فیدیبو نماینده قانونی فیدیبو و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی

کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی

نسخه الکترونیک کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

درباره کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی

هر عاقلی به زاویه‌ای مانده ممتحن
هر فاضلی به داهیه‌ای گشته مبتلا

وآن کس که گوید از ره دعوی کنون همی
کاندر میان خلق ممیر چو من کجا

دیوانه را همی‌نشناسد ز هوشیار
بیگانه را همی‌بگزیند بر آشنا

با یکدگر کنند همی کبر هر گروه
آگاه نی کز آن نتوان یافت کبریا

هرگز بسوی کبر نتابد عنان خویش
هر ک آیت نخست بخواند «ز هل أتی»

با این همه که کبر نکوهیده عادتیست
آزاده را همه ز تواضع بود بلا

ادامه...
  • ناشر فیدیبو
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 0.21 مگابایت
  • تعداد صفحات ۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

مدح - چنان که باد همی تخت جم کشید

بر ماه روشن از شب تاری علم کشید
وز مشک سوده بر گل سوری رقم کشید

زنجیره ای ز قیر و طرازی ز غالیه
بر عارض چو ماه و رخ چون بقم کشید

آشوب خلق را خط مشکین خدای عرش
بر روی چون شکفته گل آن صنم کشید

در مهر او روانم و در هجر او دلم
بسیار قهر دید و فراوان ستم کشید

تا نامهٔ جمالش توقیع زد فلک
بر نام نیکوان زمانه قلم کشید

در عشق من فریدم و در خوبی او نظیر
عز الذی و جل که ما را به هم کشید

ناگه ز من ببرد به صد حیله و فسون
آن دل که در هواس بسی رنج و غم کشید

شد محترم به نزد بزرگان هر آن کسی
کاو را عمل به خدمت آن محتشم کشید

از پشت ماهی و ز نشیب ثری به علم
بر روی ماه و اوج ثریا علم کشید

زآن سان که سر کشد کشف اندر میان سنگ
از جود او نیاز سر اندر عدم کشید

ای صاحبی که رایت اقبال و جاه تو
دولت بر آسمان جلال و همم کشید

تا کرد ذوالجلال فزون آبروی تو
حاسد بسی ز رشک تو باد ندم کشید

در موجگاه بحر شریعت نهنگ وار
شمشیر تو سفینهٔ بدعت به دم کشید

هر کز هوای خط تو بیرون نهاد گام
دست اجل روان ز تن او به غم کشید

شاخ درخت دولت تو سایه دار گشت
تا بیخ او ز ابر سخای تو نم کشید

از هیبت بلارک خاراشکاف تو
دشمن چو خارپشت سر اندر شکم کشید

تخت تو در کنار ستاره وطن گرفت
رای تو بر کنار مجره خیم کشید

چون گور ماده عدل تو بشناخت بچه را
از ایمنی به خانهٔ شیر اجم کشید

شد راه سایلت چو ره کهکشان ز بس
کاو از عطای تو سوی خانه درم کشید

شد در پناه جاه تو آسوده هر کسی
کز گردش زمانهٔ جافی الم کشید

تا در نوادر قصص آید که ابرهه
در کفر لشکری سوی بیت الحرم کشید

بادی چنان که غاشیهٔ تو کشد فلک
دایم چنان که باد همی تخت جم کشید

تهنیت فتح عراق و مدح سلطان سنجر

این اشارتها که ظاهر شد ز لطف کردگار
وین بشارتها که صادر شد به فتح شهریار

یافت خواهد ملت از اندازهٔ آن دستگاه
گشت خواهد دولت از آوازهٔ آن پایدار

