم
در 3 روز پیش توسط
من عاشق نوشته های دکتر اروین یالوم هستم، این کتابی بوده ک به همه دوستانم به عنوان بهترین کتابی ک تا به حال خوندم معرفی کردم و حتی هدیه دادمش...
در 3 روز پیش توسط
عالی بود....جذاب و گیرا..ارزش خوندن داره
در 4 روز پیش توسط