گر چه سلطان را فراوان فتحها حاصل شده ست
کز حصول آن خلایق را فزوده ست اعتبار

نامهٔ فتحت که خواهد ماند زآن اندر جهان
صدهزاران قصه از شهنامه خوش تر یادگار

چون به باطل سر برآوردند قومی در عراق
شد فریضه دفعشان بر پادشاه حق گزار

ور برای قمع ایشان رایت منصور او
در زمستان از خراسان کرد تحویل اختیار

لشکری بودند چون عفریت و خوک و غول و خرس
تیره رای و خیره روی و عمرکاه و غمزکار

سر به سر غافل ز تقدیر خدای مستعان
یک به یک غره به اقبال جهان مستعار

از شجاعت بوده با شیر ژیان اندر قران
وز ضلالت بوده با دیو سپید اندر قطار

مدت سالی همی کردند در عالم طواف
تا به یک ره مجتمع گشتند مردی صدهزار

بود شور انگیختن پیوسته ایشان را عمل
بود رنگ آمیختن همواره ایشان مستعار

هر که را دریافتندی از وضیع و از شریف
سر بریدندی به تیغ و تن کشیدندی به دار

گه غریبان را ز بی رحمی همی کردند بند
گه اسیران را ز نامردی همی کشتند زار

گه مسلمان را همی خواندند کافر بر ملا
گه موحد را همی گفتند ملحد آشکار

گر چه از بیداد و غارتشان به شرق و غرب بود
در ممالک اضطراب و در مسالک اضطرار

شاه عالم زآن قبل تا خون نباید ریختن
کرد ایشان را ز هر نوعی نصحیت چند بار

چون نصیحت رد شد و یزدان چنان تقدیر کرد
کاعتقاد بد برآرد عاقبت زیشان دمار

لشکر منصور ناگاهی بر آنان کوفتند
چون شهاب دیوسوز و چون سحاب تندبار

چون شدند آمیخته بر یکدگر هر دو سپاه
جنگ را چنگ آخته چون شیر شرزه در شکار

شد هوا از پارهای گرد تاری چون دخان
شد زمین از قطره های خون جاری چون شرار

خیل سلطان را کرامت با سلامت متصل
اهل عصیان را عزیمت بر هزیمت استوار

از هزاهز چون رخ معلول قرص آفتاب
وز زلازل چون تن مفلوج جرم کوهسار

بر زمین زرنیخ رنگ از روی بدخواهان نبات
بر هوا شنگرف گون از خون گمراهان بخار

اسب تازان باد شکل و گرد گردان ابر وصف
تیغ رخشان برق سان و کوس نالان رعدوار

گاه پیچش هر کمند و وقت کوشش هر سمند
اژدهای بی قرار و آسمان بامدار

لعلگون پشت زمین و نیلگون روی هوا
این ز الماس حسام و آن ز انقاس غبار

چون دل عشاق و جان عاشقان از مرد و گرز
مرکز اشباح تنگ و مقصد ارواح تار

موضعی با زینت ذات البروج از تیغ و درع
موقفی با هیبت یوم الخروج از گیر و دار

گاوپیچان در زمین از نعل اسب شیر روز
شیر بی جان بر سپهر از بیم گرز گاوسار

پشت مرد از درع میناگون چو روی آسمان
روی تیغ از قطره های خون چو پشت سوسمار

گه چو گردون از تغیر گشته هامون با شتاب
گه چو هامون از تغیر گشته گردون باوقار

وز فراوان خون غداران و مکاران که رفت
در طرفهای جبال و در کنفهای بحار

تا ابد بیجاده رنگ و لعلگون خواهند زاد
زین یکی در یتیم و زان یکی زر عیار

ایستاده پیش صف سلطان و زیر ران او
بارهٔ گردون تن هامون کن جیحون گذار

ماه سیری ماهی اندامی که کردی هر زمان
پشت ماهی را نعال نو به ماه نونگار

غار گشتی گر در او رفتی ز شخص وی چو کوه
کوه گشتی گر بر او جستی ز نعل وی چو غار

چون فلک در دور و از گردش فلک را رخ سیاه
چون سمک در آب و از گامش سمک را تن فکار

مرکبی چون دلدل آورده بر این سان زیر زین
وز نیام آهخته شمشیری به سان ذوالفقار

تا بدان گاهی که زخم تیغ او تسلیم کرد
جان اعدا را به دست مالک دارالبوار

گر چه آن لشکر ز غداری و بسیاری بدند
همچو ماران بی وفا و همچو موران بی شمار

در هزیمت گر توانستی از ایشان هر یکی
پر بر آوردی چو مور و پوست بفگندی چو مار

گر چه اعدا را همه انواع شوکت جمع بود
از ستور و از ستام و از سلاح و از سوار

چون قضا از چار جانبشان گرفت اندر میان
گاه حاجتشان نیامد سودمند آن هر چهار

ور چه سلطان داشت هر آلت که باید ساخته
از سپاه بی نهایت وز مصاف بی کنار

شر ایشان را کفایت کرد بی هیچ آلتی
بر او با بندگان و سر او با کردگار

گر اجازت یافتندی زو ز بهر تهنیت
چون میسر کرد فتح او خدای بردبار

آمدی شمس الضحی پش وی از ذات الحنک
وآمدی روح الامین نزد وی از دارالقرار

ای هوای رزمگاهت چون زمین هاویه
وی زمین بزمگاهت چون هوای نوبهار

خصم را زنهار دادن در جهان آیین توست
زین قبل دارد همی یزدان تو را در زینهار

کردی از آزردن خصمان مجهول احتراز
گر چه بود آزار تو مقصودشان از کارزار

گر چه گه گه پشه دل مشغول دار پیل را
پیل دارد گاه جنگ از انتقام پشه عار

ای به خاک پای تو شاهان عالم را یمین
وی ز جود دست تو اعقاب آدم را یسار

دین و دنیا را ز فر رای و فتح رایتت
یمن حاضر بر یمین و یسر حاصل بر یسار

باز با تیهو ز عدلت خفته در یک آشیان
شیر با آهو ز امنت رفته در یک مرغزار

بس که بگرفتی بلاد و بس که بشکستی مصاف
بس که بربستی عدو و بس که بگشادی حصار

ای به فضل ذوالجلال و آن به جسن اعتقاد
این به سعد آسمان و آن به سعی روزگار

شکر کن یزدان عالم را که یک نعمت نماند
کاو نکرد آن گاه قسمت در ازل بر تو نثار

وز جهان نگذشت هرگز بر همایون خاطرت
هیچ کامی کآن تو را حاصل نشد بی انتظار

لاجرم حال کسی باشد چنین کاو را بود
سیرت محمود جفت و دولت مسعود یار

تا به ترکیب مزاج و جوهر و خلقت بود
تند باد و رام خاک و پاک آب و تیز نار

باد اعدای تو را چون نار و آب و باد و خاک
روی زرد و قدر پست و عزم سست و نقش خار

قصاید

شکایت

منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
وز هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا

شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا

گشته ست باشگونه همه رسمهای خلق
زین عالم نبهره و گردون بی وفا

هر عاقلی به زاویه ای مانده ممتحن
هر فاضلی به داهیه ای گشته مبتلا

وآن کس که گوید از ره دعوی کنون همی
کاندر میان خلق ممیر چو من کجا

دیوانه را همی نشناسد ز هوشیار
بیگانه را همی بگزیند بر آشنا

با یکدگر کنند همی کبر هر گروه
آگاه نی کز آن نتوان یافت کبریا

هرگز بسوی کبر نتابد عنان خویش
هر ک آیت نخست بخواند «ز هل اتی»

با این همه که کبر نکوهیده عادتیست
آزاده را همه ز تواضع بود بلا

گر من نکوشمی به تواضع نبینمی
از هر خسی مذلت و از هر کسی عنا

با جاهلان اگر چه به صورت برابرم
فرقی بود هرآینه آخر میان ما

مهر شهان ز قوت ستوران بود پدید
گر چه زمرد است به دیدار چون گیا

آمد نصیب من ز همه مردمان دو چیز
از دشمنان خصومت و از دوستان ریا

بر دشمنان همی نتوان بود موتمن
بر دوستان همی نتوان کرد متکا

قومی ره منازعت من گرفته اند
بی عقل و بی کفایت و بی فضل و بی دها

من جز به شخص نیستم آن قوم را نظیر
شمشیر جز به رنگ نماند به گندنا

با من بود خصومت ایشان عجیب تر
زآهنگ مورچه به سوی جنگ اژدها

زایشان همه مرا نبود باک ذره ای
کز آبگینه ظلم نیاید بر آسیا

گردد همی شکافته دلشان به کین من
همچون مه از اشارت انگشت مصطفی

چون گیرم از برای معانی قلم به دست
گردد همه دعاوی آن طایفه هبا

ناچار بشکند همه ناموس جادوان
در موضعی که در کف موسی بود عصا

ایشان به نزد خلق نیابند رتبتی
تا طبعشان بود ز همه دانشی خلا

زیرا که بی مطر نبود میغ را محل
چونانک بی گهر نبود تیغ را بها

با فضل من همیشه پدید است نقصشان
چون عجز کافران بر اعجاز انبیا

با عقل من نباشد مریخ را توان
با فضل من نباشد خورشید را ذکا

آنم که برده ام علم علم در جهان
بر گوشهٔ ثریا از مرکز ثری

شاهان همی کنند به فضل من افتخار
واقران همی کنند به نظم من اقتدا

با خاطرم منیرم و با رای صافیم
کالبرق فی الدجیه و الشمس فی الضحی

عالیست همتم به همه وقت چون فلک
صافیست نسبتم به همه نوع چون هوا

بر همت من است سخنهای من دلیل
بر نسبت من است سخنهای من گوا

هرگز ندیده و نشنیده ست کس ز من
کردار ناستوده و گفتار ناسزا

در پای جاهلان نپراگنده ام گهر
وز دست سفلگان نپذیرفته ام عطا

وین فخر بس مرا که ندیده ست هیچکس
در نثر من مذمت و در نظم من هجا

وآن را که او به صحبت من سر درآورد
جویم بدل محبت و گویم به جان ثنا

ور زلتی پدید شود زو معاینه
انگارمش صواب و نپندارمش خطا

اهل هری کنون نشناسند قدر من
تا رحلتی نباشد ازین جایگه مرا

مقدار آفتاب ندانند مردمان
تا نور او نگردد از آسمان جدا

آن گاه قدر او بشناسند بر یقین
کآید شب و پدید شود بر فلک سها

اندر حضر نباشد آزاده را خطر
کاندر حجر نباشد یاقوت را بها

با این همه مرا گله ای نیست زین قبل
زین بیشتر قبول که یابد به ابتدا

تا لفظ من به گاه فصاحت بود روان
بازار من به نزد بزرگان بود روا

لیکن چو صد هزار جفا بینم از کسی
ناچار اندکی بنمایم ز ماجرا

زآن است غبن من که گروهی همی کنند
با من به دوستی ز همه عالم انتما

وآن گه به کام من نفسی برنیاورند
در دوستی کجا بود این قاعده روا

آزار من کشند به عمدا به خویشتن
زآن سان که که کشد به بر خویش کهربا

در فضل من کنند به هر موضعی حسد
در نقص من دهند ز هر جانبی رضا

با ناصحان من نسگالند جز نفاق
با حاسدان من ننمایند جز صفا

ور اوفتد مرا به همه عمر حاجتی
بی حجتی کنند همه صحبتم رها

مرد آن بود که روی نتابد ز دوستی
لو بست الجبال او انشقت السما

مدح اثیرالدین امین الملک زین الدوله ابومنصور نصر بن علی

نگار من چو بر سیمین میان زرین کمر بندد
هر آن کاو را ببیند کی دل اندر سیم و زر بندد

طمع باید برید از جان شیرین چون من آن کس را
که بیهوده دل اندر عشق آن شیرین پسر بندد

گهی از مشک زلف او حمایل در گل آویزد
گهی از قیر جعد او سلاسل بر قمر بندد

ز عشق او جهان من شود چون حلقهٔ خاتم
چو زلف او ز عنبر حلقه اندر یکدگر بندد

چو تیر و چون کمان گردد دهن باز و خمیده قد
چون آن مشکین زره عمدا بر آن سیمین سپر بندد

شود چون شمع زرین روی و ریزان اشک و سوزان دل
هر آن کاو دل در آن شمع بتان کاشغر بندد

از آنم چون گل و نرگس سلب چاک و سرافگنده
که او بر سوسن تازه همی شمشادتر بندد

بدان زنجیر مشکین و عقیق شکرین همچون
دل من صدهزاران دل به روزی بیشتر بندد

گهی خونم بدان زلف دوتاه پر شکن ریز
گهی خوابم بدان چشم سیاه دل شکر بندد

شود چون شکر از آب و چو مشک از آتش آن کاو دل
در آن زنجیر پر مشک و عقیق پر شکر بندد

گه از سنبل حجابی بر فراز پرنیان پوشد
گه از عنبر نقابی بر طراز شوشتر بندد

ز شوق روی او آید ز گِل هر ساله پیدا گل
چو بیند روی او از شرم او بار سفر بندد

به چشم مردمان گردد چو سیم قلب خوار آن کس
کامید اندر وصال آن نگار سیمبر بندد

عزیز آن کس بود نزدیک خاص و عام کاو خاطر
چو من پیوسته در مدح عمید نامور بندد

اثیر دین امین ملک زین دولت آن صدری
که بر درگاه او دولت میان هر روز در بندد

ابومنصور نصر بن علی کز رایش ار یابد
اجازت آسمان پش وی از جوزا کمر بندد

چو مه زانگشت پیغمبر حجر بشکافد از بیمش
اگر دور از تو گاه خشم چشم اندر حجر بندد

جهانی با کمال است و نباشد عقل آن کامل
که همت با وجودش در جهان مختصر بندد

در ارحام از برای کثرت اتباع او دایم
همی از نطفهٔ ماء معین ایزد صور بندد

سمند او چو آرد حمله فرق فرقدان شاید
کمند او چو گردد حلقه حلق شیر نر بندد

خیال هیبتش در دست شمشیر اجل گیرد
همای همتش بر پای منشور ظفر بندد

فلک امید بست اندر دوام عمر او چونان
که حربا وهم در شمس و صدف دل در مطر بندد

شود آتش بر ایشان چون بر ابراهیم بر ریحان
اگر گاه کرم همت در اصحاب سقر بندد

به دین اندر همی از علم ترتیب علی سازد
به ملک اندر همی از عدل آیین عمر بندد

اگر هر مهتر از بهر هوای نفس جان و دل
در آلات ملاهی و در انواع بطر بندد

خرد وی را بر آن دارد همه کاندیشه و همت
در اسباب معانی و در ارباب هنر بندد

به پای عزم پیوسته همی فرق قضا کوبد
به دست عزم همواره همی پای قدر بندد

الا ای نامور صدری که توقیعات کلک تو
تفاخر را همی روح الامین بر فرق سر بندد

وگر این مرتبت وی را شود حاصل ز رشک او
نقاب شرم دست آسمان بر روی خور بندد

بود بر هیات زرین عماری دار سال و مه
به طمع آن که مرکب دارت او را بر ستر بندد

هر آن شاعر که یک ره مدح تو گوید شود کاره
کز آن پس خاطر اندر مدح سادات بشر بندد

چو گردون بسیط آمد که را رای زمین خیزد
چو دریای محیط آمد که را دل در شمر بندد

اگر گوری ستایش را دهان پیش تو بگشاید
وگر موری پرستش را میان پیش تو در بندد

یکی از حشمت تو شرزه شیران را زبون گیرد
یکی در دولت گرزه ماران را زفر بندد

نگردد از فنا معزول جاویدان حواس آن
که از بهر مدیح تو حواس اندر فکر بندد

زمانه خامهٔ مدحت صلف را در بنان گیرد
ستاره نامهٔ فتحت شرف را بر بصر بندد

به جود ار چند مشهور است حاتم هر که جودت را
ببیند زو عجب آید که فهم اندر سمر بندد

به حلم ار چند مذکور است احنف هر که حکمت را
بداند زو غریب آید که وهم اندر خبر بندد

شود باز سپید او را به تایید تو خدمتگر
اگر تیهو مثال عالیت بر بال و پر بندد

ایا در نظم مدحت بسته طبع من چنان فکرت
که عابد دایم اندیشه در اوقات سحر بندد

گه اصناف بدایع را در الفاظ ظرف دارد
گه اوصاف روایع را بر ابیات عزر بندد

کنون پرداخت مدحی چون عروسی ساخته کاو را
به گردن بر مشاطه عقدهای پر گهر بندد

بر آن منوال کاستاد مقدم لامعی گوید
ز تیره شب همی پرده به روی روز بر بندد

الا تا ابر بارنده ز در و لعل و پیروزه
قلاید در مه آزار بر شاخ شجر بندد

محل تو چنان بادا که هر بنده که او کهتر
کمر در پیش از پیروزه و لعل و درر بندد

قصیدهٔ در مدح معزالدین و الدنیا ابوالحارث سنجر بن ملکشاه و میرمیران قطب الدین

به فر دولت میمون به فضل ایزد داور
به فال فرخ اختر به سعی گنبد اخضر

همه عالم ز مشرق تا به مغرب کرد مستخلص
معزالدین و الدنیا خداوند جهان سنجر

جهانداری که چون گویند گاه خطبه نام او
نباید جز ملک خاطب نشاید جز فلک منبر

به زخم تیغ بگرفت آن خداوند فلک قدرت
به عون بخت بگشاد آن عدوبند ملک مخبر

دیار و شهر و بوم و خاک روم و هند و ترک و چین
بلاد و ملک و حد و مرز شرق و غرب و بحر و بر

همی گفتند یک چندی منجم پیشگان کاو را
نماید آفتی گردون رساند نکبتی اختر

ولیکن شد علی رغم بداندیشان این دولت
ز یمن رایت اعلی ز صنع خالق اکبر

همه احکامشان باطل همه اقوالشان بهتان
همه تخمینشان ناقص همه تقویمشان ابتر

چه دانند اختر و گردون ز نیکی و بدی کردن
که ماموریست این منقاد و مخلوقیست آن مضطر

به خاصه با خداوندی که گر خواهد به یک ساعت
ز اختر بگسلد نیرو ز گردون برکند چنبر

چگونه ملک را سلطان بود تبدیل تا باشد
به حل و عقد و قبض و بسط و صلح و جنگ و خیر و شر

نصیرش ایزد باری ظهیرش دولت عالی
بشیرش بخت فرخنده مشیرش میر دین پرور

پناه ملک و دولت پهلوان مشرق و مغرب
که میر جمع میران است و قطب دین پیغمبر

خداوندی که بی اهوال یوم الحشر در دنیا
خلایق را به رای العین بنمود ایزد داور

ز بزمش روضهٔ رضوان ز قصرش غرفهٔ جنت
ز خلقش سایهٔ طوبی ز دستش جشمهٔ کوثر

بود جاوید ابر از غیرت دست درافشانش
دژم رخسار و نالان، زار و دل پر تاب و دیده تر

خلاف مهر او سرمایه و بنیان کفر و دین
وفاق و کین او پیرایه و قانون نفع ضر

از او آراسته هموار دین احمد مرسل
وز او افروخته پیوسته ملک خسرو صفدر

چو چرخ از مهر و زر از مُهر و فرق از تاج و باغ از گل
چو جسم از روح و چشم از نور و مغز از عقل و شخص از سر

اگر نگرفتی از حلم و ضمیر و خلق و رای او
رزانت خاک و صفوت آب و رقت باد و نور آذر

نبودی جسم این ساکن نبودی ذات آن صافی
نبودی نفع این شامل نبودی نفس آن انور

ز تیر و نیزهٔ او روز و شب در کوه و در بیشه
خروشان است مار صل و جوشان است شیر نر

ز بیمش کرده این مهره به دنبال اندرون مدغم
ز سهمش کرده آن زهره به چنگال اندرون مضمر

حضور اوست در دولت مکان اوست در حضرت
بقای اوست در عالم وجود اوست در کشور

چو فعل شمس در گردون چو صنع ابر در بستان
چو لطف نور در دیده چو گون روح در پیکر

بر اوج چرخ شیر و عقرب و تنین و کرکس را
چو او گیرد به کف رمح و خدنگ و ناچخ و خنجر

ز نوک این بدرد دل ز زخم آن بتفسد دم
ز عکس آن بسوزد تن ز بیم آن بریزد پر

ز چرخ و ابر و خاک و برج و خار کرم و بحر کان
همیشه جز به سعی آن جوان بخت بلند اختر

نتابد خور نبارد نم نخندد گل نرخشد مه
نروید من نیاید قز نزاید در نخیزد زر

ایا میری که از گرز و سنان و تیغ پیکانت
بود پیوسته اندر بیشه و دریا و کوه و در

هزبران را شکسته تن نهنگان را کفیده دل
پلنگان را گسسته دم گوزنان را دریده بر

ز بهر جود و بذل و گنج و خرج تو بود دایم
ز دور چرخ و فعل دهر و اشک ابر و عکس خور

گریبان زمین پر زر کنار سنگ پر نقره
ضمیر بحر پر لولو دهان کوه پر گوهر

به سان باطن لاله به شکل جامهٔ سوسن
به رنگ چهرهٔ خیری به لون دیدهٔ عبهر

بداندیش تو از رنج و بلا و درد و غم دارد
سیه روز و تبه حال و دو دیده لعل و روی اصفر

نگرید گاه مدحت جز به نامت خامه بر کاغذ
نخندد گاه عشرت جز به یادت باده در ساغر

نه چون تو بود هرگز هیچ میری از بنی آدم
نه چون تو دید هرگز هیچ چشمی تا گه محشر

از آن هر روز سلطانت گرامی تر همیدارد
که بر وی هست دیدار تو هر ساعت مبارک تر

ز مهر و دوستی با تو چنان است او به حمدالله
که موسی بود با هارون و احمد بود با حیدر

نه بر تو هست مشفق تر کس از وی در همه عالم
نه وی را هست مخلص تر کس از تو در همه لشکر

گر او پرده سرای و نوبت و کوس و علم دادت
چرا باید کز آن باشند بدخواهان تو غمخور

مگرشان نیست آگاهی که تو امروز اگر خواهی
به اقبال شهنشاهی دهی صد شاه را افسر

خداوندا از آن وقتی که تو رای هری کردی
ستم را شد بریده پی کرم را شد گشاده در

ز آثار قدومت شد زمین چون جنت اعلی
ز اعلام سپاهت شد هوا چون لعبت آزر

همه اهل هری هستند خاص و عام و مرد و زن
ز تو مسرور و خرم دل تو را مامور و خدمتگر

همی گویند همواره دعای ملک تو جمله
همی خواهند پیوسته بقای عمر تو یکسر

در این عزمی که کردی نیست جز نصرت تو را همره
در این قصدی که داری نیست جز دولت تو را رهبر

چو عون کردگار و همت سلطان بود با تو
به بهروزی شوی آنجا به پیروزی رسی ایدر

اگر چه حصن تولک در بلندی هست از آن گونه
که ساید برجهای آن سر اندر برج دو پیکر

کنی بنیاد آن هامون به یک ساعت بر آن سیرت
کامیرالمومنی حیدر بنای قلعهٔ خیبر

ایا گشته ز مدح و آفرینت خاطر و طبعم
چو درج لولو لالا چو برج زهرهٔ ازهر

از آن گاهی که بر لفظ عزیزت رفت نام من
کشیدم رخت بر ایوان نهادم پای بر محور

ز تحسین تو مشهور است شعر من به هر موضع
ز تمکین تو مذکور است نام من به هر محضر

گه از مدحت دهان من شود چون حقهٔ لولو
گه از شکرت زبان من شود چون بیضهٔ عنبر

گر استحقاق من پوشیده ماند اندر هری شاید
ز بهر آن که آگاهی ندارند این عجب مشمر

نه کان از عزت گوهر نه کرم از نیت دیبا
نه نخل از لذت خرما نه نال از قیمت شکر

نخواهم بود هرگز جز تو را تا زنده باشم من
دعاگوی هواخواه و وفاجوی ثناگستر

همی خواهم هوا از دل همی گویم دعا در سر
همی جویم وفا از جان همی خوانم ثنا از بر

ز مدح تو مرا خاطر ز مهر تو مرا باطن
ز صف تو مرا دیوان ز شکر تو مرا دفتر

چو گرونیست پر انجم چو بستانیست پر ریحان
چو دیباییست پر صورت چو دریاییست پر گوهر

ز قولم خدمتی خواندند پیشت در مه روزه
عبارتهای آن زیبا اشارتهای آن دلبر

کنون نوخدمتی پیش تو آوردم در ابیاتش
صنایع ساخته بی حد بدایع بافته بی مر

گر این خدمت چنان کآمد تو را آید پسندیده
به نظم آرم از این به صدهزاران خدمت دیگر

الا تا بندد از عرعر چمن زنگارگون کله
الا تا پوشد از لاله جبل شنگرف گون چادر

ز شادی باد پیوسته رخ تو سرخ چون لاله
ز دولت باد همواره سر تو سبز چون عرعر

نظرات کاربران درباره کتاب مجموعه اشعار عبدالواسع جبلی